IV SA/Gl 649/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Burmistrz R. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 41 pkt 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 163 ze zm., zwana dalej ustawą) i § 1 pkt 1 a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwoty świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 poz. 1058) odmówił przyznania W.K. pomocy finansowej na naprawę plandeki i lin na dachach oraz położenie nowej plandeki, sprawdzenie i montaż zaczepów pozostałych plandek. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w dniu 16 lutego 2016 r. do organu wpłynął wniosek W.K. z 12 lutego 2016 r. o udzielenie pomocy finansowej na naprawę plandeki i lin na dachach oraz położenie nowej plandeki, sprawdzenie i montaż zaczepów pozostałych plandek. W trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 25 lutego 2016 r. organ ustalił, że strona jest osobą samotnie gospodarującą, która zamieszkuje w domu jednorodzinnym w R. przy ul. [...], a jej miesięczny dochód w postaci renty rodzinnej wynosi 2.674,63 zł. Organ następnie wskazał na zgromadzone i dopuszczone w sprawie dowody, w tym oświadczenie strony z 21 stycznia 2014 r. o prawie własności do mieszkania w P. 30 m2; informację KW SA z 20 stycznia 2014 r., z której wynika, że w kwietniu 2012 r. strona otrzymała odszkodowanie za część mieszkalno – gospodarczą w wysokości 39.270.94 zł i informację PZU SA z 13 stycznia 2014 r., że w wyniku postępowania o odszkodowanie stwierdzono, iż uszkodzenia budynku są skutkiem szkód górniczych oraz złego stanu technicznego budynku, zużycia technicznego pokrycia dachu i kominów oraz braku okresowej konserwacji dachu. Burmistrz rozpatrzył wniosek w oparciu o art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 41 pkt 1 ustawy. Odnosząc się do art. 39 ust. 1 i 2 organ wskazał, że z uwagi na przekroczone kryterium dochodowe, wynoszące 634 zł, strona nie kwalifikuje się do przyznania jej zasiłku celowego. Biorąc pod uwagę art. 40 ust. 1 i 3 ustawy wyjaśnił, że określone w tym przepisie świadczenie ma charakter pomocy doraźnej, która jest ukierunkowana na konkretny cel – stratę, która musi być szczegółowo wskazana przez wnioskodawcę. Wyjaśnił nadto, że przedstawione przez stronę ekspertyzy wskazują na wystąpienie niekorzystnych zjawisk atmosferycznych. Z zaświadczeń z KPP Straży Pożarnej w W. z 5 listopada 2014 r. oraz Straży Miejskiej w R. z 3 listopada 2014 r. wynika jednak, że na posesji strony nie wystąpiły interwencje związane z intensywnymi opadami deszczu i gradobiciem. Ponadto z pisma Urzędu Miasta w R. z 1 grudnia 2015 r. wynika, że jednostki Straży Pożarnej są cyklicznie wzywane w celu poprawienia plandek, które chronią tylko doraźnie i ulegają z czasem zniszczeniu. W konkluzji organ stwierdził, że stan budynku jest następstwem zaniedbań i braku odpowiednich remontów, co doprowadziło do powstania szkody. W ocenie tego organu do uszkodzeń budynku doszło na skutek niekorzystnego stanu technicznego, spowodowanego zaniedbaniami strony, a nie zdarzenia losowego. Burmistrz wskazując na art. 41 ustawy o pomocy społecznej odwołał się do art. 2 ust. 1 tej ustawy i wyjaśnił, że specjalny zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w wyjątkowych sytuacjach, w których strona nie jest w stanie samodzielnie podołać okolicznościom życiowym. Natomiast strona posiada mieszkanie w P. i ponosi koszty jego utrzymania, zatem tam może zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Ponadto wyjaśnił, że w kwietniu 2012 r. W.K. otrzymała odszkodowanie z tytułu istniejących szkód w budynku i była zobowiązana do należytego użytkowania i utrzymania budynku w stanie należytym. Zaniedbania, których się dopuściła, miały i mają wpływ na obecny stan budynku. Jednocześnie strona osiąga dochód wynoszący ponad 2.600 zł i powinna zaspokajać swoje potrzeby przy wykorzystaniu własnych środków, a nie ze środków publicznych. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawczyni podniosła, że ze względu na zdarzenia losowe renta rodzinna zaspokaja jedynie podstawowe potrzeby bytowe. Podała, że nie jest w stanie zaoszczędzić pieniędzy "na naprawę zdarzeń losowych". Napisała, że jeżeli zaoszczędzi jakąkolwiek kwotę, to wydaje ją na remont domu po zmarłych rodzicach. W zajmowanym przez nią domu przecieka dach i woda zalewa piwnice. Zdaniem odwołującej KWK "A", która miała wykonać remont, zrobiła to niestarannie i sprawa w sądzie trwa od 2014 r. Napisała, że musi chronić się przed zalewaniem budynku z góry i dołu ponosząc związane z tym koszty. Wniosła o pozytywne rozpatrzenie odwołania i udzielenie jej pomocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymano w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił zastosowane regulacje prawne oraz stan faktyczny sprawy. Zdaniem Kolegium strona osiąga dochód przekraczający kryterium ustawowe wynoszące 634 zł, dlatego organ zasadnie odmówił z uwzględnieniem art. 39 ust. 1 ustawy przyznania zasiłku celowego. Jednocześnie Kolegium dokonało oceny zastosowanych przez organ I instancji regulacji art. 40 ust. 1 i 3 ustawy. W tym miejscu stwierdzono, że stan techniczny, w jakim znajduje się budynek położony w R. przy ul. [...] nr [...] nie jest następstwem zdarzenia losowego, o jakim mowa w tym przepisie. Z akt sprawy wynika bowiem, że budynek jest w złym stanie między innymi na skutek zużycia technicznego. W piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r. ekspert sporządzający ekspertyzę na potrzeby ubezpieczeniowe (nr szkody [...]) stwierdził, że więźba dachowa wykazuje daleko posunięte zużycie techniczne z powodu spróchnienia belek, a zacieki wskazują, że nie jest to jednorazowe zalanie; przecieki wody następowały przez dłuższy okres czasu. Ten sam ekspert w piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r. adresowanym również do strony (nr szkody [...]) napisał, że przyczyną powstania szkód w budynku było jego zużycie, a przeprowadzone oględziny nie wykazały działania wiatru o sile huraganu ani tez gradu; powstałe uszkodzenia dachu oraz zalanie poddaszy nastąpiły wskutek zużycia technicznego pokrycia dachu i kominów. Kolegium przywołało stanowisko zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/G1 554/14, w którym stwierdzono, że powstanie straty w nieruchomości budynkowej stanowiącej własność osoby ubiegającej się o pomoc społeczną w sytuacji, gdy osoba ta ma już zabezpieczone podstawowe potrzeby życiowe, a przede wszystkim mieszkaniowe, nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia takiej osobie dalszej pomocy w postaci zasiłku celowego. Zdaniem Kolegium strona nie wykazała, że stan budynku jest następstwem zdarzenia losowego, ma zapewnione mieszkanie własnościowe w P., w którym jest zameldowana na pobyt stały i w którym nikt nie zamieszkuje oraz osiąga wysoki dochód zabezpieczający jej podstawowe potrzeby bytowe. W konkluzji organ odwoławczy podał, że zasadnie odmówiono przyznania stronie pomocy na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 ustawy. Kolegium uznało, że również art.41 pkt 1 ustawy zastosowany został prawidłowo. Stosownie do tej regulacji specjalny zasiłek celowy wymaga, aby po stronie wnioskodawcy wystąpiły łącznie następujące przesłanki: 1) musi zaistnieć szczególnie uzasadniony przypadek, 2) dochód osoby lub rodziny przekracza kryterium dochodowe. W sytuacji skarżącej nie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, bowiem dom zamieszkiwany przez stronę znajduje się w złym stanie technicznym od wielu lat. Świadczy o tym na przykład pismo Burmistrza R. z dnia 1 grudnia 2015 r. nr [...] informujące stronę, że w maju 2013 r. otrzymała pomoc doraźną w postaci pokrycia powierzchni dachu plandekami zabezpieczającymi. Ponadto na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] nakazano W.K. usunięcie w budynku szeregu nieprawidłowości do dnia 30 września 2012 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W.K. zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego mogące mieć wpływ na zaskarżoną decyzje, a to art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej polegającej na przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki do jego zastosowania, w sytuacji gdy wskutek zdarzeń losowych tj. intensywnych opadów deszczu i bardzo silnego wiatru doszło do uszkodzenia dachu budynku, w którym skarżąca zamieszkuje, i przez to znalazła się w trudnej sytuacji życiowej, a zaistniałych szkód nie jest w stanie sama, przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości przezwyciężyć, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na zaskarżoną decyzje, a to art. 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a. z art. 77 § 1 K.p.a. Wobec powyższego wniosła o uchylenie obydwu decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, wobec naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). Zdaniem skarżącej ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że budynek został uszkodzony na skutek intensywnych opadów deszczu i silnego wiatru. Dach został pokryty plandekami, jednakże stan taki jest tymczasowy i wymaga natychmiastowej naprawy. Skarżąca ponosi wysokie koszty likwidacji szkód górniczych, gdyż przyznawane odszkodowania nie pokrywają pojawiających się uszkodzeń. Znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, której nie jest w stanie przezwyciężyć przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości. Podniosła, że nie mogła pokryć bieżących potrzeb, gdyż wydała około 1.000 zł na wymianę plandek oraz lin. Skarżąca nie mogła przeprowadzić się do mieszkania w P. jednak wyjaśnienie przyczyn tego stanu rzeczy wymaga jej osobistego przesłuchania, czego organ nie dokonał. Jej zdaniem w 2012 r,. w wyniku powodzi, każdy otrzymał odszkodowanie w wysokości 6.000 zł i obecnie ona także powinna otrzymać taką kwotę, gdyż straty są identyczne. Tymczasem nie otrzymała odszkodowania z tytułu zalania w maju 2010 r., a dodatkowo doznała w dniu 24 maja 2014 r. szkód spowodowanych przez złe warunki atmosferyczne i też nie otrzymała żadnego odszkodowania. Skarżąca do skargi dołączyła dokumenty mające potwierdzać jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkiemu Sądem Administracyjnym w Gliwicach skarżąca złożyła do akt sprawy pismo KW SA z dnia 25 maja 2015r., z treści którego wynikało, że uszkodzenia plandeki pokrywającej dach skarżącej nie są następstwem działalności górniczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2016r. 1066, zwanej dalej P.u.s.a), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z przyznanymi mu kompetencjami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do oceny powyższych zarzutów należy zauważyć, że kontrolowana decyzja wydana została na gruncie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. Zgodnie z treścią jej art. 8 ust. 1 pkt 1 podstawowym obowiązkiem organu w sprawach wszczętych wnioskiem o przyznanie zasiłku celowego jest zbadanie kryterium dochodowego wnioskodawcy, gdyż spełnienie tego kryterium jest podstawowym warunkiem przyznania wsparcia ze środków pomocy społecznej. Od zasady tej ustawodawca przewidział wyjątek, jakim jest zasiłek celowy specjalny, a także możliwości przyznania pomocy, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy zasiłek celowy może być przyznany również osobie, która poniosła straty w wyniku zdarzenia losowego lub klęski żywiołowej czy ekologicznej. Przepis ten nie pozostaje w oderwaniu od celów i zasad pomocy społecznej , a więc co oznacza, że pomoc dla osoby, która poniosła straty w wyniku zdarzenia losowego lub klęski żywiołowej czy ekologicznej. Musi być pomocą przyznawaną w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej. Nie budzi wątpliwości, że przepis art. 40 ustawy należy rozumieć w kontekście art. 39, gdyż są one ze sobą połączone, uzupełniają się, tworząc jedną normę prawną. Ar. 40 nie jest zupełnie odrębną podstawą przyznania zasiłku celowego. Do jego otrzymania niezbędne jest spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z ustawy o pomocy społecznej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 238/15). Przykładowo, środki przeznaczone na pomoc osobom poszkodowanym i rozdysponowane w oparciu o art. 40 ust. 2 powinny być kierowane do osób, które zostały pozbawione lokalu, gdzie koncentrowało się ich życie i nie posiadają innego lokalu w którym mogą mieszkać. Przeznaczenie zasiłków dla tych osób odpowiada ustawowemu celowi polityki społecznej, polegającemu na pomocy osobom i rodzinom w przezwyciężeniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (por. wyrok NSA z 8 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2801/12). Podkreślić należy, że taki zasiłek nie musi być wypłacony każdemu, kto jest właścicielem nieruchomości dotkniętej zdarzeniem losowym lub klęską żywiołową czy też ekologiczną. Decyzja w zakresie przyznania tej formy pomocy, jak również w kwestii określenia jej wysokości, jest wydawana w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że organowi została przypisana swoboda decyzyjna, a wybór rozwiązania sprawy nie może zostać mu narzucony. Jest natomiast zobowiązany ocenić całokształt sytuacji strony, mający wpływ na zakres zaspokojenia zgłoszonych przez nią potrzeb, w tym wiek, stan zdrowia, uwzględniając przy tym sytuację ogólną, czyli wysokość posiadanych środków, liczbę osób wymagających pomocy i.t.p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 406/13). Dopiero po ustaleniu, że taka pomoc jest niezbędna, organ może przyznać zasiłek celowy, biorąc pod uwagę okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy, jak i przeciw jej udzieleniu. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza jeszcze, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia. Sądowa kontrola decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego ogranicza się do oceny ustalenia kryteriów indywidualizujących, sposobu ich wykorzystania w rekonstrukcji normy z przepisu i zbudowania treści decyzji, a także sposobu uzasadnienia przez organ administracyjnych powyższych działań i towarzyszących im rozumowań, a w przypadku pojawienia się kryteriów mogących ze sobą pozostawać w kolizji – sposobu i wyniku wyważenia pozostających w kolizji wartości z punktu widzenia ich znaczenia dla treści decyzji (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1389/12). Zdaniem Sądu organy administracji zebrały materiał pozwalający na ocenę sytuacji skarżącej i nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Z niekwestionowanych ustaleń organu wynika, iż jedną z przyczyn uszkodzeń budynku są szkody górnicze. Zdaniem skarżącej uzyskane odszkodowanie nie było wystarczające by pokryć wszystkie straty. Zły stan budynku jest nadto następstwem jego normalnego zużycia przy braku prawidłowych zabiegów konserwacyjnych. Z powyższych faktów wynika niezbicie, że uszkodzenia w budynku nie pochodzą od zdarzeń losowych, w przypadku których brak jest możliwości odnalezienia odpowiedzialnego sprawcy, a więc brak jest możliwości zastosowania art. 40 ustawy. Jednocześnie wskazać należy, że w sytuacji skarżącej nie występuje niezbędna potrzeba życiowa, warunkująca przyznanie świadczenia. Z jej twierdzeń wynika co prawda, że zamieszkuje w uszkodzonym i wymagającym nakładów budynku. Bezspornie ma jednak inne możliwości pozwalające jej na pełne zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych w tym zakresie. Jest bowiem właścicielem mieszkania o powierzchni 30 m2 w P. i ponosi wszelkie koszty związane z jego utrzymaniem. Mieszkanie to nie jest zamieszkałe. Podkreślić należy ponownie, że środki wypłacane na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej powinny być kierowane w pierwszej kolejności do osób, które zostały pozbawione lokalu, w którym koncentrowało się ich życie i nie posiadają innego lokalu, w którym mogą mieszkać. W przedmiotowej sprawie skarżąca ma zapewnione minimum egzystencji i samo powstanie straty w nieruchomości budynkowej nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia takiej osobie pomocy w postaci zasiłku celowego. Organ nie miał więc obowiązku przeprowadzać postępowania dowodowego w kwestii ustalenia przyczyn braku przeprowadzenia się skarżącej do mieszkania w P., bowiem skarżąca posiada dwie nieruchomości mieszkalne (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 238/15). Pomoc społeczna ukierunkowana jest na subsydiarność środków społecznych, które uruchamiane powinny być w sytuacji, gdy wnioskodawca nie jest w stanie przezwyciężyć trudnych sytuacji. Skoro skarżąca posiada niezamieszkały lokal mieszkaniowy, to jej potrzeby w tym zakresie są zaspokojone i nawet w razie powstania straty w wyniku zdarzenia losowego w budynku w R. przy ul. [...] świadczenie jej nie przysługiwałoby. Wobec powyższego należy wskazać, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie istnienia przesłanek z art. 40 ustawy, w sposób szczegółowy wyjaśniły sytuację materialną i życiową skarżącej oraz wyraźnie określiły powody zajętego w sprawie stanowiska w uzasadnieniu rozstrzygnięć. Z powyższych przyczyn postawione w skardze zarzuty nie były trafne. Sąd nie dopatrzył się nadto innych uchybień, które mogłyby stanowić o skuteczności skargi. Zaskarżona decyzji pozostaje w pełnym zakresie w zgodności z prawem. Organy zbadały przesłanki niezbędne dla przyznania zasiłku, wynikające z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy. W tym zakresie ustalono, że dochód skarżącej w wysokości 2.674,63 miesięcznie z tytułu renty rodzinnej przekracza kryterium dochodowe wynoszące 634 zł i powoduje, że skarżąca nie kwalifikuje się do przyznania tego rodzaju pomocy. Zasadnie oceniono także, że sytuacja skarżącej nie odpowiada hipotezie art. 41 pkt 1 ustawy. Przepis ten przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Sytuacja skarżącej nie odpowiada przesłance "szczególnie uzasadnionego przypadku" warunkującego przyznanie świadczenia na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy. Nie wykazała żadnych szczególnych potrzeb z tytułu stanu zdrowia względnie innych niedomagań stanowiących o wyjątkowości jej sytuacji. Osiąga dochód w kwocie 2.674,63 zł, jest właścicielem lokalu mieszkalnego. W kwietniu 2012 r. otrzymała odszkodowanie za szkody górnicze za część mieszkalno – gospodarczą budynku w kwocie ponad 39.000 zł od KW SA. Burmistrz R. przyznał jej w maju 2013 r. pomoc doraźną w postaci pokrycia powierzchni dachu plandekami zabezpieczającymi mienie przed opadami z zaleceniem naprawy dachu. Skarżąca podniosła, że ponosi koszty likwidacji szkód górniczych. Należy wskazać, że kwestie związane z usuwaniem szkód górniczych i wypłaty z tego tytułu odszkodowania nie są regulowane przez przepisy odrębnej ustawy i są dochodzone przed organami właściwymi do ich rozpatrzenia w innym trybie. Jednocześnie konieczność wydatkowania ponad tysiąca złotych na remont budynku związana jest z wynikającymi z prawa budowlanego obowiązkami skarżącej jako właścicielki budynku, na której spoczywa między innymi obowiązek utrzymywania budynku w sposób zgodny z przeznaczeniem oraz w należytym stanie technicznym (vide art. 61 ustawy z w z. z art. 5 ust. 2 Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.). Sąd zwraca uwagę, że przyznanie skarżącej w odrębnym postępowaniu administracyjnym w 2012 r. kwoty 6.000 zł z pomocy społecznej jako odszkodowanie za szkody w wyniku powodzi nie oznacza, że skarżąca powinna otrzymać podobną pomoc w wyniku złożenia wniosku z 25 lutego 2016 r. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest bowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] r. i z tych względów poza zakresem badania przez Sąd w tej sprawie pozostają inne świadczenia z pomocy społecznej, w postępowaniach zainicjowanych odrębnymi wnioskami skarżącej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. należy wskazać, że decyzje organów zostały wydane zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, bowiem sytuacja materialna i życiowa skarzącej została wyjaśniona w sposób szczegółowy i wyczerpujący. W ocenie Sądu w toku postępowania nie naruszono granic uznania administracyjnego, a okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji świadczą o rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.