I OSK 2801/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 245/12 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 245/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpoznaniu odwołania L. K., działającej w imieniu A. K., od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy S. nad [...] przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. nad [...] z dnia [...] r., odmawiającej przyznania zasiłku celowego dla osób poszkodowanych podczas powodzi w 2010 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: A. K. jest właścicielem działki numer [...] o powierzchni 1,90 ha wraz z zabudowaniami, położonej w [...] gmina S. nad [...] na podstawie umowy darowizny, sporządzonej w formie aktu notarialnego dnia 29 marca 2008 r. Dnia 5 lipca 2010 r. do GOPS w S. nad [...] wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego - jego siostry L. K., o wypłatę zasiłku w kwocie 6.000 zł w związku ze szkodami w zabudowaniach, gdzie jest zameldowany, spowodowanymi powodzią w czerwcu 2010 r. A. K. od 10 lat przebywa w Stanach Zjednoczonych, a do Polski przyjeżdża co 2 lata. W przedmiotowym domu L. K. przebywa od marca do listopada każdego roku, na stałe jest zameldowana w O. W oparciu o powyższe ustalenia decyzją z dnia [...] r. [nr ...] organ I instancji odmówił przyznania L. K. zasiłku celowego, ponieważ zarówno ona, jak i jej brat są w stanie zaspokoić swoje niezbędne potrzeby, a we wskazanym budynku przed powodzią nie prowadzono gospodarstwa domowego. Organ II instancji, na skutek odwołania L. K., decyzją z dnia [...] r. [nr ...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powołując art. 5 u.p.s. Wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2011 r. VIII SA/Wa 39/11 uchylono obie w/w decyzje z uwagi na nienależycie wyjaśniony stan faktyczny. Sąd zwrócił uwagę, że organy błędnie potraktowały L. K. jako wnioskodawczynię w sytuacji, kiedy złożyła notarialne pełnomocnictwo do występowania w sprawie w imieniu brata. W konsekwencji pełnomocnik nie mógł być adresatem decyzji, tylko podmiot, w imieniu którego podejmuje czynności w postępowaniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy miały przeprowadzić analizę treści art. 40 ustęp 2 u.p.s. pod kątem tego, czy sytuacja wnioskodawcy kwalifikuje go do uzyskania pomocy, jak i podjąć stosowne ustalenia na okoliczność, czy w wyniku klęski żywiołowej poniósł on stratę oraz oszacować jej wysokość. Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] r. organ I instancji, w oparciu o przepisy art. 104 i 105 k.p.a., art. 19 punkt 10, art. 54, art. 59 ust. 2, art. 106 i art. 112 ust. 5 u.p.s., odmówił A. K. przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego dla osób poszkodowanych podczas powodzi w 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ ustalił, że osobą wnioskującą o przyznanie pomocy w związku ze szkodami powodziowymi w 2010 r. jest A. K., a L. K. jest jego pełnomocnikiem. Powołał się na wytyczne [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia 25 maja 2010 r. i 29 czerwca 2010 r., zgodnie z którymi pomoc w formie zasiłku celowego w sytuacji szkód związanych z powodzią w 2010 r. przysługuje osobom zameldowanym na stałe w zniszczonych domach, którzy utracili jedyne schronienie lub zostało ono zniszczone, a sami nie są w stanie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych w oparciu o własne środki. Poza tym do przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego niezbędne było ustalenie, że przed powodzią faktycznie prowadzono w zniszczonym budynku mieszkalnym gospodarstwo domowe. W ocenie organu I instancji skarżący, jak również jego pełnomocnik, nie spełniają w/w przesłanek, dlatego nie zachodzi konieczność udzielenia im wsparcia w postaci zasiłku celowego dla osób poszkodowanych podczas powodzi. Od tej decyzji odwołanie złożyła pełnomocnik skarżącego, podnosząc braki i niejasności w jej uzasadnieniu, i brak oszacowania wysokości strat, poniesionych w wyniku powodzi w czerwcu 2010 r. Nie zgodziła się z ustaleniami, że skarżący nie przebywał w miejscu zamieszkania przed, podczas i po powodzi, a przed powodzią nie prowadzono w przedmiotowym domu gospodarstwa domowego. Na skutek odwołania organ II instancji decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję z [...] r., wskazując art. 5 u.p.s., z którego wynika, że dla przyznania określonych w ustawie świadczeń niezbędne jest wykazanie, że osoba korzystająca z pomocy społecznej posiada miejsce zamieszkania i przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. O spełnieniu tych przesłanek nie decyduje tylko treść oświadczenia woli wnioskodawcy, ale dające się obiektywnie stwierdzić okoliczności i zachowanie, wskazujące na jego rzeczywisty stan. W ocenie Kolegium, w sytuacji kiedy skarżący w W. jest tylko zameldowany, na stałe przebywa za granicą, a do kraju przyjeżdża co 2 lata (ostatnio był w październiku 2010 r.), nie spełnia on przesłanki faktycznego przebywania na terytorium Polski, co uniemożliwia z kolei zastosowanie art. 40 ust. 2 u.p.s. W takim stanie rzeczy nie jest istotne ustalenie poniesionych przez niego strat w wyniku powodzi w 2010 r. i szacowanie jej wysokości. Organ nie kwestionuje, że w wyniku powodzi skarżący poniósł szkodę majątkową, jest poszkodowanym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z maja i czerwca 2010 r. (Dz.U nr 123, poz. 835, dalej ustawa z 2010 r.). Jednak status poszkodowanego w aspekcie w/w ustawy nie czyni go uprawnionym do świadczeń przyznawanych na podstawie u.p.s.. Organ II instancji podniósł, że również w świetle wytycznych [...] Urzędu Wojewódzkiego z 25 maja i 29 czerwca 2010 r. skarżący nie mógł być zakwalifikowany jako uprawniony do wnioskowanej pomocy. Nie ma też znaczenia w rozpatrywanej sprawie, że pełnomocnik skarżącego gospodaruje jego majątkiem, posiadając szerokie pełnomocnictwo. W konkluzji organ uznał, że stan faktyczny przebywania strony poza granicami RP wyłącza go, w oparciu o art. 5 u.p.s., z grona osób uprawnionych do otrzymania pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego w trybie art. 40 ust. 2 u.p.s. Ustawa o pomocy społecznej nie przewiduje wyjątków od tej normy, jest w tym zakresie bezwzględnie obowiązująca i nie należy do uznania administracyjnego. Jednocześnie organ II instancji sprostował podstawę prawną wskazaną przez organ I instancji, podając prawidłowo art. 5, art.18 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, art. 40 ust. 2, art. 106, art. 112 ust. 5 u.p.s. i art. 104 k.p.a. Od tej decyzji pełnomocnik skarżącego złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 u.p.s. przez błędną interpretację, że skarżący nie jest uprawniony do otrzymania świadczenia w formie zasiłku celowego dla osób poszkodowanych podczas powodzi w 2010 r., w następstwie czego w całości zaniechano ustaleń co do wysokości szkody i zasiłku celowego. SKO błędnie oceniło, że w przedmiotowym przypadku nie nastąpiło kumulatywne spełnienie przesłanek: posiadania obywatelstwa polskiego, miejsca zamieszkania i przebywania na terytorium kraju. Art. 5 u.p.s. należy interpretować łącznie z definicją poszkodowanego z art. 3 pkt 2 ustawy z 2010 r. Skarżący posiada obywatelstwo polskie, ma miejsce zameldowania na terytorium gminy S. nad W. i czasowo (w czasie swych przyjazdów) przebywa w przedmiotowym domu, jest z tym miejscem związany, zamierza w nim stale spędzać czas, a w związku z powodzią w 2010 r. doznał szkody majątkowej i stracił możliwość czasowego korzystania ze swej nieruchomości. W świetle powyższego winien być uznany za osobę uprawnioną do otrzymania zasiłku celowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia podstawy prawnej, poprzestając jedynie na wymienieniu przepisów prawnych, co jest sprzeczne z art. 107 § 3 k.p.a W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Nadto podniósł, że wystąpienie szkody nie jest determinujące w przedmiotowej sprawie, tylko status osoby, która tej szkody doznała. Status skarżącego, mimo doznania szkody, nie uprawniał skarżącego do uzyskania wnioskowanej pomocy. Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji wskazał, że z art. 5 pkt 1 u.p.s. wynika, że prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobom posiadającym obywatelstwo polskie, mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terytorium RP. W świetle powyższego przepisu skarżący nie spełnia przesłanki posiadania miejsca zamieszkania i przebywania na terenie Polski (obie przesłanki muszą być spełnione łącznie). Bezspornie skarżący przebywa od 10 lat w USA, a do Polski przyjeżdża co 2 lata. Ostatnio był w 2010 r., po powodzi i interesował się w Gminie możliwością przyznania zasiłku celowego (oświadczenie pełnomocnika złożone na rozprawie k. 36). W ocenie Wojewódzkiego Sądu, uszkodzony budynek skarżącego w W., w którym jest zameldowany, nie stanowi dla niego centrum życiowego, nie przebywa on w nim na stałe, tylko okresowo (w czasie sporadycznych pobytów w Polsce). Wobec tego przyznanie skarżącemu zasiłku celowego w oparciu o art. 40 ustęp 2 u.p.s. na remont tego budynku jest nieuzasadnione. Nie ma znaczenia, że skarżący w tym budynku jest na stałe zameldowany. Niewątpliwie ma on zaspokojone potrzeby życiowe w innym miejscu, poza granicami Polski i nie można go zakwalifikować do kategorii osób, które na skutek powodzi w 2010 r. utraciły lokal mieszkalny, a zatem miejsce, które służy do realizacji podstawowych funkcji życiowych. Nawet uznanie skarżącego za poszkodowanego w świetle art. 3 pkt 2 ustawy z 2010 r. nie jest podstawą do przyznania żądanego zasiłku, bowiem ta ustawa nie stanowi podstawy wypłaty zasiłku celowego, tylko ustawa o pomocy społecznej. Sąd pierwszej instancji uznał więc, że w zaskarżonej decyzji organ II instancji prawidłowo ustalił i wyjaśnił, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, dlaczego nie uznano statusu skarżącego jako pozwalającego na przyznanie mu pomocy, rozpatrując przepisy u.p.s. i ustawy z 2010 r. Organy nie musiały zatem ustalać zakresu i wysokości szkody, jaką poniósł skarżący na skutek powodzi. Poniesienie tej szkody nie przesądza bowiem o obowiązku przyznania zasiłku celowego w trybie art. 40 ust. 2 w związku z art. 5 pkt 1 u.p.s. Nadto zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy wypełniły zalecenia wynikające z wyroku WSA w Warszawie z 11 maja 2011 r. VIII SA/Wa 39/11, gdyż w pierwszej kolejności ustaliły adresata decyzji, a następnie dokonały analizy, czy sytuacja skarżącego kwalifikuje go do uzyskania pomocy w trybie art. 40 ust. 2 u.p.s. Gdyby skarżący spełniał przesłanki wynikające z art. 5 pkt 1 u.p.s., wówczas organy byłyby obowiązane ustalać zakres i wysokość szkody, poniesionej przez niego na skutek powodzi w 2010 r. Sąd pierwszej instancji z urzędu stwierdził także nieprawidłowe doręczenie decyzji organu I instancji osobiście skarżącemu, zamiast jego pełnomocnikowi, zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jednak uznał, że stanowi to jedynie uchybienie procesowe, niemające istotnego znaczenia w sprawie, w momencie gdy decyzja organu II instancji została prawidłowo doręczona do rąk pełnomocnika. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. K. zarzucając mu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię: 1. art. 18 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 u.p.s.; 2. art. 40 ust. 1 i 2 u.p.s.; II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. tj. przekroczenie granic uznania administracyjnego przez organ, czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji; naruszenie art. 151 p.p.s.a.; 4. błąd w ustaleniach faktycznych przez ustalenie, że pomoc finansowa z tytułu klęski żywiołowej powodzi określona jako świadczenie nadzwyczajne, celowe uruchamiane przez Prezesa Rady Ministrów z tytułu zdarzenia którego przewidzieć nie można było - dla skarżącego nie jest należną. Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji pominął w zakresie wykładni prawa okoliczność, że z zasad ogólnych k.p.a. wynika, że prawo ma być środkiem służącym obywatelom, a jego zastosowanie ma pogłębiać zaufanie ludzi do organów państwa. W przedmiotowej sprawie nastąpiło zdarzenie klęski żywiołowej. Pomoc społeczną i uruchomienie środków celowych na zniwelowanie skutków zaistniałej powodzi dostrzegł Rząd - uruchamiając takie środki. Zaistniała potrzeba i uruchomiono środki celowe - w interesie obywateli. Celem takiej pomocy celowej było rzeczywiste i szybkie wsparcie dla gospodarstw i ludności zamieszkałej na terenach, które zostały zalane. Wniosek o udzielenie pomocy skarżącemu jest więc w pełni uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270, zm. 1101 i 1529, dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, jednak żaden z podniesionych w niej zarzutów nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa procesowego tj. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należy stwierdzić, że są one nieusprawiedliwione. Podzielić należy zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocenę co do tego, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy i że zakres tych ustaleń był wystarczający do wydania kwestionowanej w sprawie decyzji. Kognicję organu administracji publicznej określa norma prawa materialnego, wskazująca na fakty istotne z punktu widzenia dyspozycji normy materialnoprawnej (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011 s. 345 nb 2). W tak określonym zakresie badania faktów istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, normy procesowe (w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), wpływają na konkretyzację zakresu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które należy ustalić w konkretnej sprawie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalonym jest pogląd, że o tym, jakie okoliczności – jako istotne (art. 227, 316 § 1 k.p.c.) – wymagają wyjaśnienia, decydują przepisy prawa materialnego, które winny być zastosowane w rozpoznawanej sprawie (uzasadnienie wyroku SN z 30.8.1990 r., IV CR 236/90, OSNC 1991, nr 10-12, p. 125, akceptowane przez J. Gudowskiego, Kodeks postępowania cywilnego tekst, orzecznictwo, piśmiennictwo, W. Pr. 1998 t. 1 s. 227 uw. 6; wyrok NSA z 4.4.2012 r., II OSK 2097/10). Jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, z art. 5 pkt 1 u.p.s. wynika, że prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobom posiadającym obywatelstwo polskie, mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terytorium RP. Tymczasem w niniejszej sprawie bezsporne jest to, że skarżący zamieszkuje od 10 lat w USA, bowiem tam znajduje się jego centrum spraw życiowych i tam ma zabezpieczone podstawowe potrzeby mieszkaniowe. Uszkodzony budynek skarżącego znajdujący się w W., w którym jest zameldowany, nie stanowi więc jego centrum spraw życiowych, nie przebywa on w nim na stałe, tylko okresowo (w czasie sporadycznych pobytów w Polsce). Zabezpieczenie społeczne opiera się na zasadach pomocniczości i solidarności, zakotwiczonych w preambule Konstytucji RP. Z zasady pomocniczości wynika podział zadań między obywateli, stowarzyszenia, fundacje, samorządy terytorialne i państwo (W. Łączkowski, Etyczne aspekty finansowania potrzeb socjalnych ze środków publicznych, RPEiS 1/04/8 i n.). Rozmiar świadczeń zabezpieczenia społecznego w znacznym stopniu zależy od kondycji danej gospodarki, dla której nie może być nadmiernym, a jedynie adekwatnym obciążeniem. Wobec tego przyznanie skarżącemu zasiłku celowego w oparciu o art. 40 ust. 2 u.p.s., na koszt polskiego podatnika, na remont tego budynku byłoby nieuzasadnione. Prowadzenie dalszych dowodów dla ustalenia zakresu i wysokości strat, poniesionych przez skarżącego na skutek powodzi w 2010 r. tylko wówczas znajdowałoby oparcie w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., gdyby skarżący spełniał przesłanki wynikające z art. 5 pkt 1 u.p.s. Z tych powodów za niezasadne uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Prawidłowo bowiem Sąd pierwszej instancji uznał, że orzekające w sprawie organy administracji publicznej zastosowały odpowiednie przepisy prawa materialnego, a dokonując oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Podkreślić w tym miejscu należy, że o ile przyznanie zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ust.1 u.p.s., jest uzależnione od zaistnienia przesłanki niezbędnej potrzeby bytowej, o tyle przyznanie zasiłku na podstawie art. 40 u.p.s. ma zastosowanie do zdarzeń losowych lub klęski żywiołowej. Zgodnie z art. 40 u.p.s., zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (ust. 2). Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (ust. 3). Z powyższego wynika zatem, że aby można było zastosować art. 40 u.p.s., organ administracyjny musi ustalić, jakie straty zostały poniesione. Nie oznacza to jednak, że nie mają tu zastosowania zasady ogólne, o których była mowa powyżej. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma bowiem charakter uznaniowy. Środki przeznaczone na pomoc społeczną są środkami publicznymi i muszą być przydzielane zgodnie z celami i zasadami polityki społecznej, o których mowa we wspomnianych normach art. 2 i 3 u.p.s. Środki przeznaczone na pomoc osobom poszkodowanym powodzią i rozdysponowane w oparciu o art. 40 ust. 2 wskazanej ustawy winny być przede wszystkim kierowane do osób, które zostały pozbawione lokalu, gdzie koncentrowało się ich życie i nie posiadają innego lokalu, w którym mogą mieszkać na czas usuwania skutków powodzi. Przeznaczenie zasiłków dla tych osób odpowiada ustawowemu celowi polityki społecznej, polegającemu na pomocy osobom i rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (wyrok NSA z: 15.6.2012 r., I OSK 491/12; 1.2.2012 r., I OSK 2176/11; 2.8.2011 r., I OSK 866/11; 14.7.2011 r., I OSK 570/11; 25.10.2011 r., I OSK 1265/11). Błędna jest zatem wywodzona w skardze kasacyjnej taka interpretacja art. 40 u.p.s., według której zasiłek taki winien być wypłacony każdemu, kto jest właścicielem nieruchomości dotkniętej powodzią. W przypadku, gdy osoba ubiegająca się o zasiłek celowy na pokrycie skutków powodzi ma zapewnione warunki bytowe we własnym zakresie w innym miejscu, czy w innej miejscowości lub kraju, niż dotknięte żywiołem, uznać należy, że ma zapewnione minimum egzystencji, co wskazuje i świadczy zarazem o tym, że pomoc socjalna ze strony państwa na podstawie ustawy z 2010 r. nie jest niezbędna. Taka sytuacja z kolei wyklucza możliwość udzielenia jej przedmiotowej pomocy socjalnej (wyrok NSA z 28.11.2012 r., I OSK 2120/12). Zdaje się to dostrzegać także autor skargi kasacyjnej, wskazując, że "celem takiej pomocy celowej było rzeczywiste i szybkie wsparcie dla gospodarstw i ludności zamieszkałej na terenach które zostały zalane", a skarżący do mieszkających na terenie zalanych powodzią w 2010 r. nie należy. Wobec powyższego należy uznać, że Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, nie przekraczając granic uznania administracyjnego. Tym samym zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 40 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 u.p.s. również nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.