IV SA/Gl 650/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka, , , po rozpoznaniu w dniu 7 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zadłużenia z tytułu zwrotu refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz odmowy rozłożenia na raty spłaty zadłużenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...]r. A Sp. z o.o. w C. – reprezentowane przez prezesa Zarządu - wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. o odmowie umorzenia odsetek od zadłużenia z tytułu zwrotu refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz o odmowie rozłożenia na raty spłaty zadłużenia na okres 5 lat ze spłatą w miesięcznych ratach. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając, że podjęcie postępowania z egzekucyjnego z jej majątku może doprowadzić do utraty możliwości prowadzenia działalności zarobkowej oraz redukcji zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże podkreślenia wymaga, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania może bowiem zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie umorzenia odsetek od zadłużenia z tytułu zwrotu refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz o odmowie rozłożenia na raty spłaty zadłużenia. W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że powyższa decyzja nie ma przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Decyzja ta nie nakłada na stronę skarżącą jakichkolwiek obowiązków, dotyczy bowiem odmowy uwzględnienia wniosku o zastosowanie ulgi. Z wyżej wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.