IV SA/Gl 670/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Protokolant staż. Anna Michalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] Państwowy Inspektor Sanitarny w W. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u R.P. choroby zawodowej - [...], wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132, poz. 1115/, zwanego dalej "rozporządzeniem". Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że przedmiotowa choroba nie została rozpoznana przez właściwe jednostki orzecznicze. Organ administracyjny potwierdził przy tym fakt narażenia strony na szkodliwe działanie [...] w toku dotychczasowej pracy zawodowej. W odwołaniu R.P. zarzucił, że był badany w Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., a obie te jednostki rozpoznały u niego [...], spowodowany [...]. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, całkowicie podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. Wskazał też, że zawarte w rozporządzeniu pojęcie choroby zawodowej [...] przewiduje kryterium [...]. Tymczasem wymieniony Instytut nie tylko rozpoznał u strony [...], ale w dodatku [...] nie osiągający owej wielkości [...]. Mimo pracy [...] nie można było zatem stwierdzić u strony omawianej choroby zawodowej. W skardze R.P. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją, powołując się na stwierdzone narażenie na [...] oraz na orzeczenie w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada bowiem wymogom prawa, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola wykonywania administracji publicznej art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269/. Otóż chorobą zawodową jest tylko taka choroba, która została ujęta w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia wydanego w oparciu o delegację z art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy. Kontrolowane postępowanie administracyjne dotyczyło choroby ujętej w pozycji [...] tego wykazu. Organ odwoławczy prawidłowo wymienił normatywne cechy tej choroby, którą może być tylko [...] spowodowany [...], wyrażony [...] o wielkości [...], obliczony [...]. Stosownie do § 5 i n. rozporządzenia rozpoznawanie chorób zawodowych należy do kompetencji określonych jednostek orzeczniczych. W niniejszej sprawie wyczerpany został dwustopniowy tryb orzeczniczy. Wbrew zarzutom skarżącego w obu wydanych orzeczeniach nie rozpoznano u niego choroby zawodowej w szczególności badania przeprowadzone w jednostkach orzeczniczych wykazały [...] skarżącego. W niekwestionowanym przez skarżącego orzeczeniu [...] Instytutu rodzaj [...] określono przy tym jako [...]. Charakter [...] i jego poziom istotnie nie pozwalał więc na rozpoznanie przedmiotowej choroby zawodowej. Prawidłowe orzeczenie lekarskie stanowi natomiast podstawę rozstrzygnięcia organu Inspekcji Sanitarnej. Z kolei słusznie organy obu instancji uznały, że do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające samo występowanie narażenia zawodowego pracownika, w tym wypadku wynikające z działania [...], lecz konieczne jest rozpoznanie u pracownika choroby przewidzianej w wykazie, o którym była wcześniej mowa. Wobec braku tej drugiej przesłanki musiało zapaść negatywne rozstrzygnięcie. W przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym wyjaśniono więc wszystkie istotne okoliczności sprawy, a wydane rozstrzygnięcie pozostaje w zgodności z przepisami prawa materialnego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm./ orzeczono, jak w sentencji. SJ/