IV SA/Gl 682/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na decyzję [...] Kuratora Oświaty w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z Ewidencji Szkół i Placówek Niepublicznych oddala skargę. Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 83 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 r. (Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), wykreślił z dniem [...] Policealną Szkołę [...] z siedzibą przy ul. [...] w R. z Ewidencji Szkół i Placówek Niepublicznych, prowadzonej przez Prezydenta Miasta R. Na podstawie przeprowadzonej w dniu [...] kontroli ustalono, że wpisana w dniu [...] do tej ewidencji Policealna Szkoła [...] nie rozpoczęła swojej działalności zgodnie z deklaracją z dniem [...], pod adresem przy ul. [...] w R. W ewidencji, jako adres szkoły wskazano lokalizację przy ul. [...] w R., gdzie mieści się Wyższa Szkoła [...], z którą organ prowadzący szkołę, tj. A Sp. z o.o. podpisała umowę o wynajem sali. Przedstawiciel Wyższej Szkoły [...] oświadczył jednak, że od chwili obowiązywania umowy (od dnia [...] do dnia [...]) najemca nie korzystał z wynajmowanych pomieszczeń. Dodatkowo, w sekretariacie Szkoły przy ul. [...] w R. brak było jakiejkolwiek dokumentacji dydaktycznej oraz dokumentów dotyczących naboru. Zdaniem organu, wobec nierozpoczęcia działalności we wskazanym w zgłoszeniu terminie, tj. dnia [...], wykreślenie Policealnej Szkoły [...] z Ewidencji Szkół i Placówek Niepublicznych było uzasadnione. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł organ prowadzący szkołę - A Sp. z o.o. z siedzibą w Z., domagając się stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie jej uchylenia. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ pomylił postępowanie administracyjne z kontrolnym i wszczął postępowanie kontrolne bez podstawy prawnej. Zgodnie z art. 90 ust. 3e ustawy o systemie oświaty, organy jednostek samorządu terytorialnego mogą kontrolować prawidłowość wykorzystania przyznanych dotacji wyłącznie na zasadnie kontroli następczej, już po przyznaniu dotacji, a Szkoła dotychczas dotacji nie otrzymała, jedynie wystąpiła o jej przyznanie. W ocenie odwołującej Spółki, pomiędzy stroną a organem nie został nawiązany żaden stosunek prawno-procesowy. Stąd też, organ nie dokonał wszczęcia postępowania zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i nie powiadomił o jego wszczęciu, a także nie uprzedził o dokonanej w dniu [...] kontroli, która dotyczyła wyłącznie wykorzystania dotacji. Przesłano wprawdzie sprawozdanie z kontroli, wyznaczając termin na ustosunkowanie się, ale też jednocześnie wydano decyzję o wykreśleniu szkoły z ewidencji, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa przez organ. Tym samym, skoro kontrola była nielegalna, to zebrane na jej podstawie dowody nie mogły zostać wykorzystane w jakimkolwiek postępowaniu. Niezależnie od tego organ powinien był umorzyć postępowanie, bowiem nie było obiektywnych danych, potwierdzających nieprowadzenie przez Spółkę działalności oświatowej. Najpoważniejszą wadą decyzji jest jednak naruszenie art. 107 K.p.a., bowiem nie wskazuje ona do kogo jest adresowana. Nie jest wskazaniem adresata zawarty w stopce decyzji, tzw. "rozdzielnik", który jedynie wskazuje komu decyzja ma być doręczona. Kolejnym naruszeniem jest brak wyszczególnienia wszystkich zmian jakie zaszły w aktach normatywnych stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji, której uzasadnienie nie spełnia wymogów formalnych, gdyż nie zawiera wyjaśnienia przesłanek jej podjęcia, jak i przytoczenia przepisu prawa, który reguluje przesłanki wykreślenia z ewidencji. [...] Kurator Oświaty w K. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o systemie oświaty wykreślenie szkoły z ewidencji szkół i placówek niepublicznych następuje w przypadku niepodjęcia działalności w terminie wskazanym w zgłoszeniu. Przepis ten nie wskazuje natomiast z czyjej inicjatywy powinno nastąpić wykreślenie szkoły ,w przypadku stwierdzenia, że nie prowadzi ona działalności. Powinno się zatem przyjąć, iż ustawodawca dopuszcza zarówno wszczęcie postępowania w przedmiocie wykreślenia zarówno na wniosek zainteresowanego, jak i z urzędu. Dodatkowo ustawodawca nie przesądza, w jaki sposób organ prowadzący szkołę może pozyskać informację o braku rozpoczęcia przez placówkę działalność. Wobec tego, przeprowadzona kontrola nie może być traktowana jako naruszenie prawa, gdyż została dokonana na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu miasta dla przedszkoli, szkół i placówek niepublicznych prowadzonych przez osoby prawne lub fizyczne na terenie miasta R. W § 4 ust. 14 pkt 2 tej uchwały stanowi, że wstrzymuje się wypłatę całości lub części dotacji w momencie stwierdzenia w toku czynności kontrolnych niezgodności stanu faktycznego z wpisem do ewidencji. Nie ulega wątpliwości, że odwołująca Spółka wystąpiła z wnioskiem o otrzymanie dotacji, zatem kontrola była w tym zakresie uzasadniona. Miała również wiedzę o jej przeprowadzeniu, gdyż osoby kontrolujące przekazały swoje upoważniania osobie reprezentującej Spółkę w jej siedzibie. Ponadto, dwukrotnie jej przedstawiciele i organu prowadzącego szkolę przed jej wykreśleniem z ewidencji uczestniczyli w rozmowach w Wydziale Oświaty Urzędu Miasta R. Spółka nie złożyła żadnych dowodów potwierdzających fakt rozpoczęcia działalności, a jedynie w dniu [...] podała informację o zmianie adresu jej siedziby, przy czym działalność nie była również tam prowadzona. Zastrzeżenia formalno-prawne zgłoszone w odwołaniu nie podważają faktu, że decyzja jest zgodna ze stanem faktycznym, bowiem nie ma dowodów na prowadzenie przez szkołę działalności edukacyjnej od dnia [...] do dnia [...]. A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając jej rażące naruszenie: przepisu art. 90 ust. 3e ustawy o systemie oświaty poprzez uznanie, że stanowi on podstawę kontroli działalności szkoły w sprawie wykreślenia z ewidencji; art. 6 K.p.a. w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie ogólnych zasad praworządności oraz związania administracji prawem; art. 138 § 2 w związku z art. 1 pkt 1 i art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP przez faktyczne nierozpoznanie sprawy przez instancję odwoławczą i brak przeprowadzenia postępowania dowodowego (art. 7 i 77 K.p.a.); art. 9 K.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania o czynnościach kontrolnych; art. 10 w związku z art. 81 K.p.a. wyrażające się w pozbawieniu strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu; art. 105 § 1 K.p.a w związku z art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty wobec braku podstaw prawnych do wykreślenia szkoły; art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji oraz ostatecznie art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty poprzez brak spełnienia przesłanek umożliwiających wykreślenie szkoły z ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta R. Dodatkowo, zgłoszono wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów na okoliczność funkcjonowania szkoły w miesiącu [...] i posiadania w tym czasie słuchaczy (w oparciu o dane z bazy Systemu Informacji Oświatowej, odpis częściowy z księgi słuchaczy, odpis częściowy dziennika lekcyjnego, protokół z posiedzenia Rady Pedagogicznej, uchwały Rady Pedagogicznej w sprawie organizacji roku szkolnego). Podtrzymano również zarzuty zawarte w odwołaniu o wadliwym wszczęciu postępowania i przeprowadzeniu kontroli, która dotyczyła wykorzystania dotacji. Uznano, że fakt prowadzenia rozmów w Urzędzie Miasta nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż miały one na celu również kontrolę wykorzystania dotacji. Nie można zatem przyjąć, że skutecznie wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wykreślenia szkoły z ewidencji. Stąd też, skarżącej nie zapewniono prawa do wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, nie dokonano rzeczowej oceny "rzekomych" dowodów, nie wyjaśniono podstawy prawnej i faktycznej decyzji, czym naruszono art. 107 K.p.a. Organ nie wziął pod uwagę również okoliczności, iż działalność szkoły to nie tylko prowadzenie zajęć dydaktycznych, ale i między innymi funkcjonowanie jej organów oraz czynności administracyjne, polegające między innymi na rejestracji słuchaczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów skargi wskazano, że organ pierwszej instancji rzeczywiście winien dopełnić szeregu formalności, tj. zawiadomić stronę o wszczęciu postępowania, pouczyć o jej prawach, a przed wydaniem decyzji poinformować o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgłoszeniu wniosków i złożeniu dowodów. Jednakże mając na uwadze wyjaśnienia strony skarżącej oraz przedstawione przez nią dowody wydana w sprawie decyzja nie mogła być odmienna w swej treści, bowiem jest zgodna z rzeczywistym stanem faktycznym oraz obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Organ ustosunkował się również do dołączonych do skargi dowodów, uznając je za niewiarygodne. Jego wątpliwość dotyczyła wykazywanej liczby nauczycieli i uczniów, prawdziwości wpisów w dzienniku zajęć oraz protokołu z posiedzeń rady pedagogicznej. Zwrócono uwagę, że dokumenty te mogły powstać w innym okresie niż w nich wskazane, co potwierdzać może brak ich przedstawienia na etapie postępowania administracyjnego, zwłaszcza przy złożeniu odwołania. Jednocześnie nawet konfrontacja dołączonych do skargi dowodów z ustaleniami kontroli nie może prowadzić do wniosku o rozpoczęciu przez stronę skarżącą działalności edukacyjnej od dnia [...]. Zaakcentowano, że kontrola miała miejsce w dniu [...], a strona przedstawia szczątkowe i po części niewiarygodne co do dat dokumenty jedynie za okres miesiąca [...]. Ponadto, zdaniem organu o wiarygodności poczynionych przez pracowników Urzędu Miasta w R. ustaleń nie może przesądzać okoliczność, że zostały one dokonane w ramach kontroli wykorzystanej dotacji. W jej toku ujawniono bowiem określony stan faktyczny, którego organ pierwszej instancji nie mógł zlekceważyć. Przepis art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty nakłada na organ ewidencyjny obowiązek wykreślenia wpisu w razie niepodjęcia działalności przez szkołę lub placówkę w terminie wskazanym w zgłoszeniu do ewidencji, a o podjęciu działalności nie świadczy każdy jej przejaw, ale tylko podjęcie działalności merytorycznej (statutowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca warunkuje zatem możliwość wzruszenia orzeczenia organu administracji publicznej zaistnieniem naruszenia norm prawa materialnego, czy też norm o charakterze procesowym, przy czym w tym przypadku, naruszenie to powinno być tego rodzaju, że miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, albowiem ocenia legalność decyzji również z urzędu. Sąd badając sprawę w wyżej określonych granicach uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do art. 82 ust. 1 ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 r. (Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm., zwanej dalej w skrócie jako: "ustawa"), osoby prawne i fizyczne mogą zakładać szkoły o placówki niepubliczne, po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek. Dodatkowo, zgłoszenie placówki do ewidencji powinno zawierać datę rozpoczęcia jej funkcjonowania (art. 82 ust. 2 pkt 2 ustawy). Data rozpoczęcia funkcjonowania szkoły lub placówki feryjnej powinna być tak oznaczona, aby było możliwe rozpoczęcie zajęć z dniem 1 września danego roku szkolnego, co wynika z organizacji szkół i niektórych placówek obejmującej okresy roku szkolnego. Natomiast dla pozostałych placówek można oznaczyć inną, zupełnie dowolną datę rozpoczęcia działalności (por. Mateusz Pilich, Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, publ. Lex 2013, Komentarz do art. 82 ustawy). Podanie daty rozpoczęcia funkcjonowania jest istotnym wymogiem formalnym, gdyż to z tą datą ustawa wiąże wystąpienie określonych skutków prawnych. Jednocześnie art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy wskazuje na dotkliwą sankcję za niepodjęcie działalności w zakreślonym terminie. Zgodnie z tym przepisem wpis do ewidencji podlega wykreśleniu w przypadku niepodjęcia działalności przez szkołę lub placówkę w terminie wskazanym w zgłoszeniu do ewidencji. Ponadto, wykreślenie z ewidencji następuje w drodze decyzji, w terminie określonym w decyzji i jest równoznaczne z likwidacją szkoły lub placówki. Należy przy tym mieć na uwadze, że ustawa nakłada na organ prowadzący szkołę działanie w tej sprawie z urzędu, co nie wyklucza wniosku zainteresowanej strony. Wynika to z ogólnej zasady wynikającej z treści art. 61 § 1 K.p.a., jak również może mieć podstawę w przepisie szczególnym art. 82 ust. 5 ustawy, który przewiduje obowiązek zgłoszenia zmian danych zawartych w zgłoszeniu powstałych po wpisie do ewidencji, który nie został przez skarżącą wykonany. Prawidłowe jest zatem stanowisko, że art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy ma zastosowanie w sytuacji, gdy szkoła nie prowadzi żadnej działalności edukacyjnej. Za taką działalność nie można uznać wyłącznie prowadzenia procedury naboru kandydatów, posiadania sekretariatu, czy dokumentacji oraz wydawanie uchwał w sprawie szkoły. Bezspornie prowadzona przez skarżącą Spółkę Policealna Szkoła [...] została wpisana do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonych przez Prezydenta Miasta R. i zgodnie z wnioskiem miała rozpocząć działalność z dniem [...]. Organ po przeprowadzonej w dniu [...] kontroli ustalił, że szkoła nie rozpoczęła działalności z dniem wskazanym w zgłoszeniu, co następnie skutkowało wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] o wykreśleniu jej z ewidencji, na podstawie art. 83 ust. 1 i 2 ustawy. W ocenie składu orzekającego, zgromadzony przez organy materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do wykreślenia szkoły z ewidencji i nie można im skutecznie zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1 i 2 ustawy. Przyjdzie zaznaczyć że kontrola szkoły została zainicjowana przez pismo skarżącej z dnia [...], w którym poinformowała [...] Kuratorium Oświaty (pismo to przekazano także do wiadomości organu prowadzącego ewidencję), że zajęcia w szkole, które miały się rozpocząć w dniu [...], z powodu przedłużenia się naboru rozpoczęły się dopiero w dniu [...]. Był to sygnał dla organu prowadzącego szkołę o faktycznym braku rozpoczęcia działalności z dniem wskazanym w zgłoszeniu, czyli [...]. Kolejne pismo skarżącej, datowane na dzień [...], nawiązujące do wskazanej powyżej korespondencji, wyjaśniało, że zajęcia dydaktyczne rozpoczęły się wprawdzie we [...], jednakże zostały zawieszone. Pismo to zostało złożone w Kuratorium Oświaty dopiero w dniu [...], czyli już po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Przeprowadzona przez upoważnionych pracowników kontrola wykazała jednoznacznie, że Policealna Szkoła [...] nie prowadzi żadnej działalności edukacyjnej, ani we wskazanym miejscu jej wykonywania, ani w miejscu, gdzie mieścił się jej sekretariat. Szkoła nie prowadziła dokumentacji dydaktycznej oraz dokumentów dotyczących naboru, a osoby prowadzące szkołę w żaden sposób tych faktów nie podważyły. Omawiana ustawa nie wskazuje jaki organ ma uzyskać informację o braku podjęcia przez szkołę działalność. Nie przewidziano tym samym szczególnego trybu kontroli, co uzasadnia podjęcie przez organ w ramach posiadanych kompetencji i możliwości wszystkich czynności, które pozwolą na zbadanie zaistnienia przesłanki określonej w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy. Skoro, skarżąca miała otrzymać z tytułu prowadzenia szkoły dotację oświatową, co wiąże się bezpośrednio z faktycznym podejmowaniem działalności edukacyjnej, to uzasadnione było przeprowadzenie kontroli na podstawie udzielonego na podstawie art. 90 ust. 3 "e" ustawy upoważnienia. Prawidłowe jest zatem stanowisko, że jeśli organ ma prawo do przeprowadzenia kontroli już wypłaconej dotacji, to tym bardziej może kontrolować szkołę przed jej przyznaniem. Zarzut skarżącej, w tym zakresie, należy uznać za bezzasadny, natomiast przywołane na jego poparcie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia, sygn. akt. II FSK 476/11 (publ. Lex nr 896347) nie znajduje odpowiedniego zastosowania, bowiem zostało wydane w sprawie podatkowej i dotyczy odmiennej kwestii proceduralnej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów procesowych przedstawionych w skardze przyjdzie zauważyć, że organ odwoławczy przyznał w odpowiedzi na skargę, że w postępowaniu doszło do naruszenia przepisów proceduralnych. Tyle, że mając na uwadze wyjaśnienia strony skarżącej oraz przedstawione przez nią dowody wydana decyzja nie mogła być odmienna. Stanowisko to Sąd podzielił, uznając że wprawdzie organy pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, jednak nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko taka sytuacja mogłaby stanowić wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a.). W tym miejscu wymaga zaakcentowania, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wyłącznie wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 oraz wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 4/07, oba dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Tym samym, to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy, co dałoby podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. nie może powodować automatycznego uchylenia decyzji. Wykazać bowiem należy, iż brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków uniemożliwił skarżącej dokonanie konkretnych czynności procesowych, w postaci np. składnia wniosków dowodowych. Chodzi tu oczywiście o wnioski istotne dla przepisów prawa materialnego znajdujących w sprawie zastosowanie. W toku postępowania administracyjnego strona skarżąca podnosiła wyłącznie zarzuty proceduralne, nie przedstawiając dowodów na podważenie poczynionych przez organ ustaleń w zakresie braku podjęcia działalności w wyznaczonym terminie, czyli naruszenia przepisów prawa materialnego. Nie wykazano wpływu naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, w oparciu o obowiązujące w sprawie przepisy prawa materialnego. Tymczasem, organ odwoławczy rozpoznając merytorycznie odwołanie i dysponując zebranym materiałem dowodowym, nie mógł dokonać odmiennych ustaleń stanu faktycznego sprawy, bowiem skarżąca w żaden sposób nie wykazała rozpoczęcia działalności szkoły z dniem [...]. Co więcej, dopiero na etapie skargi przedstawiono dokumentację, która miała na celu wykazać fakt prowadzenia szkoły, co należy uznać za działanie spóźnione. Skarżąca nie wyjaśniła, dlaczego dysponując tymi dowodami wcześniej nie przedstawiła ich na żadnym etapie postępowania administracyjnego, w tym nie dołączyła ich do odwołania, wówczas to organ odwoławczy musiałyby się do nich odnieść i dokonać ich oceny. Na marginesie zaznaczyć przyjdzie, że przedstawione przez skarżącą zestawienie zbiorcze z dnia [...] (k - 14 akt sądowych) było w dyspozycji organu (wpływ w dniu [...]). Jednakże dokument ten, co należy podkreślić został wytworzony przez skarżącą i nie podważa terminu niepodjęcia przez szkołę działalności z dniem [...]. W tym zakresie decydujące znaczenie mają wyniki przeprowadzonej w dniu [...] kontroli, które potwierdziły rzeczywisty brak prowadzenia działalności edukacyjnej. Wątpliwość także budzi wskazana w zestawieniu liczba uczniów (6 osób), co nie koresponduje z uzasadnieniem skarżącej dotyczącym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym powołano się na okoliczność, że szkoła ma dużą liczbę słuchaczy. Ostatecznie trzeba przyjąć, że zaniechanie zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania, brak pouczenia o przysługujących prawach i obowiązkach oraz możliwości ustosunkowania się i zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a także pozbawienie prawa czynnego udziału w postępowaniu, w powiązaniu ze zgromadzonym materiałem dowodowy, nie dają podstaw do przyjęcia, że w sytuacji braku wystąpienia tych naruszeń, rozstrzygnięcie miałoby inną treść. Organ pierwszej instancji na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego poczynił prawidłowe i wyczerpujące ustalenia, które dały wystarczające podstawy do zastosowania art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy. Natomiast strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, by te ustalenia organ odwoławczy mógł zakwestionować. Nie ulega także wątpliwości, że to na stronie skarżącej spoczywał obowiązek wykazania prowadzenia szkoły od dnia [...], gdyż to był jeden z warunków jej legalnego funkcjonowania, czego powinna mieć świadomość wpisując szkołę do ewidencji. Sąd nie dostrzegł również naruszenia w sprawie art. 107 § 1 i 3 K.p.a., albowiem zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy. Wbrew ocenie skarżącej, organ zawarł w niej uzasadnienie faktyczne i prawne oraz w sposób dostateczny wyjaśnił motywy podjętego w niej rozstrzygnięcia, mając na uwadze opisany stan faktyczny sprawy, jak również poczynił stosowne rozważania prawne. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.