IV SA/Gl 683/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi S.K (K.) na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr[...] , Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 235¹ i art. 237 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869 ), orzekł, że wobec S. K. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, w wyniku rozpatrzenia odwołania S. K., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawił sprawozdanie z dotychczasowego postępowania i ponadto wskazał, że S. K. pracował w warunkach narażenia na hałas w latach 1990 - 2009 w KWK "A" w M. jako ślusarz, spawacz, dozorca oddziału podsadzki na powierzchni i sztygar zmianowy na powierzchni. Organ podkreślił jednak, że lekarze specjaliści Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S., w orzeczeniu z dnia [...] orzekli o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, gdyż po przeprowadzeniu diagnostyki audiologicznej, stwierdzili prawostronne odbiorcze uszkodzenie słuchu o wielkości 28 - 40 dB i lewostronne mieszane uszkodzenie słuchu z przewagą komponentu odbiorczego o wielkości 43 – 48 dB. W tym zakresie lekarze specjaliści dodatkowo wskazali, że trwałe podwyższenie progu słuchu ucha prawego, lepiej słyszącego, które nie spełnia kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym oraz mieszany charakter uszkodzenia słuchu ucha lewego, nietypowy dla skutków działania hałasu na narząd słuchu (związany z patologią ucha środkowego) – nie uzasadniają przyjęcia zawodowej etiologii niedosłuchu. Organ odwoławczy podniósł, że lekarze specjaliści Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w orzeczeniu z dnia [...] również nie stwierdzili podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, bowiem w wyniku badań audiologicznych uznali, iż stan narządu słuchu nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że S. K. poinformowany w trybie art. 10 K.p.a. o prawie ustosunkowania się do dowodów zawartych w aktach sprawy, przekazał do protokołu karty wypisowe z oddziału laryngologicznego szpitala w M. z dnia [...] i [...] zawierające wyniki badań słuchu. W związku z tym organ podkreślił, że uzyskał uzupełniające orzeczenie lekarskie IMPiZS w S. z dnia [...] w którym lekarze specjaliści, po analizie zgromadzonej dokumentacji i wyników badań słuchu S. K. nie zmienili stwierdzeń orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z dnia [...] Organ wskazał, że lekarze specjaliści stwierdzili, iż rozpoznany niedosłuch nie spełnia - określonego w wykazie chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. - kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Stwierdzili również, że występująca w roku 2010 progresja niedosłuchu S. K., z powodu której był hospitalizowany, nie jest przyczynowo związana z pracą (brak zatrudnienia od 2009 roku). W końcowej części uzasadnienia organ podniósł, że po otrzymaniu powyższego orzeczenia lekarskiego, S. K., pismem z dnia [...] ponownie został poinformowany o możliwości zajęcia stanowiska wobec całości dowodów w trybie art. 10 Kpa. W tym zakresie organ podkreślił, że w dniu [...] S. K. powiadomił telefonicznie, iż nie ma nowych dowodów mogących mieć wpływ na wynik toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej narządu słuchu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący podniósł, że przez prawie cały okres zatrudnienia pracował w narażeniu na hałas. Podkreślił, że podczas zatrudnienia w kopalni "A" w M., stan jego słuchu zaczął się pogarszać. Następnie dodał, że w lipcu 2010 r. i w grudniu 2010 r. przebywał na oddziale laryngologicznym szpitala w M., a w wyniku przeprowadzenia badań lekarskich przed przejściem na emeryturę – w październiku 2009 r. stwierdzono u niego zawodowe uszkodzenie słuchu. Podniósł, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż występująca w 2010 r. progresja niedosłuchu, z powodu której był w szpitalu, nie jest związana z pracą (brak zatrudnienia od 2009 r.). W tym zakresie zarzucił, iż nie jest to prawdą, gdyż pracował do [...]. Do skargi dołączył kopie dokumentów medycznych, w tym kart wypisowych ze szpitala; z dnia [...] i z dnia [...] Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący wnosił i wywodził jak w skardze. Ponadto potwierdził okoliczności podniesione w zaskarżonej decyzji, dotyczące tego, że kontaktował się telefonicznie z organem przed wydaniem tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] o odmowie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 z 2009 r., poz. 869), zwanego dalej również rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. Podkreślenia zatem wymagało, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem zrealizowanie dwóch warunków: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz stwierdzenie – przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem - że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły łącznie przesłanki określone w cytowanym wyżej art. 235¹ K.p. Nie został bowiem rozpoznany u skarżącego obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, wymieniony w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W tym zakresie organ odwoławczy podniósł bowiem, że lekarze specjaliści Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S., w orzeczeniu z dnia [...] orzekli o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, gdyż po przeprowadzeniu diagnostyki audiologicznej, stwierdzili prawostronne odbiorcze uszkodzenie słuchu o wielkości 28 - 40 dB i lewostronne mieszane uszkodzenie słuchu z przewagą komponentu odbiorczego o wielkości 43 – 48 dB. W sposób zgodny z wnioskami zawartymi w powyższym orzeczeniu lekarskim organ odwoławczy stwierdził również, że występujące u skarżącego trwałe podwyższenie progu słuchu ucha prawego, lepiej słyszącego, które nie spełnia kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym oraz mieszany charakter uszkodzenia słuchu ucha lewego, nietypowy dla skutków działania hałasu na narząd słuchu (związany z patologią ucha środkowego) – nie uzasadniają przyjęcia zawodowej etiologii niedosłuchu. Ponadto – dla potwierdzenia powyższej oceny - organ odwoławczy podniósł, że lekarze specjaliści Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (IMPiZŚ), w orzeczeniu z dnia [...] również nie stwierdzili podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej, bowiem w wyniku badań audiologicznych uznali, iż stan jego narządu słuchu nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Podkreślenia również wymaga, że na skutek inicjatywy skarżącego organ odwoławczy uzyskał uzupełniające orzeczenie lekarskie IMPiZŚ w S. z dnia[...] Skarżący, poinformowany w trybie art. 10 K.p.a. o prawie ustosunkowania się do dowodów zawartych w aktach sprawy, przekazał bowiem do protokołu, karty wypisowe z oddziału laryngologicznego szpitala w M. z dnia [...] i [...] zawierające wyniki badań jego słuchu. Na podstawie prawidłowej analizy uzupełniającego orzeczenia IMPiZŚ w S., organ odwoławczy wskazał, że lekarze specjaliści nie zmienili stwierdzeń wcześniejszego orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. Ponadto w ramach oceny powyższego orzeczenia lekarskiego, organ odwoławczy podkreślił, że uzupełniające orzeczenie lekarskie IMPiZŚ w S. z dnia [...] zostało opracowane na podstawie analizy zgromadzonej dokumentacji oraz wyników badań słuchu skarżącego. Prawidłowo zatem organy obydwu instancji przyjęły, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie ma podstaw do rozstrzygania wbrew wnioskom zawartym w trzech orzeczeniach lekarskich, które w sposób jednoznaczny wykluczają rozpoznanie choroby wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Na podstawie prawidłowej oceny wymienionych orzeczeń i pozostałych dowodów, organ odwoławczy – zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał rozstrzygnięcie. Ponadto - jak podkreślił organ w zaskarżonej decyzji - skarżący, poinformowany pismem z dnia [...] w trybie art. 10 K.p.a. o prawie ustosunkowania się do całości dowodów zawartych w aktach sprawy, powiadomił organ telefonicznie, iż nie ma nowych dowodów mogących mieć wpływ na wynik toczącego się postępowania. Okoliczność powyższa została następnie potwierdzona przez skarżącego na rozprawie w postępowaniu sądowym. W podsumowaniu stwierdzić należało, że w zakresie ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też pominięcia rozpoznania przez organ zarzutów odwołania. Natomiast zgodnie z wnioskiem wyrażonym w odwołaniu, skarżący został ponownie poddany badaniom dotyczącym stanu słuchu. Jak bowiem wynika z treści orzeczenia lekarskiego IMPiZŚ z dnia [...] w postępowaniu dotyczącym wydania kolejnego (drugiego w tej sprawie) orzeczenia wymienionej jednostki medycznej, przeprowadzono ponownie analizę dokumentacji zgromadzonej w sprawie oraz badania lekarskie i diagnostykę audiologiczną. Podkreślenia również wymagało, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zawarty w skardze, według którego błędne jest stwierdzenie organu, iż występująca w 2010 r. progresja niedosłuchu, z powodu której skarżący był w szpitalu, nie jest związana z pracą, z powodu braku zatrudnienia od 2009 r. Wbrew przekonaniu skarżącego, powyższe stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, nie jest sprzeczne z podniesionym przez niego argumentem, że był zatrudniony do 6 października 2009 r. Wnioski przytoczonego w tym zakresie przez organ orzeczenia IMPiZŚ z dnia [...] odnoszą się bowiem do braku zatrudnienia skarżącego od 2009 r. – bez wskazania konkretnej daty – a więc nie zawierają ustaleń sprzecznych z przytoczoną przez skarżącego okolicznością, iż był zatrudniony do 6 października 2009 r. Natomiast dołączone do skargi karty wypisowe z oddziału laryngologicznego szpitala w M. z dnia [...] i [...] były już przedłożone przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Poinformowany w trybie art. 10 K.p.a. o prawie ustosunkowania się do dowodów zawartych w aktach sprawy, skarżący przekazał bowiem (w dniu [...]) wymienione karty wypisowe do protokołu zapoznania go z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W konsekwencji tego – jak już była o tym mowa wyżej - organ odwoławczy uzyskał uzupełniające orzeczenie lekarskie IMPiZŚ w S. z dnia [...] W związku z tym, w wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd - na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.