IV SA/Gl 692/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2006 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u S. T. choroby zawodowej w postaci [...] wywołanych [...] - wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej "rozporządzeniem". Podstawą tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że przedmiotowa choroba zawodowa nie została rozpoznana przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., a ponadto w okresie zatrudnienia strony w latach [...] nie była ona narażona na wskazane [...]. Charakter pracy zawodowej oraz czasokres wystąpienia u strony [...] jednoznacznie przemawiają - zdaniem organu orzekającego - przeciwko istnieniu związku przyczynowo-skutkowego między stwierdzonymi zmianami [...] wnioskodawcy, a wykonywaną przez niego pracą zawodową. Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek działania wnioskodawcy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. W szczególności organ odwoławczy potwierdził ustalenie, że wnioskodawca nie pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania omawianej choroby zawodowej. Choroby tej nie rozpoznały też kompetentne jednostki orzecznicze służby zdrowia w dwustopniowym trybie orzeczniczym. Nie zostały zatem spełnione konieczne przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej, określone przepisami rozporządzenia. Wskazano też okres zatrudnienia wnioskodawcy, które ustało w [...]r. W skardze S. W. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie istnienia choroby zawodowej. Skarżący zarzucił, że w toku postępowania administracyjnego nie uwzględniono jego zastrzeżeń odnośnie orzeczeń lekarskich i [...]. Jego zdaniem ten sam lekarz odmiennie ocenił charakter jego schorzenia podczas leczenia w [...] r. i w orzeczeniu z dnia [...] r. skarżący postawił również zarzut naruszenia art. 10 kpa. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem nie zachodzą podstawy do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269). Mianowicie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że u skarżącego nie można było stwierdzić przedmiotowej choroby zawodowej. Na rozprawie przyznał on wyraźnie, że przed złożeniem przez niego wniosku z dnia [...] r. nie toczyło się wcześniej żadne postępowanie dotyczące rozpoznania lub stwierdzenia owej choroby zawodowej. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy powoływanego rozporządzenia, wydanego w oparciu o delegację ustawową z art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy. Zgodnie z tym rozporządzeniem stwierdzenie choroby zawodowej może nastąpić tylko wówczas, gdy spełnione są co najmniej dwie konieczne przesłanki, a mianowicie - choroba zawodowa została rozpoznana przez właściwą jednostkę orzeczniczą oraz choroba ta spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W niniejszym przypadku obie te przesłanki nie wystąpiły. Skarżący był badany przez jednostki orzecznicze I i II stopnia i obie te jednostki nie rozpoznały u niego omawianej choroby zawodowej. Stosownie do § 7 ust. 3 rozporządzenia orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne, w związku z czym organy Inspekcji Sanitarnej nie były uprawnione do kierowania skarżącego na kolejne badania po uzyskaniu orzeczenia [...] Instytutu. Kwestionowanie przez skarżącego tego orzeczenia jest przy tym chybione. Okoliczność, że przy jego wydaniu brał udział lekarz, który wcześniej uczestniczył w procesie leczenia, sama w sobie nie stanowi podstawy podważenia tego orzeczenia. Żadnej sprzeczności w stanowisku tego lekarza nie można się dopatrzeć, skoro przed [...] r. nie oceniano stanu zdrowia skarżącego w ramach postępowania dotyczącego rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Ponadto skarżący jakichkolwiek istotnych sprzeczności nie wykazał. Powołuje się on na swoje pismo z [...]r., w którym jednak potwierdza zgodność rozpoznanego u niego w [...] r. schorzenia z zapisami zawartymi w uzasadnieniu orzeczenia Instytutu, a mianowicie, że w [...] r. rozpoznano u skarżącego [...]. Rozpoznanie w późniejszym okresie tego ostatniego stanu chorobowego nie stoi w sprzeczności z rozpoznaniem dokonanym w [...] r. Odmienna ocena skarżącego nie została wsparta, wbrew jego twierdzeniom, obiektywnymi dowodami, do których nie można zaliczyć jego dowolnych oświadczeń. Podobnie dowolne są zarzuty skarżącego odnośnie prawidłowości przeprowadzonego postępowania epidemiologicznego. W zasadzie zgromadzonemu materiałowi dowodowemu przeciwstawia on jedynie własne twierdzenia, co z punktu widzenia art. 80 kpa mogło być uznane przez organy administracyjne za niewystarczające dla ustalenia istnienia narażenia zawodowego. Skarżący odwołuje się przy tym do swoich wcześniejszych pism, a zwłaszcza z [...]r. W pismach tych wskazał na przyjęcie przez organ I instancji faktu [...] podczas wykonywania prac [...] w okresie pracy w firmie A od [...] r. do [...] r., co organ ten ujął w piśmie z dnia [...] r. Z pisma tego skarżący wyciąga zbyt daleko idące wnioski. Mianowicie w piśmie tym mowa jest też o okresowym eksponowaniu na [...] w wymienionym zakładzie pracy. Nie nastąpiło więc jednoznaczne ustalenie narażenia zawodowego w rozumieniu § 2 ust. 1 rozporządzenia. Jednak nawet w razie przyjęcia tego narażenia, to zauważyć przyjdzie, iż dotyczy ono tylko jednego zakładu pracy i nie można go odnosić do późniejszego zatrudnienia skarżącego, co do którego, poza twierdzeniami samego skarżącego, pozostałe dowody nie wskazują na występowanie owego narażenia. Wobec ograniczenia czasowego przewidzianego dla choroby zawodowej z pozycji [...] wykazu chorób zawodowych ewentualne istnienie narażenia w latach [...] nie mogło skutkować stwierdzeniem przedmiotowej choroby, nawet gdyby pierwsze objawy chorobowe wystąpiły już w [...] r. Niewątpliwie wystąpienie skarżącego z wnioskiem dopiero po upływie [...] lat od ustania ostatecznego zatrudnienia mogło wpłynąć na ograniczenie możliwości dowodowych. Jest to jednak okoliczność leżąca po jego stronie i w żadnej mierze nie może ona prowadzić do odstąpienia przez organy administracyjne od reguł procedury administracyjnej, w tym również w zakresie zbierania, rozpatrzenia i swobodnej oceny materiału dowodowego. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym takich uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to również zarzucanego w skardze naruszenia art. 10 kpa, bowiem wydanie decyzji w dniu złożenia pisemnych oświadczeń przez skarżącego nie oznacza braku zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. SW