IV SA/Gl 70/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Gminy K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...]nr [...] w przedmiocie udzielenia upoważnienia kierownikowi gminnego ośrodka pomocy społecznej oddala skargę. Wojewoda [...], po wszczęciu postępowania nadzorczego, rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] Nr[...], działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( tekst jednolity Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 z późn. zm.), stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] w sprawie upoważnienia Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej do załatwienia spraw z zakresu administracji publicznej, jako niezgodnej z art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym w związku z art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 14 lutego 2003r. o udostępnianiu informacji gospodarczych ( Dz. U. Nr 50 poz. 424 z późn. zm.). Uzasadniając swoje stanowisko organ nadzoru wyraził pogląd, iż upoważnienie organu wykonawczego jednostki pomocniczej oraz organów jednostek i podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przez radę gminy do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 39 ust. 4 ustawy tego aktu prawnego może odnosić się wyłącznie do załatwienia sprawy indywidualnej w formie decyzji, a w konsekwencji nie można przekazać kompetencji do wykonywania administracji publicznej w innych niż decyzja administracyjna formach. Na poparcie swego stanowiska Wojewoda [...] przywołał poglądy wyrażone w piśmiennictwie prawniczym ( "Samorząd Gminny" Komentarz, A. Szewc,G. Jyż, Z. Pławecki , Dom Wydawniczy ABC 2005r, i Komentarz pod red. P.Chmielnickiego wydawnictwo prawnicze LexisNexis Warszawa 2004), a także w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2009r. Sygn. akt I V SA/Wr 36/09). Odnosząc się do treści zaskarżonej uchwały organ nadzoru wskazał, iż upoważniono nią Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej w zakresie dotyczącym wykonania obowiązku przekazywania do biur informacji gospodarczej – informacji o zobowiązaniu lub zobowiązaniach dłużnika alimentacyjnego, w razie powstania zaległości za okres dłuższy niż sześć miesięcy. Cytując treść przepisu art. 7 ust.2a ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych organ nadzoru stwierdził, iż obowiązek przekazywania informacji o zobowiązaniach dłużnika alimentacyjnego ma wyłącznie charakter czynności materialno-technicznej, a w związku z powyższym podstawą prawną do scedowania kompetencji do załatwiania w tej formie spraw z zakresu administracji publicznej przypisanych mocą art. 7 ust. 1 pkt 22 ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta nie może być uchwała organu stanowiącego gminy podjęta na podstawie art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym. Gmina K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, której wniesienie poprzedzało podjęcie przez Radę Miejską w K. uchwały o zaskarżeniu opisanego wyżej aktu nadzoru. W skardze tej, domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, zarzucono naruszenie prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, iż przepis ten może stanowić podstawę prawną wyłącznie w zakresie upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych. Na wstępie swoich wywodów skarżąca wskazała na celowość upoważnienia Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej do informowania biur informacji o zaległościach dłużników alimentacyjnych. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej dysponuje bowiem pełną dokumentacją stanowiącą niezbędną podstawę zgodnego z prawem wykonywania tej kompetencji ze względu na przekazanie Ośrodkowi uprawnień organu właściwego dłużnika, o czym mowa w art. 4 ust. 3 zd. 2 oraz ustawy z dnia 7 września 2007r o pomocy osobom uprawnionym do alimentów ( tekst jednolity Dz. U. Nr 1 poz. 7 z 2009r.), a także kompetencji organu właściwego wierzyciela, co zostało uregulowane w art. 12 ust. 2 tego aktu prawnego. Jako nie uzasadnioną interpretację prawa uznano zatem pozbawienie gminy możliwości przeniesienia na inne podmioty kompetencji organów wykonawczych dotyczącej przekazywania informacji o niesolidnych dłużnikach alimentacyjnych w drodze upoważnienia unormowanego w art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym. Odnosząc się do zaprezentowanej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia interpretacji art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminny skarżąca zaprzeczyła, by załatwienie indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej w rozumieniu przywołanego przepisu oznaczać miało wyłącznie wydanie decyzji administracyjnej. Wskazała, iż administracja publiczna może być także wykonywana w innych formach, a potwierdzeniem takiej tezy stanowi przykład przedstawiony w komentarzu do art. 1 k.p.a. pod redakcją A. Martysza, A. Matana wydawnictwo LEX 2007, gdzie powołano się na załatwienie sprawy indywidualnej polegającej na przyjęciu lub odmowie przyjęcia rzeczy do biura rzeczy znalezionych w formie czynności materialno-technicznej. Powołując się na pozostałe jednostki redakcyjne zawarte w art. 39 ustawy o samorządzie gminnym skarżąca zauważyła, iż jedynie w ustępie 4 tego przepisu ustawodawca używa określenia "indywidualna sprawa z zakresu administracji publicznej". W opinii skarżącej stanowi to dowód na świadomą rezygnację ustawodawcy z posłużenia się określeniem "decyzja" używanym w pozostałych ustępach cyt. art. 39 . Zwrócono uwagę na fakt, iż w art. 39 ust. 2 mowa jest o wydaniu decyzji administracyjnej, co musi łączyć się również z prowadzeniem postępowania administracyjnego, wydawaniem postanowień w jego toku, czy kierowaniem do stron wezwań. Skarżąca zauważyła, iż cel przepisów art. 39 ust. 2 i ust. 4 ustawy o samorządzie administracyjnym jest podobny, bowiem w jednym i drugim przypadku chodzi o upoważnienie innych podmiotów do wykonywania administracji publicznej. Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wójt może upoważnić do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnej wyłącznie pracowników własnego urzędu, a w przypadku upoważnienia wynikającego z art. 39 ust. 4 ustawy kompetencje należące do wójta zostają przekazane innemu podmiotowi, który wykonywać je będzie we własnym imieniu. Jako niezasadne i i trudne do zaakceptowania ograniczanie samodzielności gminy uznała skarżąca możliwość pozbawienia Rady Miejskiej do przekazywania kompetencji o mniejszym natężeniu władczej ingerencji w sytuację prawną obywateli, jaką jest czynność materialno-techniczna mimo, iż ustawodawca zezwolił na przeniesienie dalej idącej kompetencji, jaka jest wydawanie decyzji administracyjnej. Skarżąca wskazała, iż gmina jest podmiotem najbardziej legitymowanym i jednocześnie najbardziej zorientowanym w sprawach jej ustroju, w tym również w kwestiach wykonywania poszczególnych kompetencji z zakresu administracji publicznej i trudno jest zrozumieć, jakie względy miałyby przesądzać o pozbawieniu Rady Miejskiej uprawnienia do przekazywania kompetencji do informowania biur informacji gospodarczej o dłużnikach alimentacyjnych. Zdaniem skarżącej o zakresie stosowania przepisu art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym powinna przesądzać wykładnia gramatyczna. Mając zatem na względzie brzmienie tej normy, według strony skarżącej należało zbadać trzy elementy użytego przez ustawodawcę zwrotu - "załatwienie indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej". Skarżąca zasugerowała, iż użyte w treści art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym określenie oznacza , iż określona forma działania musi zostać uznana za sposób załatwienia określonej sprawy, sprawa ta musi być sprawą indywidualną i mieścić się w zakresie administracji publicznej. Przystępując do analizy poszczególnych elementów omawianej hipotezy skarżąca zwróciła uwagę, iż kompetencja określona w przepisach ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych dotycząca przekazywania do biura informacji gospodarczej informacji o niesolidnych dłużnikach alimentacyjnych należy do zakresu administracji publicznej. Administracją publiczną jest bowiem działalność wykonywana przy pomocy określonego aparatu, na który składają się wszelkie struktury organizacyjne wraz z zatrudnionymi w ramach tych struktur osobami, służąca realizacji określonych w powszechnie obowiązującym na danym terytorium porządku prawnym celów publicznych tj. w sprawach mających charakter spraw publicznych zarówno zbiorowych jak i indywidualnych. Gmina K. powołując się na pogląd piśmiennictwa prawniczego i judykatury uznała, iż sprawą indywidualną jest sprawa, która dotyczy imiennie oznaczonego podmiotu oraz konkretnie określonych praw i obowiązków tego podmiotu. Jest więc sprawą indywidualną sprawa przekazania informacji o konkretnych zobowiązaniach imiennie wskazanego dłużnika alimentacyjnego. Jednocześnie stwierdzono, iż przekazanie informacji o zobowiązaniach dłużnika alimentacyjnego do biura informacji gospodarczej stanowi formę załatwienia sprawy. Wobec braku definicji legalnej pojęcia "załatwienie sprawy" powołano się na potoczne jego rozumienie i za Słownikiem Współczesnym Języka Polskiego pod redakcją Bogusława Dunaja wskazano, iż oznacza to podejmowanie różnych starań, zabiegów, doprowadzenie czegoś do końca. W przekonaniu skarżącej przekazanie informacji o zobowiązaniach dłużnika alimentacyjnego jest zakończeniem sprawy indywidualnej dotyczącej tego dłużnika, ukształtowanej na podstawie przepisów prawa materialnego zobowiązujących określony organ administracji publicznej do określonego działania i jako takie musi zostać uznane za formę załatwienia tej sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując prezentowane w rozstrzygnięciu nadzorczym stanowisko. Odnoszą się do przedstawionych w skardze argumentów Wojewoda [...] zaprzeczył, by załatwienie indywidualnej sprawy w postępowaniu administracyjnym mogło nastąpić w innej formie niż decyzja administracyjna. Powołano się ponownie na wskazane w uzasadnieniu aktu nadzoru stanowisko komentatorów ustawy o samorządzie gminnym, a nadto przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2009r. Sygn. akt IV SA/Gl 405/09, gdzie Sąd ten stwierdził, iż zawarte w art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym określenie "indywidualna sprawa z zakresu administracji publicznej" jest synonimem użytego w art. 1 § 1 k..p.a. określenia "sprawa indywidualna rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej" i oznacza możliwość przekazania kompetencji innemu podmiotowi – organowi administracji w znaczeniu funkcjonalnym lecz tylko do władczego działania, czyli do rozstrzygania spraw administracyjnych w formie władczej ( co do zasady) w formie decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu przywołanego orzeczenia powołano się na stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w uzasadnieniu uchwały z dnia 5 lutego 1988r III AZP 1/88 – LEX nr 11678, w którym Sąd ten uznał, że decyzja administracyjna jest aktem kwalifikowanym, będącym przejawem woli organu, wydanym na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, władczym, zewnętrznym rozstrzygającym konkretną sprawę, co do konkretnej osoby. Organ nadzoru nie zgodził się, iż o prawidłowym rozumieniu art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym powinna przesądzać wykładnia gramatyczna. Zdaniem Wojewody [...] ustęp 4 tego przepisu należy interpretować w kontekście całej jednostki redakcyjnej. Zarówno ust 1, 2, jak i 5 tego artykułu dotyczą wydawania decyzji administracyjnej. W tym świetle stwierdzić należy, że czynności materialno-techniczne nie mieszczą się w pojęciu załatwiania sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej. Czynności te, mimo, iż wskazują na imiennie oznaczonego adresata nie prowadzą do załatwienia sprawy t.j. do konkretyzacji praw czy obowiązków tej osoby lecz służą do osiągnięcia określonego skutku, jakim jest przekazanie informacji o zobowiązaniach dłużnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zwanej dalej p.p.s.a. sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Są zatem także właściwe do kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięć nadzorczych w sprawach zainicjowanych skargą właściwego organu, którego działalności dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. W sprawach z zakresu kontroli legalności aktów nadzoru obowiązkiem Sądu jest zbadanie, obok rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego będącej przedmiotem tego rozstrzygnięcia, również zgodności z prawem tej uchwały (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s.215). Jest to stanowisko zasadne w kontekście istoty instytucji nadzoru, jak również istoty kryterium, na podstawie którego jest on realizowany wobec samorządu terytorialnego. Zauważyć należy bowiem, iż po myśli art. art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( tekst jednolity Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 z późn. zm.) nadzór nad wykonywaniem zadań gminy sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. Jest zatem oczywiste, iż stwierdzenie nieważności aktów samorządu terytorialnego może nastąpić wyłącznie z punktu widzenia ich legalności. Jakiekolwiek inne kryterium nadzoru sprawowanego przez Wojewodę wobec działań organów samorządów terytorialnych pozostawałoby w sprzeczności nie tylko z przywołanymi normami rangi ustawowej ale także z zasadą wyrażoną w treści art. 171 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny, wskutek złożonej przez gminę skargi był zatem zobligowanyocenić, czy w istocie zaskarżona uchwała narusza prawo, a nadto, czy jest to takie uchybienie, które powinno skutkować stwierdzeniem nieważności aktu jednostki samorządu terytorialnego. W przeciwnym bowiem wypadku zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zasługiwałoby na uchylenie. Na podstawie argumentacji a contrario do postanowień art. 91 ust. 4 powołanej ustawy o samorządzie gminnym, stanowiącego, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą organu gminy oznacza jej nieważność (por. T. Woś , H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 310). Powołana ustawa nie określa rodzaju naruszeń prawa, które mogą być klasyfikowane w kategorii istotnego naruszenia prawa. Brak ustawowego zdefiniowania określenia "istotne naruszenie prawa" stwarza przeto konieczność sięgnięcia w tym miejscu do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w orzecznictwie sądowym, a w konsekwencji przyjęcie, że są to takie naruszenia prawa, jak podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały o określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały względnie naruszenie procedury podjęcia uchwały. Podstawowym zagadnieniem do rozważenia w kontrolowanej sprawie jest przeto, zdaniem Sądu, udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy powołane w podstawie prawnej kontrolowanej uchwały przepisy mogły stanowić podstawę prawną do jej podjęcia. Skarżący organ nadzoru wskazał, jako naruszony, przepis powołany w podstawie prawnej zaskarżonego aktu, a to przepis art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. Nr 142 poz. 1591 z 2001r. z późn. zm.) zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym, w związku z art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 14 lutego 2003r. o udostępnianiu informacji gospodarczych ( Dz. U. Nr 50 poz. 424 z późn. zm.) natomiast skarżąca gmina zaprzeczała takiemu stanowisku. Spór pomiędzy stronami w kontrolowanej sprawie sprowadzał się zasadniczo do wykładni i zastosowania przepisu art. 39 ust. 4 o samorządzie gminnym. Wojewoda [...], w powołaniu na stanowisko komentatorów do ustawy o samorządzie gminnym, a także pogląd prezentowany w dwóch wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, dokonał zawężenia pojęcia " załatwienie indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej" eliminując możliwość załatwienia takiej sprawy w innej, niż decyzja administracyjna, dopuszczonej w prawie administracyjnym formie władczego działania organów administracji publicznej. Skarżąca gmina natomiast uznała, iż w kategorii spraw ujętych dyspozycją przepisu art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym znajdują się również sprawy, których załatwienie może nastąpić w formie czynności materialno-technicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznaje rację wnoszącemu skargę, co do tego, że w pojęciu załatwienie sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej mieści się nie tylko działanie organu polegające na wydaniu decyzji administracyjnej. Przytoczyć tu należy uchwałę składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 1997 r. sygn. akt OPK 1/97 (ONSA 1997, z. 4, poz. 149), w której uzasadnieniu zwrócono uwagę, na fakt coraz częstszego odchodzenia ustawodawcy od kształtowania w drodze decyzji administracyjnej, stosunków administracyjnoprawnych, zachodzących między państwem (jego organami), a obywatelami i innymi podmiotami administrowanymi ( a więc załatwienia ich indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej), na rzecz uprawnień i obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. W takich przypadkach do konkretyzacji stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, których przedmiotem jest przyznanie (odmowa przyznania), stwierdzenie (odmowa stwierdzenia) albo uznanie (odmowa uznania) określonego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Podmiot, którego uprawnienia lub obowiązku dotyczy akt lub czynność nie stanowiące decyzji administracyjnej ma zapewnioną ochronę na drodze sądowej, ponieważ może zaskarżyć takie akty i czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, a także bezczynność organu w tych sprawach.. Właśnie to, że istnienie lub nieistnienie uprawnienia lub obowiązku wynika z przepisów prawa, wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o uprawnienia lub obowiązki określonej osoby (podmiotu administrowanego), których źródłem jest obowiązujący powszechnie przepis prawny. W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pogląd ten nie pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale Sądu Najwyższego z 5 lutego 1988 r., III AZP 1/88 - LEX nr 11678, bowiem nie odbiera decyzji charakteru, o jakim mowa w uzasadnieniu uchwały. Decyzja jest aktem kwalifikowanym, będącym przejawem woli organu, wydawanym na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, władczym, zewnętrznym, rozstrzygającym konkretną sprawę, co do konkretnej sprawy i osoby, co nie oznacza, iż załatwienie sprawy indywidualnej w postępowaniu administracyjnym ukształtowanym na gruncie konkretnych przepisów prawa materialnego musi być załatwieniem jej w formie decyzji administracyjnej. Załatwienie sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej jest szersze do użytego w treści art. 1 § 1 k.p.a. pojęcia "decyzja administracyjna", a zatem można uznać, iż częściowo z nim pokrywa. Nie sposób jednak podzielić stanowiska skarżącej gminy co do tego, że działania organu administracji publicznej podejmowane na mocy zapisu zawartego w treści art. 7 ust.1 pkt 22 ustawy z dnia 14 lutego 2003r. o udostępnianiu informacji gospodarczych ( Dz. U. Nr 50 poz. 424 z późn. zm.). mieszczą się w pojęciu "załatwiania sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej". Zważając na wyżej naprowadzone uwagi wskazać należy, że akt lub czynność podjęte są w sprawie indywidualnej, gdy skierowano je do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczą uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, wynikają z przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Wymienione w art. 1 ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczej czynności polegające na udostępnianiu przez przedsiębiorców informacji gospodarczych dotyczących wiarygodności płatniczej innych przedsiębiorców i konsumentów, wprawdzie wskazują na imiennie określony podmiot, o którym przekazuje się informacje, jednakże nie prowadzą do "załatwienia indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej", a w konsekwencji do konkretyzacji praw czy obowiązków tej osoby. Czym innym jest bowiem załatwienie sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, a czym innym wykonywanie czynności administracyjno-technicznych dotyczących przekazywania informacji o sytuacjach , w jakich znalazły się określone podmioty. O ile bowiem decyzja administracyjna, czy czynność materialno-techniczna mająca na celu skonkretyzowanie obowiązków lub uprawnień indywidualnego podmiotu wynikających z przepisów prawa materialnego są przejawem autonomii organu władzy prawodawczej, o tyle czynności administracyjno-techniczne nie mają takiego charakteru i są wyłącznie działaniami technicznymi organu wynikającymi z ustawy ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004r. Sygn. akt OSK 247/04 publ.ONSAiWSA 2004/2/30. Organy samorządu terytorialnego jako organy władzy publicznej, zobligowane są do przestrzegania zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP, która nakazuje organom działanie na podstawie prawa i w granicach prawa. Tym samym przekazanie uchwałą, w trybie przepisu art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, kompetencji do działania organowi upoważnionemu nie może obejmować innych, poza władczymi, rozumianymi jako załatwienie sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej, zachowań. W szczególności podkreślić należy, iż normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, a w prawie administracyjnym, w tym w działalności uchwałodawczej, zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii ( por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000 r., K 25/99, OTK 2000/5/14). Na marginesie sprawy zauważyć przyjdzie, iż w art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy o informacji gospodarczej zdefiniowano na użytek tego aktu prawnego pojęcie "przedsiębiorcy uprawnionego do udostępniania informacji" określając minn., iż jest to organ właściwy wierzyciela w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W art. 12 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów ustawodawca natomiast wskazał, iż organ właściwy wierzyciela może upoważnić kierownika ośrodka pomocy społecznej do prowadzenia postępowania w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w tym wydawania decyzji administracyjnych. Jeżeli uznać, iż ramach prowadzonego postępowania w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego organ właściwy wierzyciela może udostępnić informacje o zobowiązaniach dłużnika alimentacyjnego, o których mowa w art. 7 ust. 2a ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczej wydana uchwała wkraczałaby w materę uregulowaną ustawowo, a organ stanowiący w kompetencje organu wykonawczego. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż akt nadzoru podjęty został zgodnie z kryterium zgodności z prawem - wskazując przepisy naruszone uchwałą rady gminy. Niewątpliwie przedstawione w treści uzasadnienia aktu nadzoru motywy działania Wojewody [...] wymagały korekty ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jednakże to uchybienie o charakterze proceduralnym nie mogłoby przesądzać o uwzględnieniu skargi wobec faktu, iż zaskarżona przez organ nadzoru uchwała pozostaje w istotnej sprzeczności z przepisami obowiązującego prawa i stwierdzenie jej nieważności jest całkowicie zasadne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.