IV SA/Gl 701/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2009 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego oddala skargę Decyzją Wójta Gminy L. z dnia [...] Nr [...] skierowaną do J. W. orzekł o zmianie decyzji własnej z dnia [...] ]Nr [...] w ten sposób, że przyznany na córkę S. W. zasiłek rodzinny w wysokości [...] zł oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego powyżej 5 roku życia w wysokości [...]zł przysługuje do [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności córka odwołującej jest osobą pełnoletnią, posiadająca własne dziecko i w związku z tym nie zalicza się jej do składu rodziny. W odwołaniu od tej decyzji J. W. podnosiła, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i wnosiła o pozytywne rozpatrzenie sprawy. Wskazywała, iż córka ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności i wymaga pomocy w codziennym funkcjonowaniu. Podnosiła, że córka nie jest w stanie prawidłowo opiekować się swoim dzieckiem. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. –B. działając na podstawie art. 5,8 i 13 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 02 czerwca 2005 roku w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U. Nr 105 poz.881 ze zm. ), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 roku w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz.U Nr 130 poz.903) art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych - rodzina - oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dziecko które ukończyło 25 rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością rodzinie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne: do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko. Podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji decyzją z dnia [...] przyznał stronie prawo do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na córkę S. W. na okres zasiłkowy od [...] do [...]. Zaznaczył przy tym, iż w dniu [...] roku J. W. poinformowała organ I instancji o zmianie sytuacji rodzinnej, a dotyczącej córki S. W. która w dniu [...] urodziła własne dziecko. Kolegium podniosło, że decyzja organu I instancji została wydana w sposób prawidłowy, albowiem córka odwołującej jest osobą pełnoletnią, posiada własne dziecko a zatem stosownie do art. 3 ust 16 nie zalicza się jej do składu rodziny i tym samym zasiłek rodzinny nie przysługuje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. W. wskazywała, że nie zgadza się z decyzją organu odwoławczego. W całości powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. Nadto podniosła, że jej córka wymaga leczenia pod jej kontrolą, że kontynuuje naukę, a jej mąż w ogóle nie interesuje się rodziną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła ona odnieść skutku. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy naruszono zasady współżycia społecznego, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] przyznał skarżącej prawo do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na córkę S.W. na okres zasiłkowy od [...] do [...]. Pełnoletnia córka skarżącej S. W. (urodzona [...]) w dniu [...] urodziła dziecko – syna K. W. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny ma na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka, zaś z ust. 2 tego przepisu wynika, że prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku przysługuje: 1) rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie uczącej się. Jednocześnie po myśli art. 3 ust 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych do członków rodziny zalicza się małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25. rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością rodzinie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, a nie zalicza się do tej kategorii (członków rodziny) dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko. Przeto też, skoro córka skarżącej S. jest osobą pełnoletnią i posiada własne dziecko, to oznacza, że założyła ona własną rodzinę. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest zatem to, iż stosownie do treści art. 3 ust 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych pełnoletnia córka skarżącej S. od momentu urodzenia własnego dziecka nie zalicza się jej do składu rodziny skarżącej i tym samym nie przysługuje skarżącej świadczenie w postaci zasiłku rodzinnego na córkę S. Nadto należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 7 pkt 4 omawianej ustawy zasiłek rodzinny nie przysługuje, jeżeli pełnoletnie dziecko lub osoba ucząca się jest uprawniona do zasiłku rodzinnego na własne dziecko. Stąd też przedmiotowe świadczenie nie przysługuje skarżącej także z uwagi na fakt, że córka skarżącej S. W. decyzją z dnia [...] Nr [...] ma przyznany zasiłek wraz z dodatkami na własne dziecko - syna K. W. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy -zdaniem Sądu -skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych. Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) .