IV SA/Gl 702/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w T. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), stwierdził wystąpienie u K.M. choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej - wymienionej w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał przede wszystkim, że z karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...] wynika, iż podczas zatrudnienia w A Sp. z o.o., K.M. wykonywała pracę wymagającą długotrwałej powtarzalności i przeciążenia kończyn górnych. Organ podniósł, że nie uwzględnił wniosku pełnomocnika pracodawcy o skierowanie K.M. do jednostki medycznej II stopnia w celu stwierdzenia, czy zachodzi związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy jej stanem zdrowia a pracą wykonywaną przez nią w A Sp. z o.o., jak również na okoliczność, czy wskazane schorzenie może mieć etiologię inną niż zawodowa. Podkreślił, że powyższy wniosek był uzasadniony tym, że podejrzenie choroby zawodowej i orzeczenie lekarskie nr [...] zostało sporządzone przez tego samego lekarza, a ponadto lekarz wydający orzeczenie lekarskie analizował wyłącznie kartę oceny narażenia zawodowego z dnia [...]. W tym zakresie organ podniósł, że nie uwzględnił wniosku pełnomocnika, gdyż jest nieistotny dla prowadzonego postępowania i służy wyłącznie jego przedłużeniu. Dodał, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało przesłane zgodnie z art. 235 § 2 Kodeksu pracy. Wskazał, że rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych nie przewiduje, aby z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania mógł wystąpić pracodawca. Podniósł, że w toku wydawania orzeczenia lekarskiego znane były warunki pracy K.M. z karty oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez lekarza pełniącego profilaktyczną opiekę zdrowotną w A Sp. z o.o. w T. i z karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...] sporządzonej po przeprowadzeniu dochodzenia epidemiologicznego w zakładzie pracy. Organ podniósł, że z treści uzasadnienia orzeczenia lekarskiego wynika, iż w toku postępowania orzeczniczego przeprowadzona została diagnostyka w zakresie przedmiotowej choroby, co w powiązaniu z narażeniem zawodowym dało lekarzom podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Dodał, że orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej jest właściwie uzasadnione i nie budzi wątpliwości. W odwołaniu od powyższej decyzji, A Sp. z o.o. w T. wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., gdyż organ zwrócił się o wydanie orzeczenia lekarskiego do lekarza jednostki orzeczniczej, która uprzednio zgłosiła podejrzenie choroby i orzeczenie lekarskie nr [...] zostało wydane przez tę samą osobę, która to zgłoszenie podpisała. W związku z tym skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ § 4 ust. 1 i ust. 2 wymienionego rozporządzenia, poprzez niezwrócenie się do właściwej jednostki orzeczniczej w celu wydania orzeczenia lekarskiego, które mogłoby stanowić podstawę wydania decyzji. Ponadto podniosła zarzut naruszenia § 8 cytowanego rozporządzenia, poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie nr [...], które zostało sporządzone z naruszeniem przepisów rozporządzenia i w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Zarzuciła również naruszenie art. 77 § 1 i art. 7 K.p.a. polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, w szczególności poprzez – zaniechanie wystąpienia do właściwej jednostki orzeczniczej w celu sporządzenia orzeczenia lekarskiego; - nieprawidłowe i niepełne sporządzenie przez organ, karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...], pominięcie ustaleń w zakresie rodzaju i ilości czynności wykonywanych przez K.M. na stanowisku operatora zgrzewarki na jedną zmianę oraz w zakresie przystosowania stanowiska pracy przez nią zajmowanego do wykonywania obowiązków pracowniczych oraz środków profilaktycznych podejmowanych przez pracodawcę w związku z narażeniem zawodowym. Ponadto skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez organ art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową u K.M. wyłącznie na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego z naruszeniem przepisów i na podstawie niepełnego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W wyniku rozpatrzenia odwołania pracodawcy – [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...], na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 2351 Kodeksu pracy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że w przedmiotowej sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż K.M. podczas zatrudnienia w zakładzie pracy - A Sp. z o.o. w latach [...] na stanowisku produkcji pokryć bagażowych, była narażona na wykonywanie czynności wymagających długotrwałej powtarzalności powodującej przeciążenie kończyn górnych. Następnie organ odwoławczy wskazał, że we wnioskach orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lekarze specjaliści Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. stwierdzili wystąpienie u K.M. choroby zawodowej układu ruchu, wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej - wymienionej w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. W tym zakresie organ podniósł, że orzeczenie lekarskie zostało wydane przy uwzględnieniu sposobu wykonywania pracy, na podstawie analizy udostępnionej dokumentacji medycznej, całokształtu obrazu klinicznego, badania podmiotowego i przedmiotowego, przeprowadzonej konsultacji ortopedycznej. Odpowiadając na zarzuty odwołania, organ wskazał, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało przesłane do organu I instancji zgodnie z art. 235 § 2 Kodeksu pracy, przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej (WOMP), uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych, do której pracownik został skierowany po przeprowadzeniu badań profilaktycznych w Poradni Medycyny Pracy w T. przez lek. med. A.M. Ponadto dodał, że rozporządzenie RM z dnia 30 czerwca 2009 r., nie przewiduje możliwości wystąpienia przez pracodawcę z wnioskiem o przeprowadzenie ponownych badań lekarskich, gdyż wyłącznie pracownik jest podmiotem uprawnionym do występowania z takim wnioskiem. Organ odwoławczy podkreślił, że podstawą wydania decyzji organu I instancji było orzeczenie lekarskie nr [...], podpisane przez lekarza specjalistę zgłaszającego podejrzenie choroby zawodowej i przez kierownika działu konsultacyjno – diagnostycznego WOMP w S., a także ocena narażenia zawodowego z [...], przeprowadzona przez PPIS w T. w obecności przedstawiciela działu BHP zakładu pracy. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że pełnomocnik zakładu pracy, poinformowany pismem z dnia [...] w trybie art. 10 K.p.a. o prawie ustosunkowania się do całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy – przed wydaniem decyzji – do dnia [...] – nie udzielił żadnej odpowiedzi. W skardze wniesionej od powyższej decyzji, A Sp. z o.o. – reprezentowana przez pełnomocnika – wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz "orzeczenie braku podstaw do stwierdzenia u K.M. choroby zawodowej" i o zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., gdyż organ zwrócił się o wydanie orzeczenia lekarskiego do lekarza jednostki orzeczniczej, która uprzednio zgłosiła podejrzenie choroby i orzeczenie lekarskie nr [...] zostało wydane przez tę samą osobę, która to zgłoszenie podpisała. W związku z tym skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ § 4 ust. 1 i ust. 2 wymienionego rozporządzenia, poprzez niezwrócenie się do właściwej jednostki orzeczniczej w celu wydania orzeczenia lekarskiego, które mogłoby stanowić podstawę wydania decyzji. Ponadto podniosła zarzut naruszenia § 8 cytowanego rozporządzenia, poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie nr [...], które zostało wydane z naruszeniem przepisów rozporządzenia i w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Zarzuciła również naruszenie art. 77 § 1 i art. 7 K.p.a. polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, w szczególności poprzez – zaniechanie wystąpienia do właściwej jednostki orzeczniczej w celu sporządzenia orzeczenia lekarskiego; - nieprawidłowe i niepełne sporządzenie przez organ karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...], pominięcie ustaleń w zakresie rodzaju i ilości czynności wykonywanych przez K.M. na stanowisku operatora zgrzewarki na jedną zmianę oraz w zakresie przystosowania stanowiska pracy przez nią zajmowanego do wykonywania obowiązków pracowniczych oraz środków profilaktycznych podejmowanych przez pracodawcę w związku z narażeniem zawodowym. Ponadto skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez organ art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową u K.M. wyłącznie na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...], wydanego z naruszeniem przepisów i na podstawie niepełnego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podobnie jak w odwołaniu – wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, w tym; z zeznań M.C. – Inspektora ds. BHP i p.poż. – na okoliczność przebiegu postępowania epidemiologicznego przeprowadzonego przez organ I instancji i na okoliczność stosowania przez pracodawcę środków profilaktycznych na stanowisku pracy K.M.; z zeznań S.J. – mistrza produkcji – na okoliczność ilości i rodzaju czynności wykonywanych przez K.M. na stanowisku operatora; z zeznań M.L. na okoliczność przystosowania stanowiska pracy K.M. do wykonywania przez nią obowiązków pracowniczych, ergonomii i używanych na tym stanowisku narzędzi oraz materiałów. Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu w postaci orzeczenia lekarskiego właściwej jednostki orzeczniczej i o skierowanie K.M. do tej jednostki celem przebadania i stwierdzenia, czy zachodzi związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy stanem jej zdrowia a pracą wykonywaną w zakładzie pracy skarżącej, jak również na okoliczność, czy schorzenie K.M. w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, może mieć inną etiologię niż zawodowa, przykładowo, czy może być spowodowane innym schorzeniem samoistnym lub właściwościami wewnętrznymi organizmu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę z wyjątkiem zawartego w niej wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków i przeprowadzenie badań pracownicy, której dotyczy stwierdzenie choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze. zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli w wyżej wskazanym zakresie, stwierdzić należało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, została przeprowadzona przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 z 2009 r., poz. 869), zwanego dalej również rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. Ponadto podkreślenia wymagało, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem zrealizowanie dwóch warunków: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz stwierdzenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem choroby a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. W rozpoznawanej sprawie wystąpiły łącznie przesłanki określone w cytowanym wyżej art. 235¹ Kodeksu pracy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym oceny narażenia zawodowego z dnia [...] opracowanej w wyniku przeprowadzenia postępowania epidemiologicznego, a także z karty oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez lekarza pełniącego profilaktyczną opiekę zdrowotną w A Sp. z o.o. w T. wynika, że K.M. w okresie zatrudnienia od [...] do dnia tej oceny, wykonywała pracę monotypową, obciążającą kończyny górne. W karcie oceny narażenia zawodowego z dnia [...] (k. 11), szczegółowo przedstawiony został chronometraż czynności powodujących nadmierne obciążenie układu ruchu – kończyn górnych – podczas wykonywania pracy przez wyżej wymienioną. Dochodzenie epidemiologiczne zostało przeprowadzone w obecności przedstawiciela pracodawcy - inspektora ds. BHP i p.poż – M.C., która podpisała protokół, nie zgłaszając żadnych uwag – co wynika z treści tego protokołu (k.10 akt administracyjnych). Ponadto treść tego protokołu nie zawiera sprzeczności w stosunku do oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez lekarza pełniącego profilaktyczną opiekę zdrowotną w A Sp. z o.o. (na którą w odwołaniu powoływał się pełnomocnik skarżącej) Z powyższego wynika, że prawidłowe było ustalenie organów obydwu instancji dotyczące wystąpienia narażenia zawodowego podczas zatrudnienia K.M. w A Sp. z o.o. w T. Wbrew zarzutom skargi – jak wspomniano wyżej - wnioski organów w tym zakresie mają potwierdzenie nie tylko w treści oceny narażenia zawodowego, będącej wynikiem postępowania epidemiologicznego przeprowadzonego w zakładzie pracy przez organ sanitarny, ale również –– w treści oceny narażenia zawodowego, na którą w odwołaniu powołał się pełnomocnik skarżącej (tj. oceny sporządzonej przez lek. med. A.M.). Ponadto przyjęte w ocenie narażenia zawodowego z dnia [...], ustalenia, że cykl czynności powodujących nadmierne obciążenie układu ruchu pracownicy – był powtarzalny – w zależności od modelu – 150 – 380 sztuk, nie jest sprzeczny z twierdzeniem samego pełnomocnika zawartym w odwołaniu, że "K.M. przez długi okres obsługiwała model dla którego normą było 150 sztuk na zmianę". Wbrew przekonaniu pełnomocnika - dla ustalenia, czy wystąpiło narażenie zawodowe – nieistotna była długość okresów, w jakich następowało obciążenie pracownicy w opisany przez niego sposób, tj. 150 sztuk w czasie zmiany roboczej, gdyż nawet przy takim obciążeniu również przyjęto występowanie narażenia zawodowego. Poza tym – jak podkreślił organ I instancji, odnosząc się do twierdzeń zawartych w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia [...] – w toku wydawania orzeczenia lekarskiego, znane były warunki pracy K.M., stwierdzone w karcie oceny narażenia zawodowego, sporządzonej przez lek. med. A.M., pełniącą profilaktyczną opiekę zdrowotną w tym zakładzie pracy. W konsekwencji tego, bezpodstawne były twierdzenia zawarte w odwołaniu, a następnie powtórzone w skardze, że wymieniona karta oceny narażenia zawodowego, nie była przedmiotem analizy przy wydaniu orzeczenia WOMP. Orzeczenie zostało bowiem wydane m. in. w oparciu o materiały dowodowe zawarte w aktach sprawy, a wśród nich znajdowała się również przedmiotowa karta oceny narażenia zawodowego, sporządzona przez lek. med. A.M. Z treści orzeczenia lekarskiego nie wynika, aby spośród materiałów zawartych wówczas w aktach administracyjnych, akurat wymieniony dokument, został pominięty przy ocenie dokonywanej przez lekarzy specjalistów. Ponadto w odwołaniu - podobnie jak i w skardze – pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie uzasadnił tego zarzutu, a nawet nie wskazał, z czego wnioskuje, jakoby doszło do powyższego pominięcia. Prawidłowo również organ odwoławczy – w odpowiedzi na zarzuty odwołania wskazał, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało przesłane do organu I instancji zgodnie z art. 235 § 2 Kodeksu pracy, przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej (WOMP), uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych, do której pracownik został skierowany po przeprowadzeniu badań profilaktycznych w Poradni Medycyny Pracy w T. przez lek. med. A.M. Niewątpliwie bowiem art. 235 § 2 Kodeksu pracy stanowi, że obowiązek zgłoszenia inspektorowi sanitarnemu podejrzenia choroby zawodowej, dotyczy lekarza podmiotu właściwego do rozpoznania choroby zawodowej, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 6 Kodeksu pracy. Wbrew zatem błędnemu przekonaniu pełnomocnika skarżącej – dokonanie takiego zgłoszenia przez lekarza WOMP, nie tylko nie stanowiło naruszenia jakichkolwiek zasad, ale wręcz przeciwnie - było wypełnieniem ustawowego obowiązku przez tego lekarza. W konsekwencji - nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i zarzut naruszenia § 8 tego rozporządzenia, poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie nr [...] (które w ocenie pełnomocnika skarżącej zostało wydane z naruszeniem przepisów rozporządzenia). Prawidłowo zatem organ, jako podstawę zaskarżonej decyzji przyjął wymienione orzeczenie lekarskie podkreślając, że zostało podpisane przez lekarza specjalistę zgłaszającego podejrzenie choroby zawodowej i przez kierownika działu konsultacyjno – diagnostycznego WOMP w S. Pozostałe istotne ustalenia dokonał zgodnie z oceną narażenia zawodowego, która – jak podniósł - została przeprowadzona przez PPIS w T. w obecności przedstawiciela działu BHP zakładu pracy. W związku z tym stwierdzić należało, że w przedmiotowej sprawie – na podstawie przeprowadzonego zgodnie z prawem postępowania – ustalono, że K.M., w okresie zatrudnienia we wskazanych wyżej latach, pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – przewlekłego zapalenia nadłokcia kości ramiennej. Ponadto według wniosków sporządzonego w sprawie orzeczenia lekarskiego, została rozpoznana u niej choroba zawodowa – wymieniona w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W zakresie oceny mocy dowodowej orzeczenia lekarskiego, organ odwoławczy podkreślił, że zostało wydane przy uwzględnieniu sposobu wykonywania pracy, na podstawie analizy dokumentacji medycznej, konsultacji ortopedycznej, wyników badania podmiotowego i przedmiotowego. Wobec tego zasadnie organ przyjął jako podstawę ustaleń w sprawie, powyższe wnioski orzeczenia lekarskiego - były bowiem jednoznaczne, a ponadto należycie uzasadnione. W konsekwencji prawidłowo również organ uznał, że okoliczności sprawy uzasadniają wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie ma podstaw do rozstrzygania wbrew wynikom oceny narażenia zawodowego i wnioskom zawartym w orzeczeniu lekarskim, które w sposób jednoznaczny potwierdziło rozpoznanie choroby zawodowej wymienionej w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych. Ponadto organ odwoławczy - odnosząc się do zarzutów odwołania - zasadnie podniósł, że przepisy rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych nie przewidują możliwości wystąpienia przez pracodawcę z wnioskiem o przeprowadzenie ponownych badań lekarskich, gdyż wyłącznie pracownik jest podmiotem uprawnionym do występowania z takim wnioskiem. Odnośnie tej części skargi podkreślenia wymagało, że postępowanie dotyczące chorób zawodowych jest prowadzone w szczególnym trybie, uregulowanym przepisami rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, które zawierają zupełnie inne regulacje niż przepisy dotyczące innych postępowań, np. postępowania cywilnego. Z tego samego powodu nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut zawarty w uzasadnieniu skargi, dotyczący pominięcia przesłuchania w tej sprawie świadków na okoliczność stosowania przez pracodawcę środków profilaktycznych na stanowisku pracy K.M., w tym ergonomii tego stanowiska pracy i jego przystosowania do wykonywania obowiązków pracowniczych. Przede wszystkim bowiem podkreślenia wymagało, że zakres ustaleń w postępowaniu w sprawie chorób zawodowych jest wyznaczony przedmiotem tego postępowania. Natomiast dla stwierdzenia choroby zawodowej – jak już była o tym mowa na wstępie niniejszych rozważań - konieczne jest wystąpienie dwóch warunków: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem choroby a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Z tego powodu – w niniejszej sprawie istotne znaczenie miało ustalenie, czy wystąpiło narażenie zawodowe, a okoliczność czy pracodawca podjął działania zmierzające do zmniejszenia tego narażenia, nie należy do podstaw rozstrzygnięcia w kwestii choroby zawodowej. Co więcej – jak wielokrotnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny - dla uznania choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na jej powstanie, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że to właśnie takie warunki ją spowodowały (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1982 r., sygn. akt II SA 372/82, publ. ONSA 1982/1/33). Wbrew zatem zarzutom skargi, organ odwoławczy (podobnie jak i organ I instancji) nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania. Nie doszło również do naruszenia art. 2351 Kodeksu pracy, ani przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Zobowiązanie zaś organu do rozszerzenia zakresu ustaleń w sprawie - w kierunku wskazanym w skardze - nie ma podstaw prawnych w aktualnie obowiązujących przepisach Kodeksu pracy i rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Wobec tego - wbrew zarzutom skarżącej - organ nie naruszył reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7 i 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustalił bowiem istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wnioski organu zostały wyprowadzone z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w sposób zgodny z zasadami oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów, w tym zwłaszcza orzeczenia lekarskiego, organ odwoławczy, podobnie jak i organ pierwszej instancji – zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych - przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia, wydał rozstrzygnięcie. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd - nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną – stwierdził więc, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił. sw