IV SA/Gl 704/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...]r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u W. W. choroby zawodowej – astmy oskrzelowej wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 7 grudnia 2007 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 489/07 uchylił wyżej wymienioną decyzję organu odwoławczego wskazując, że obie jednostki diagnostyczne wykluczyły zawodową etiologię rozpoznanej u W. W. astmy oskrzelowej, jednakże nie wyjaśniły w żaden sposób przyjętego stanowiska. W szczególności nie zostały określone przyczyny uznania, że stwierdzona choroba ma etiologię infekcyjną. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...]r., w wyniku ponownego rozpoznania odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]r. W uzasadnieniu wskazał, że według orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. brak jest podstaw do rozpoznania u W. W. choroby zawodowej, tj. astmy oskrzelowej. Dodał, że po ponownym przeanalizowaniu całości materiału dowodowego, zwłaszcza dokumentacji dotyczącej narażenia zawodowego w miejscu zatrudnienia skarżącej oraz orzeczeń lekarskich obydwu jednostek orzeczniczych – uznał, iż nie ma podstaw do stwierdzenia u wyżej wymienionej zawodowej etiologii astmy oskrzelowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 498/09 ponownie uchylił decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu wskazał, że z dniem 3 lipca 2009 r. przepisy stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji utraciły moc obowiązującą w konsekwencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. (sygn. akt P 23/07, Dz. U. Nr 116 z 2008 r., poz. 740). W związku z tym wystąpiła podstawa uchylenia decyzji określona w przepisie art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Wydanie aktu administracyjnego z powołaniem się na przepis ustawy, który został uznany za niezgodny z Konstytucją oraz na przepisy rozporządzenia, które są niezgodne z ustawą, oznacza wydanie aktu z naruszeniem przepisów wyższej rangi. W konsekwencji powyższego wyroku, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...]r. uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...]r. nr [...]i przekazał sprawę wymienionemu organowi do ponownego rozpatrzenia wskazując, że z dniem [...]r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Natomiast na podstawie § 11 ust. 1 tego rozporządzenia, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C., na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p. i na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869 ), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., orzekł, że wobec W. W. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – astmy oskrzelowej, wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił sprawozdanie z dotychczasowego postępowania i dodał, że wyżej wymieniona została poddana ponownym badaniom w Oddziale Chorób Zawodowych i Wewnętrznych Szpitala IMPiZŚ w S., w związku z treścią wyroku WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2007 r. Jednakże całokształt obserwacji klinicznej, w tym wywiad zawodowy i chorobowy, dane z całości dokumentacji lekarskiej przedstawionej przez W. W. oraz wyniki przeprowadzonej diagnostyki alergologicznej nie dały podstaw do stwierdzenia zawodowej etiologii astmy oskrzelowej. Natomiast przemawiały za rozpoznaniem nawracającego, spastycznego zapalenia oskrzeli w stadium wydolności oddechowej, a nie astmy oskrzelowej. Przebieg i obraz kliniczny uzasadniają etiologię infekcyjną schorzenia górnych dróg oddechowych. Wobec tego organ stwierdził, że z uwagi na brak rozpoznania astmy oskrzelowej, nie ma podstaw do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. W odwołaniu od powyższej decyzji W. W. podniosła, że podczas pierwszej hospitalizacji w Instytucie Medycyny Pracy w S. w 2006 r. miała dokumentację lekarską, jednakże nie przeglądano jej wówczas. Ponadto dodała, że dołączony przez nią do odwołania wypis (karta wypisowa IMP z 26 kwietnia 2006 r.) zawiera tylko informację dotyczącą duszności wysiłkowej pomimo, że zgłaszała również duszności występujące w spoczynku. Następnie zarzuciła, że wyniki testów alergologicznych w powyższym wypisie niesłusznie zostały ocenione jako słabo dodatnie, gdyż były oznaczone "trzema plusami". Podniosła, że w orzeczeniu IMP z 2008 r. jest również dużo nieścisłości, m.in. zawiera ono adnotację, że zgłaszała duszności spoczynkowe, podczas gdy skarżyła się na duszności występujące w pomieszczeniu pralni, w którym nie było klimatyzacji. Zarzuciła, że w wypisie brak informacji o tym, iż pracowała jeszcze przez 10 lat dźwigając ciężary pomimo choroby kręgosłupa. Ponadto podniosła, że podczas zatrudnienia w ZOZ-ie nie przeprowadzono jej badań pod kątem uciążliwości i szkodliwości dla zdrowia. Wskazała, że wszystkie okoliczności przedstawiła szczegółowo w poprzednich odwołaniach w niniejszej sprawie. Zarzuciła, iż ostatnie badania w sprawie zostały przeprowadzone w IMP w S. w 2008 r. Następnie przedstawiła własne sprawozdanie z wyników badań przeprowadzonych wobec niej w klinice w L. oraz w IMP w S. w 2006 r. Do odwołania dołączyła dokumentację laryngologiczną wraz z lekarskim opisem RTG zatok z 2003 r. i w związku z tym podniosła, że wypis IMP w S. z 2006 r. zawiera stwierdzenie przewlekłego zapalenia zatok, pomimo, że według opisu z 2003 r. stan zatok był dobry. Decyzją z dnia [...]r. nr [...][...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974 Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) oraz § 8 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 poz. 869), po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że w przedmiotowej sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż W. W. pracowała w latach [...] w "A" w Ś. h (zakład zlikwidowany) jako młodszy kucharz, w okresie od [...]r. w "B" w K. (zakład zlikwidowany) jako ekspedientka baru mlecznego, w latach [...] w "C" w C. (zakład zlikwidowany) jako paczkarka i w latach [...]w "D" w Ś. jako sanitariuszka, sterylizator i goniec (w tym od 1985 r. do 1988 r. urlop wychowawczy) i miała kontakt z pyłem organicznym (herbata, kawa, przyprawy); sporadycznie Virkon; para wodna. Następnie organ odwoławczy wskazał, że W. W. była badana w Poradni Chorób Zawodowych WOMP w S. (orzeczenie lekarskie z dnia 22.05.2006 r.), w Przychodni Chorób Zawodowych IMPiZŚ w S. (obserwacja kliniczna w Szpitalu IMPiZŚ od 4.04.2006 do 26.04.2006, orzeczenie lekarskie z dnia 27.09.2006r.) i w szpitalu IMPiZŚ w S. (obserwacja kliniczna od 12.11.2008 do 24.11.2008 r., orzeczenie lekarskie z dnia 19.02.2009 r.). Jednakże lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II szczebla) nie rozpoznali u w/wym. choroby zawodowej - astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego. Organ podkreślił, że lekarze specjaliści IMPiZŚ w S., w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 19.02.2009 r. uznali - na podstawie obserwacji klinicznej, wywiadu zawodowego i chorobowego, danych z dokumentacji lekarskiej oraz przeprowadzonej diagnostyki alergologicznej, iż nie ma podstaw do rozpoznania u W. W. zawodowej etiologii astmy. Według treści ich orzeczenia, dane z dokumentacji lekarskiej, z prowadzonego leczenia, wywiadu i wyniki poszczególnych badań przeprowadzonych zarówno w 2006 r. jak również podczas pobytu W. W. w Klinice IMPiZŚ w S. od dnia 12.11.2008 r. do dnia 24.11.2008 r., przemawiają za rozpoznaniem nawracającego spastycznego zapalenia oskrzeli w stadium wydolności oddechowej, a nie astmy oskrzelowej. Ponadto przebieg choroby i obraz kliniczny wskazują na etiologię infekcyjną schorzenia dróg oddechowych. Następnie lekarze specjaliści wskazali, w uzasadnieniu orzeczenia, że zarówno podczas poprzedniej hospitalizacji w 2006r. (22 dni) jak również hospitalizacji w 2008 r. (12 dni) nie stwierdzili u W. W. żadnych incydentów napadowej duszności, ani zmian spastycznych oskrzeli. W związku z tym organ odwoławczy podniósł, że w orzeczeniu lekarskim z dnia 19.02.2009 r., lekarze specjaliści IMPiZŚ w S., po szczegółowym przeanalizowaniu wszystkich dokumentów zgromadzonych w sprawie i wyników badań stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u W. W. choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej. Organ odwoławczy podkreślił, że orzeczenia lekarskie WOMP z dnia 22.05.2006 r., IMPiZŚ z dnia 27.09.2006 r. i z dnia 19.02.2009 r. w rozumieniu § 11 ust. 1 obecnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych pozostają skuteczne, gdyż zakres badań i ich metodologia nie uległy zmianie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, W. W. podniosła, że w poprzednim postępowaniu sądowym, przedłożyła na rozprawie nowy dowód, tj. testy alergologiczne wykonane podczas hospitalizacji w IMP w S. w 2006 r. Wskazała, że wyniki tych testów alergologicznych w wypisie szpitalnym z 2006 r. zostały ocenione jako słabo dodatnie i decyzja została uchylona przez sąd do ponownego rozpatrzenia sprawy. Następnie skarżąca przedstawiła obszerne sprawozdanie zawierające jej interpretację rozmów z pracownikami organu pierwszej instancji oraz organu instancji odwoławczej, lekarzem medycyny pracy, pracownicą kadr ZOZ-u w Ś. , a także jej rozumienie treści dokumentów sporządzonych w przedmiotowej sprawie. Ponadto przedstawiła okoliczności dotyczące odmowy stwierdzenia u niej choroby zawodowej kręgosłupa i opisała warunki pracy, które w jej ocenie spowodowały wymienioną chorobę. Wniosła o ponowne przeprowadzenie testów alergologicznych, z tym, że w innej jednostce orzeczniczej, gdyż straciła zaufanie do IMPiZŚ w S. . Ponadto dodała, że pracując jako pomoc laboratoryjna, była narażona nie tylko na szkodliwe działanie Virkonu, ale również spirytusu skażonego i innych środków dezynfekcyjnych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze. zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Podkreślenia również wymaga, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia W wyniku przeprowadzenia kontroli w wyżej wskazanym zakresie, stwierdzić należało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 25 maja 2009 r. z uwagi na to, że z dniem 3 lipca 2009 r. przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji utraciły moc obowiązującą w konsekwencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07. Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia została zatem przeprowadzona przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 z 2009 r., poz. 869), zwanego dalej również rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych, bowiem zgodnie z § 11 ust. 1 tego rozporządzenia, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Natomiast postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przed datą wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. (tj. przed 3 lipca 2009 r.). Ponadto podkreślenia wymagało, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem zrealizowanie dwóch warunków: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz stwierdzenie – przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem - że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły łącznie przesłanki określone w cytowanym wyżej art. 235¹ K.p. Nie została bowiem rozpoznana u skarżącej astma oskrzelowa wymieniona w pozycji 6 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Odnośnie treści wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2007 r., podkreślenia wymagało, że wynikał z nich obowiązek ustalenia przez organ, na podstawie orzeczenia lekarzy Instytutu Medycyny Pracy w S., czy rozpoznana u skarżącej choroba została spowodowana warunkami wykonywania pracy bądź czy warunki pracy mogły przyczynić się do rozwoju tej choroby. Powyższe wytyczne opierały się na założeniu mającym oparcie w dotychczasowej diagnostyce medycznej, że skarżąca choruje na astmę oskrzelową, a zatem do wyjaśnienia pozostawała kwestia związku przyczynowego między warunkami pracy a rozpoznaną chorobą. Tymczasem przy ponownym rozpoznaniu, okoliczności sprawy uległy zasadniczej zmianie. W ramach wykonania wytycznych sądu, organ odwoławczy zwrócił się do IMPiZŚ w S. o wydanie kolejnego orzeczenia lekarskiego. W wykonaniu powyższego, lekarze specjaliści IMPiZŚ w S. sporządzili orzeczenie z dnia [...]r., w którym stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u skarżącej astmy oskrzelowej, gdyż po przeprowadzeniu diagnostyki alergologicznej i na podstawie obserwacji klinicznej, wywiadu zawodowego i chorobowego, danych z dokumentacji lekarskiej rozpoznali nawracające spastyczne zapalenie oskrzeli w stadium wydolności oddechowej, a nie astmę oskrzelową. Powyższe wnioski orzeczenia lekarskiego organ przyjął jako podstawę ustaleń w sprawie. Ponadto – dla potwierdzenia trafności tych ustaleń - organ odwoławczy podniósł w zaskarżonej decyzji, że lekarze specjaliści, w wyżej cytowanym orzeczeniu z dnia [...]r. stwierdzili, iż przebieg choroby i obraz kliniczny wskazują na etiologię infekcyjną schorzenia dróg oddechowych skarżącej. Podkreślił przy tym, że według treści orzeczenia, zarówno podczas poprzedniej hospitalizacji w 2006 r. - przez okres 22 dni - jak również w czasie hospitalizacji w 2008 r. – przez 12 dni - nie stwierdzono wystąpienia u skarżącej żadnych incydentów napadowej duszności, ani zmian spastycznych oskrzeli. Prawidłowo zatem organ uznał, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie ma podstaw do rozstrzygania wbrew wnioskom zawartym w orzeczeniu lekarskim, które w sposób jednoznaczny wykluczyło rozpoznanie choroby wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych. Podkreślić przy tym należało, że w zakresie okoliczności wymagających wiedzy specjalnej, w tym przypadku wiedzy medycznej, organ administracji dokonuje ustaleń na podstawie orzeczeń lekarskich. W związku z tym w uzasadnieniu decyzji organ przeprowadził ocenę wydanych w sprawie orzeczeń wskazując, że skarżąca była badana w dwóch placówkach diagnostycznych i obydwie – we wnioskach końcowych - zgodnie stwierdziły, iż nie ma podstaw do rozpoznania u niej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego. Ponadto w wyniku powtórnej hospitalizacji skarżącej (trwającej 12 dni) - zostało wydane orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy z dnia 19 lutego 2009 r., w którym poddano analizie wyniki wszystkich przeprowadzonych w sprawie badań. Przede wszystkim jednak orzeczenie z dnia 19 lutego 2009 r. zawierało odniesienie do treści wcześniejszych wniosków Instytutu Medycyny Pracy. W tym zakresie lekarze specjaliści stwierdzili, że zmiana rozpoznania wynikała z wywiadu chorobowego przeprowadzonego z udziałem pacjentki oraz analizy dokumentacji medycznej, zebranej do daty wydania orzeczenia, którą nie dysponowali podczas poprzedniej hospitalizacji w 2006 r. W treści orzeczenia szczegółowo przedstawili podstawę powyższych wniosków, m.in. podnieśli, że z nadesłanej przez SPZOZ w Ś. dokumentacji Poradni Lekarza Zakładowego wynika, iż nigdy w czasie wizyt skarżąca nie zgłaszała żadnych dolegliwości ze strony układu oddechowego (od 1982 do 2001 roku). Ponadto wskazali, że z dokumentacji Poradni Rejonowej i Pulmonologicznej w K. wynika, iż w ciągu kilku lat leczenia nie stwierdzono w badaniu przedmiotowym zmian osłuchowych nad płucami, zawsze opisywano prawidłowy szmer pęcherzykowy, nigdy nie odnotowano napadu duszności astmatycznej. Dodali, że przy przyjęciu do Poradni Pulmonologicznej pacjentka podawała jedynie duszność wysiłkową "szczególnie po pracach domowych", a otrzymała skierowanie z rozpoznaniem : przewlekłe zapalenie zatok szczękowych. Orzeczenie jednostki medycznej z dnia [...]r., zawierało zatem szczegółowe wskazanie podstaw przyjętych wniosków tj. przytoczenie wyników przeprowadzonych badań oraz analizę dokumentacji medycznej, zebranej do daty wydania orzeczenia. Nie ulega więc wątpliwości, że nie było podstaw do zakwestionowania jego mocy dowodowej i do rozstrzygania wbrew wnioskom zawartym w orzeczeniu lekarskim, które w sposób jednoznaczny wykluczyło rozpoznanie choroby wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych. Wobec tego stwierdzić należało, że w wyniku prawidłowej oceny tego dowodu, organ orzekający przyjął go za podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Wnioski orzeczenia były bowiem jednoznaczne, a ponadto szczegółowo uzasadnione, o czym była mowa wyżej. Natomiast nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi, sprowadzające się do przedstawienia przez skarżącą jej rozumienia treści dokumentów sporządzonych w przedmiotowej sprawie. W szczególności z twierdzeń skarżącej wynikał zarzut, że wyniki testów alergologicznych w wypisie szpitalnym (IMP) z 2006 r. niesłusznie zostały ocenione jako słabo dodatnie. W związku z tym podnieść należało, że analiza wyników poszczególnych badań lekarskich wymaga wiedzy specjalnej, a ponadto w tym zakresie stosowane jest specjalistyczne nazewnictwo medyczne, różniące się od potocznego rozumienia poszczególnych pojęć. Poza tym przy analizie wyników badań są stosowane kryteria ocen medycznych – bardzo precyzyjne - i przede wszystkim zobiektywizowane - co powoduje, że te kryteria, jak i analiza przeprowadzona na ich podstawie, nie mogą stanowić przedmiotu subiektywnych ocen, nie uwzględniających wskazań specjalistycznej wiedzy medycznej. Dotyczy to zwłaszcza zarzutu skarżącej, według którego wyniki testów alergologicznych z 2006 r., oznaczone trzema "plusami", niesłusznie zostały uznane przez orzeczników medycznych jako słabo dodatnie. Na marginesie dodać należało, że orzeczenie IMP z 2009 r., w ramach ponownego przedstawienia analizy testów alergologicznych z 2006 r., zawiera stwierdzenie, iż w trakcie poprzedniej hospitalizacji wynik skórnego testu płatkowego z lizoforminą był słabo dodatni – co przy ujemnych wynikach badań prowokacyjnych z lizoforminą należy ocenić jako fałszywie dodatni (wykonany wówczas test inhalacyjny z 2% roztworem lizoforminy nie wywołał żadnej reakcji bronchospastycznej). Powyższy fragment orzeczenia lekarskiego został przytoczony także w celu uzmysłowienia skarżącej, że bez specjalistycznej wiedzy medycznej nie jest możliwe przeprowadzenie analizy wyników badań lekarskich, a tym bardziej ocena trafności wniosków orzeczenia biegłych. Natomiast pozostałe wywody skargi sprowadzają się w większości do przedstawienia własnego sprawozdania skarżącej z przebiegu postępowania i zawierają przede wszystkim jej interpretację rozmów z pracownikami organu pierwszej instancji oraz organu instancji odwoławczej, lekarzem medycyny pracy, pracownicą kadr ZOZ-u w Ś., a także jej rozumienie treści dokumentów sporządzonych w przedmiotowej sprawie. W związku z tym nie sposób kwalifikować ich jako zarzutów dotyczących zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutów skargi, dotyczących odmowy stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej kręgosłupa i opisu warunków pracy, które w jej ocenie spowodowały wymienioną chorobę - podnieść należało, że te kwestie nie stanowiły przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczyło ono choroby zawodowej astmy oskrzelowej. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skargi według którego, pracując jako pomoc laboratoryjna, skarżąca była narażona nie tylko na szkodliwe działanie Virkonu, ale również spirytusu skażonego i innych środków dezynfekcyjnych. W tym zakresie podkreślić bowiem należało, że przyczyną odmowy stwierdzenia choroby zawodowej skarżącej był brak rozpoznania choroby, której dotyczyło postępowanie, a nie wyniki oceny narażenia zawodowego skarżącej. Odnośnie zaś złożonego w treści skargi wniosku o dopuszczenie dowodu z kolejnych badań alergologicznych – przede wszystkim podkreślenia wymagało, że celem skargi jest zainicjowanie postępowania zmierzającego wyłącznie do kontroli zgodności z prawem działań organu administracji, nie zaś przeprowadzenie postępowania dowodowego. W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów, w tym zwłaszcza orzeczeń lekarskich Instytutu Medycyny Pracy w S., organ odwoławczy, podobnie jak i organ pierwszej instancji – zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał rozstrzygnięcie. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd - na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził zatem, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.