IV SA/Gl 712/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 – 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych odmówił K. J. przyznania dodatku mieszkaniowego na pokrycie wydatków związanych z lokalem przy ul. [...] W uzasadnieniu decyzji podał, że dodatek przysługuje osobom zamieszkującym w lokalach, do których mają tytuł prawny, a z uwagi na utratę tytułu prawnego do lokalu odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego. Z decyzją tą nie zgodził się K. J., który pismem z dnia [...] wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W odwołaniu tym zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisów dotyczących postępowania dowodowego, gdyż jego zdaniem organ podjął rozstrzygnięcie nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Nadto zdaniem odwołującego się naruszono postanowienia art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera uzasadnienia. W motywach odwołania zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a w szczególności stwierdzenie, że nie dysponuje tytułem prawnym do zajmowanego lokalu. Zaznaczył także, iż podjął działania zmierzające do uzyskania lokalu socjalnego, jednakże ze strony Prezydenta Miasta otrzymał negatywną odpowiedź. W odwołaniu podkreślono, że przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono jego stanu zdrowia oraz okoliczności faktycznych świadczących na jego korzyść. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia podkreślono, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, ponieważ nie zawierała prawidłowego uzasadnienia prawnego ani faktycznego. Uzasadnienie faktyczne winno wskazywać, którym dowodom i faktom organ administracji przyznał moc dowodową, a którym odmówił przyznania takiej mocy dowodowej, natomiast w swojej decyzji organ ograniczył się do podania, że strona nie spełnia wymogów do otrzymania dodatku mieszkaniowego z uwagi na brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 – 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych odmówił K. J. przyznania dodatku mieszkaniowego na pokrycie wydatków związanych z lokalem mieszkalnym przy ul.[...]. W motywach rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że głównym najemcą lokalu jest K. S., która mocą decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]została wymeldowana z uwagi na przebywanie poza granicami kraju. Nadto zaznaczono, iż w oparciu o dokumenty otrzymane ze Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" ustalono, że istnieje możliwość zawarcia ze stroną umowy najmu przedmiotowego lokalu, jednakże na dzień złożenia wniosku o dodatek mieszkaniowy nie zostały dokonane niezbędne czynności prawne w zakresie uzyskania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Następnie przywołana została treść art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i zaznaczono, że tytułem prawnym do zajmowanego lokalu może być dziedziczenie, użyczenie, umowa o pracę powiązana z korzystaniem z lokalu jak również użytkowanie, służebność czy dożywocie, ale nie każdy tytuł prawny do zajmowania lokalu stwarza podstawę do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Dodatek taki przysługuje jedynie tym, których tytuł prawny zobowiązuje do ponoszenia wydatków związanych z zajmowanym lokalem. W następstwie przeanalizowania przedłożonych dokumentów stwierdzono, że strona nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego mieszkania, a tym samym nie spełnia przesłanek do otrzymania dodatku. Pismem z dnia [...] K. J. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, a także powoływanie się na nie istniejące fakty. W motywach odwołania K. J. podkreślił, że decyzja uznaniowa musi być poprzedzona wnikliwym postępowaniem dowodowym, natomiast decyzja organu pierwszej instancji oparta jest na nieprawdziwych faktach, gdyż przyjęto, że strona uchyla się od zawarcia umowy najmu, w sytuacji, kiedy ona w [...] skierowała pismo do Spółdzielni Mieszkaniowej i nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Nadto strona podkreśliła, że zalecono jej uruchomienie postępowania dotyczącego wymeldowania siostry, ale już w ramach samego postępowania odmówiono jej prawa strony. W dalszej części odwołania przywołał on treść art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i uznał, że w jego przypadku prawo do przedmiotowego lokalu zostało odziedziczone, gdyż zamieszkiwał w nim w momencie śmierci matki. Zaznaczył także, iż wówczas umowa najmu została zawarta z pełnoletnią siostrą, natomiast on został pominięty. W odwołaniu podkreślono, iż od [...] oczekuje na odpowiedź ze strony Spółdzielni Mieszkaniowej i z uwagi na brak takiej odpowiedzi złożył wniosek o przydział lokalu socjalnego. Jego zdaniem dysponuje dwoma tytułami prawnymi uprawniającymi go do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy, a mianowicie wynikającymi z prawa użyczenia i służebności zajmowanego lokalu oraz oczekiwania na przydział lokalu socjalnego. W konkluzji swojego odwołania podkreślił, iż spełnia wymogi do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym argumenty strony zamieszczone w odwołaniu, następnie organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i zgodna z przepisami prawa, a okoliczności podniesione w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy jego uwzględnienia. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przybliżył sytuację faktyczną w sprawie i wskazał, że na podstawie umowy najmu z dnia [...] najemcą przedmiotowego lokalu stała się K. S., która w [...] dobrowolnie opuściła ten lokal, a mocą decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] została wymeldowana. W lokalu tym zamieszkuje K. J., zameldowany w nim na pobyt stały i w Spółdzielni Mieszkaniowej stara się o umowę najmu na ten lokal, gdyż K. S. wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Nadto organ odwoławczy ustalił, iż K. J. w okresie wcześniejszym otrzymywał dodatek mieszkaniowy, jednakże swoje prawo wywodził z umowy podnajmu przedmiotowego lokalu, jednocześnie zaznaczono, że pismem z dnia [...] wystąpił on o przeniesienie na niego umowy najmu i przedłożył notarialnie potwierdzone pismo K. S. popierające starania o dokonanie takiej czynności prawnej. Nadto K. S. zrzekła się wszelkich praw do lokalu na rzecz K. J. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że Spółdzielnia Mieszkaniowa nie udzieliła odpowiedzi stronie, a ona nie podjęła działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Strona natomiast wystąpiła do organu pierwszej instancji o przyznanie jej lokalu socjalnego, jednakże wniosek jej został negatywnie rozpatrzony, może natomiast ubiegać się o przydział mieszkania do remontu we własnym zakresie i na własny koszt. W konkluzji swoich rozważań organ odwoławczy doszedł do przekonania, że strona przedmiotowe mieszkanie zajmuje bez tytułu prawnego, gdyż dotychczasowy najemca zrzekła się wszelkich praw do tego mieszkania na rzecz strony, który z kolei nie uregulował formalności związanych z jego przepisaniem. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł K. J. W skardze tej zarzucił organom administracji naruszenie zasad określonych w art. 7 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 107, a w szczególności nie podjęcie kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, oraz oparcie swojej decyzji na nie mających miejsca faktach oraz nie podania jakie dowody były wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że skarżący od wielu lat zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, pierwotnie wspólnie z matką a następnie z przyrodnią siostrą. Zaznaczył, że po śmierci matki umowa najmu została przeniesiona na pełnoletnią siostrę z pominięciem jego osoby. W dalszej części skargi skarżący przybliżył swoją sytuację zdrowotną i wskazał, że utrzymuje się z renty socjalnej. Podkreślił, iż od [...] oczekuje na przeniesienie umowy najmu na niego, jednakże Spółdzielnia Mieszkaniowa nie udzieliła mu odpowiedzi. Zakwestionował także twierdzenia, że siostra zabrała z mieszkania rzeczy, gdyż zostały one jemu pozostawione, a z wnioskiem o wymeldowanie wystąpił na żądanie Spółdzielni, gdy wystąpił o przeniesienie umowy najmu. Nadto odmówiono mu prawa udziału w postępowaniu dotyczącym wymeldowania siostry. Podkreślił także, iż uruchamiał postępowanie w zakresie przydziału lokalu socjalnego, lecz nie otrzymał pozytywnego rozstrzygnięcia. Okoliczność ta jego zdaniem wyczerpuje przesłankę przyznania dodatku mieszkaniowego a związaną z oczekiwaniem na przydział lokalu socjalnego. W końcowej części skargi skarżący podniósł, że powołana do przyjścia mu z pomocą jednostka pomocy społecznej takiej pomocy mu nie udzieliła, gdyż nie otrzymał wnioskowanego zasiłku, a z uwagi na stan zdrowia i wykształcenie nie jest w stanie walczyć o swoje prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącego adwokat D. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W motywach swojego stanowiska podniosła, że organy administracji podejmując kwestionowane rozstrzygnięcia dopuściły się naruszenia postanowień art. 7 i art. 77 § 1, a także art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że po myśli art. 691 § 1 Kodeksu cywilnego w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą. Unormowanie to oznacza, że z chwilą śmierci matki skarżącego w [...] w stosunek najmu wstąpiły z mocy ustawy dzieci zmarłej – K. S. i K. J. Nadto zaznaczył, iż zawarcie umowy najmu z K. S. nie pozbawiło skarżącego prawa do zawarcia umowy najmu, albowiem w taki stosunek wstępuje on z mocy prawa, a tym samym z chwilą śmierci matki dysponuje on tytułem prawnym do zajmowanego lokalu. W tej sytuacji organy administracji dopuściły się naruszenia zasady sformułowanej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to przełożyło się na wynik sprawy, a tym samym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniesionej skargi. Na marginesie zauważono, iż organy administracji nadmierną uwagę przywiązywały do elementów pobocznych a związanych z wymeldowaniem siostry skarżącego, gdyż okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na wynik tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie organy administracji publicznej odmówiły przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego przede wszystkim z powodu braku tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Z tego też powodu niezbędnym jest przywołanie przepisów prawa, które regulują powyższe zagadnienie. Stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych; osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem oraz osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Nadto zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobie ubiegającej się jeżeli zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu jednorodzinnym. Z brzmienia przywołanych przepisów wynika, że ubiegając się o przyznanie dodatku mieszkaniowego należy wykazać się tytułem prawnym do zajmowanego lokalu względnie oczekiwać na lokal zamienny lub socjalny oraz zamieszkiwać w tym lokalu. Zauważyć należy, że w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej obowiązane są do wszechstronnego i wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego nawet kosztem zasady szybkości. Inaczej mówiąc organ administracji nie może wydać decyzji przed wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Wszelkie uchybienia w tym zakresie wyczerpują przesłankę przewidzianą treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania i uwzględnienia wniesionej do sądu administracyjnego skargi. W rozpatrywanej sprawie akta administracyjne wskazują jedynie, iż skarżący pismem z dnia [...] złożył w Urzędzie Miasta S. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z adnotacją, że przyznany dodatek należy przekazać na konto Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w S. oraz wskazanie, iż jego tytuł prawny wywodzi się z podnajmu zajmowanego lokalu od siostry przyrodniej K. S. Nadto organy administracji dysponowały jedynie informacją wynikającą z decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] że K. S. została wymeldowana z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Dodatkowo do akt dołączono wnioski skarżącego, który ubiegał się o przydział lokalu z puli mieszkań będących w dyspozycji Prezydenta Miasta. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym organy administracji uznały, że skarżący nie dysponuje tytułem prawnym do zajmowanego lokalu i nie może w sposób prawnie skuteczny ubiegać się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie takie rozstrzygnięcie jest nieuprawnione i przedwczesne, ponieważ organy administracji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zatem w tym zakresie podzielił stanowisko pełnomocnika skarżącego, a sprowadzające się do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Nadto należy mieć w polu widzenia treść art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organy administracji w toku postępowania są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W niniejszej sprawie organy administracji obu instancji skupiły swoją uwagę na elemencie związanym z tytułem prawnym do zajmowanego lokalu i uznały, że skarżący nie dysponuje takim tytułem. Jednakże zdaniem składu orzekającego w tej sprawie, takie stanowisko jest przedwczesne i stanowi przejaw formalistycznego podejścia do rozpatrywanej sprawy. Otóż w sprawie tej stroną jest osoba legitymująca się orzeczeniem z dnia [...] o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] o całkowitej niezdolności do pracy. Okoliczność ta winna skłonić zwłaszcza pracowników organu pierwszej instancji do wnikliwszego rozpatrzenia złożonego wniosku. W szczególności organ ten winien podjąć działania zmierzające do ustalenia, czy w świetle okoliczności przedstawionych przez stronę, a dotyczących traumatycznych przeżyć z dzieciństwa nie dysponuje on tytułem prawnym do zajmowanego lokalu. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, iż rozróżnić należy dwie sytuacje. Pierwsza z nich związana jest z formalnym posiadaniem tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, natomiast obok tego należy dostrzec drugą sytuację związaną z potencjalnym prawem do zajmowania zamieszkiwanego lokalu mieszkalnego. Jak zasadnie zwrócił na to uwagę pełnomocnik skarżącego, dysponuje on takim prawem z mocy samego prawa, które jednak wymaga potwierdzenia stosownym dokumentem. W tej drugiej sytuacji osoba taka jeszcze formalnym tytułem prawnym nie może się wykazać, lecz w następstwie podjętych działań będzie w stanie takim tytułem prawnym się wykazać. Jak zostało zaznaczone skarżący zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w momencie śmierci głównego najemcy tego lokalu, którym była jego matka, zatem znajduje się w kręgu osób uprawnionych do zawarcia stosownej umowy najmu przedmiotowego lokalu i dysponowania tytułem prawnym. Nadto w aktach sprawy znajduje się wniosek skarżącego skierowany do Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w S. o zawarcie takiej umowy i wniosek ten został złożony [...] i do momentu wydania decyzji przez organy administracji nie został rozpatrzony. Skoro organy Spółdzielni przez tak długi okres czasu nie podjęły rozstrzygnięcia, zatem rozważyć należy, czy w sprawie tej nie jest niezbędne skierowanie sprawy na drogę postępowania przed sądem powszechnym, celem rozstrzygnięcia ewentualnego sporu między skarżącym a Spółdzielnią. Z punktu widzenia procesowego powyższa okoliczność występująca w rozpatrywanej sprawie skłania do podjęcia rozstrzygnięcia przewidzianego treścią art. 101 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ wyczerpana została przesłanka przewidziana treścią art. 97 § 1 pkt 4 wyżej wymienionego Kodeksu, polegająca na tym, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Oznacza to zarazem, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ wydane zostały bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego związanego z prawem strony do zajmowanego lokalu. W świetle powyższego wyczerpana została także przesłanka uwzględnienia wniesionej skargi, a przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyjdzie zauważyć, że argumentacja podniesiona przez skarżącego w skardze do tutejszego Sądu a związana z postępowaniem dotyczącym wymeldowania K. S. z przedmiotowego lokalu nie może być przedmiotem rozważań w ramach tego postępowania i nie może rzutować na prawidłowość podejmowanych rozstrzygnięć w sprawie dotyczącej dodatku mieszkaniowego. Także kwestia związana z ubieganiem się przez skarżącego o przydział lokalu mieszkalnego z puli będącej w dyspozycji prezydenta Miasta S. nie może być przedmiotem rozpatrzenia w ramach tego postępowania. W skardze skarżący podniósł, iż z uwagi na swoją niepełnosprawność przysługuje mu potencjalne prawo do lokalu socjalnego i z tego powodu wywodzi, iż winien otrzymać dodatek mieszkaniowy. Stanowisko skarżącego zbieżne jest z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Po 618/07 niepublikowany), jednakże skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela tego poglądu i uznaje, że w tym zakresie skarżący winien dysponować stosownym orzeczeniem sądu powszechnego i dopiero z tą chwilą nabędzie uprawnienie do otrzymania dodatku mieszkaniowego. W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji obowiązany będzie do ponownego rozeznania sytuacji prawnej i faktycznej w jakiej znajduje się skarżący i stosownie do przyjętych ustaleń podejmie dalsze działania, mając na uwadze wskazania zamieszczone w niniejszym wyroku. Z uwagi na fakt, że mocą zaskarżonej decyzji skarżącemu odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego Sąd nie orzekał o wykonalności zaskarżonej decyzji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzeknie w drodze odrębnego orzeczenia wydanego w trybie niejawnym. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" wyżej wymienionej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.