IV SA/Gl 720/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia del. WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi F. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., Nr [...], który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. – Dz. U. Nr 98, poz. 1071), zwanej dalej K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. o braku podstaw do stwierdzenia u F. W. choroby zawodowej – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Skarżący F. W., zamieszkały w A. (woj. [...]) skierowany został przez lekarza medycyny na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnia Chorób Zawodowych i Medycyny Pracy, orzeczeniem lekarskim z dnia [...] r., Nr [...], stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w punkcie 21 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. W wyniku wniosku skarżącego o przeprowadzenie ponownego badania orzeczenie lekarskie wydał Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. To orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., Nr [...], nie stwierdzało również podstaw do rozpoznania zawodowego obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u F. W. choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości, co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, a wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że F.W. zatrudniony był w latach [...] do [...] w A S.A. w P. na stanowiskach [...]. Wskazywał organ, że z karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r. wynika, że F.W. w okresie zatrudnienia w w/w zakładzie wykonywał pracę w warunkach narażenia na hałas stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu. Jednakże ustalenia kliniczne przeprowadzone przez właściwe jednostki, pomimo wyników oceny narażenia zawodowego, nie dają podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości, co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, a wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Zarówno orzeczenie lekarskie Poradni Chorób Zawodowych i Medycyny Pracy [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r., jak i orzeczenie lekarskie Szpitala Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. wykluczyło istnienie choroby zawodowej narządu słuchu. Uzasadniał dalej organ, że jednostka badawcza w K. w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego podkreśliła, że u badanego wystąpiło podwyższenie progu słuchu w audiometrii tonalnej, obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2,3 kHz wynoszące dla ucha prawego 115 dB, dla ucha lewego 35 dB. Celem określenia niedosłuchu wykonana została przez tę placówkę specjalistyczna diagnostyka laryngologiczno-audiologiczna, która wykazała lokalizację niedosłuchu nietypową dla działania hałasu. Analiza natomiast dostępnej dokumentacji medycznej ujawniła, że wykresy audiometryczne po [...] r. nie są charakterystyczne dla zawodowego uszkodzenia słuchu, co wskazuje na poza zawodowe (chorobowe) przyczyny niedosłuchu oraz chorobowe, samiostne czynniki powodujące uszkodzenie słuchu, które wykluczają możliwość rozpoznania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy stwierdzonym niedosłuchem, a pracą zawodową. Jednocześnie w tym orzeczeniu wskazano, że F.W. od [...] r. chorował na zapalenie [...], co spowodowało 4-krotną hospitalizację oraz konieczność przeprowadzenia zabiegu operacyjnego. Uzasadniał dalej organ, że także orzeczenie lekarskie jednostki opiniującej z S. negowało również wystąpienie u badanego choroby zawodowej. W tej opinii stwierdzono, że wykonana audiometria tonalna wykazuje ubytki słuchu asymetryczne o typie mieszanym, nietypowe dla pohałasowego uszkodzenia słuchu. Wyniki przeprowadzonych badań potwierdzają etiologię pozapalną niedosłuchu, która nie jest związana z działaniem hałasu w warunkach przewlekłej ekspozycji zawodowej. Stan narządu słuchu badanego nie spełnia określonych w wykazie chorób zawodowych kryteriów diagnostycznych, a to ze względu na rodzaj niedosłuchu (obustronnie mieszany), wielkość ubytku słuchu ucha lewego (poniżej 45 dB) oraz lokalizację uszkodzenia komponenty odbiorczej niedosłuchu ucha lewego (pozaślimakowa). Wskazując na powyższe organ uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie pozwala na stwierdzenie choroby zawodowej. Odwołanie od tej decyzji złożył F. W. wskazując w nim, iż nie zgadza się z decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., gdyż od [...] r. obowiązuje nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych i stąd też skoro następuje zmiana prawa, a postępowanie zostało wszczęte wcześniej to zasadą jest, że stosuje się przepisy, które są korzystniejsze dla obywatela. W dalszej części odwołujący podkreślił, że to na jego wniosek z dnia [...] r. przeprowadzono ponowne badania lekarskie w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy. We wspomnianym wniosku przytoczył przesłanki, które jego zdaniem mogły mieć wpływ na stan zdrowia w okresie pracy w ciężkich warunkach [...]. Niestety z niezrozumiałych dla niego przyczyn te okoliczności nie zostały uwzględnione w badaniu, a przynajmniej brak jest ich śladu w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem skarżącego to w czasie pracy w [...] stracił słuch i dlatego też winno nastąpić ustalenie u niego choroby zawodowej. Wskazując na powyższe odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. z 2000 r. – Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, wskazując na poczynione ustalenia stanu faktycznego i stwierdził, że lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych w konkluzjach orzeczeń lekarskich wykluczyli u odwołującego istnienie choroby narządu słuchu. Akcentował organ, że w orzeczeniach lekarskich uznano, iż stwierdzany badaniami stan narządu słuchu u badanego nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, gdyż nie spełnia kryteriów klinicznych patologii wymienionej w wykazie chorób zawodowych tj. obustronnego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej. Rozpoznany u badanego niedosłuch obustronnie mieszany nie jest przyczynowo związany z działaniem hałasu na narząd słuchu. Wyniki badań oraz analiza dostępnej dokumentacji lekarskiej potwierdzają etiologię pozapalną niedosłuchu, nie związaną z działaniem hałasu w warunkach przewlekłej ekspozycji zawodowej. Zapadłe orzeczenia lekarskie, w świetle § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. zachowują ważność, gdyż zakres badań i ich metodologia nie uległy zmianie. Zauważył także organ II instancji, że lekarze orzecznicy dokonali analizy dokumentacji medycznej w celu określenia czy istnieją inne czynniki działające uszkadzająco na narząd słuchu badanego i stwierdzili, że przyczyną uszkodzenia narządu słuchu u badanego spowodowane były innymi niż hałas przyczynami, a mianowicie istniejącymi samoistnie przyczynami chorobowymi w postaci schorzenia ucha prawego, które istniało od [...] r. Zdaniem organu powyższe skutkować musiało odmową stwierdzenia u odwołującego choroby zawodowej słuchu wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych i tym samym nie uwzględnienia jego odwołania. Organ podkreślił dodatkowo, że stwierdzenie istnienie czynnika chorobowego nie pozwala na przyjęcie związku przyczynowo skutkowego pomiędzy stwierdzonym niedosłuchem, a wykonywaną pracą zawodową. Reasumując organ uznał, iż pomimo szczegółowej analizy zaskarżonego orzeczenia nie znalazł podstaw do kwestionowania jego prawidłowości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł F. W. W złożonej skardze skarżący żądał uchylenia zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu powtórzył argumenty, które znalazły się w treści odwołania. Podkreślił, że we wniosku o ponowne badanie wskazał na przyczyny mogące mieć wpływ na stan jego zdrowia w okresie pracy w [...], ale nie zostały one uwzględnione w badaniu. Podkreślał, że zatrudniony był wyłącznie w [...] i od [...] r. do [...] r. nie miał żadnych problemów ze słuchem. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 ustawy o P.p.s.a). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym. Oznacza to, że sąd kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność, tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dodać przy tym należy, iż sąd nie jest władny do zastępowania organów administracji państwowej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. – Dz. U. Nr 98, poz. 1071), zwanej dalej K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...]r,. którą stwierdzono u skarżącego brak podstaw do ustalenia choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości, co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, a wymienionej w pozycji 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), zwanego dalej rozporządzeniem. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej wykazała, iż odpowiadają one prawu. Na wstępie zauważyć należy, iż pojęcie choroby zawodowej w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji określał art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 2002r., Nr 199, poz. 1673), który wobec jego zmiany z dniem 3 lipca 2009 r. (ustawa z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz.U. Nr 99, poz.825) w art. 2 odsyłał do brzmienia art. art. 2351 ustawy Kodeks pracy. Zgodnie z tym ostatnim przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Stosownie, więc do tego przepisu, chorobą zawodową jest tylko i wyłącznie choroba, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (poprzednio z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach; Dz.U nr 132, poz. 1115), jeżeli została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, które występowały w środowisku pracy, albo wiąże się ze sposobem wykonywania pracy. Organ administracji rozpoznający zatem sprawę dążąc do jej rozstrzygnięcia winien ustalić wystąpienie łącznie dwóch przesłanek materialnoprawnych, a mianowicie czy dane schorzenie na które cierpi pracownik ujęte jest w wykazie chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz czy dana choroba spowodowana jest działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Zasadniczą, zatem kwestią dla możliwości stwierdzenia u strony choroby zawodowej jest rozpoznanie u niej przez uprawnione jednostki orzecznicze faktu wystąpienia schorzenia, któremu ustawodawca nadał przymiot choroby zawodowej. Oznacza to, że jednostki medyczne właściwe do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania muszą ustalić istnienie nie w ogóle jakiś schorzeń, których strona nabawiła się w trakcie zatrudnienia, ale winny stwierdzić wystąpienie tylko i wyłącznie tych schorzeń, które znalazły się w wykazie chorób zawodowych, a więc stwierdzić występowanie u pracownika choroby, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało postępowanie administracyjne zmierzające do ustalenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów rozporządzenia, a to § 4 pkt 3 (określającego podmioty uprawnione do skierowania pracownika na badania do jednostki orzeczniczej w celu ustalenia choroby), § 5 ust. 2 w zw. z ust 4 (wskazującego jednostki orzecznicze I stopnia oraz ich właściwość miejscową), § 4 ust. 3, § 6 oraz § 7. § 6 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwanej dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Zapadłe w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie oparte były na podstawie wymaganych tym przepisem dokumentów. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem nie tylko karta oceny narażenia zawodowego wraz z pomiarami natężenia hałasu na poszczególnych stanowiskach zajmowanych przez skarżącego, ale także dokumentacja medyczna i zatrudnienia skarżącego. Przeprowadzono również stosowne badania. Zapadłe jednak w obu kompetentnych placówkach orzeczniczych orzeczenia lekarskie z dnia [...] r. ([...] Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnia Chorób Zawodowych i Medycyny Pracy, orzeczenie lekarskie Nr [...]) i z dnia [...]r. (Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., orzeczenie lekarskie, Nr [...]) nie stwierdzały wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek orzeczniczych były jednoznaczne i w sposób przekonujący oraz zrozumiały wyjaśniały, jakie przyczyny legły u podstaw uznania, że brak jest podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii niedosłuchu. Do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 rozporządzenia uprawnia bowiem stwierdzenie obustronnego, trwałego niedosłuchu typu ślimakowego lub czuciowo nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu do wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz. Stwierdzone zaś u skarżącego podwyższenie progu słuchu w audiometrii tonalnej, obliczone jako średnia arytmetyczna wynosi dla ucha prawego 115 dB, zaś dla ucha lewego 35 dB. Już chociażby ta okoliczność, ustalona przez lekarzy orzeczników obu placówek, wykluczała możliwość uznania przez organy, że schorzenie skarżącego wyczerpuje przesłanki pkt 21 wykazu chorób zawodowych. U skarżącego stwierdzono bowiem w uchu lewym próg słyszalności o niższej wielkości niedosłuchu typu ślimakowego niż ten na który wskazują przepisy. Nadto w orzeczeniach wskazano, że niedosłuch u skarżącego ma inne pozazawodowe przyczyny i są one związane ze zmianami chorobowymi, na które skarżący leczy się od [...] r. Opinie lekarskie, (taki charakter mają zapadłe w sprawie orzeczenia lekarskie), które stanowiły podstawę zapadłych w sprawie decyzji były rzeczowe, jasne, spójne i logiczne oraz zawierały przekonywujące uzasadnienie i stąd też organy mogły je uznać za środek dowodowy w rozumieniu art. 75 K.p.a. i art. 84 K.p.a., który wyjaśniał istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, które wymagały wiedzy specjalistycznej. Identyfikując się z treścią wyroku NSA z dnia 11 maja 1998r., nr I S.A. 1200/98 – LEX nr 458333 gdzie uznano, iż orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z nią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż nie rozpoznanie u skarżącego przez uprawnione jednostki orzecznicze schorzenia wymienionego w pozycji 21 w/w rozporządzenia uniemożliwiało organom administracji stwierdzenie wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej – a więc choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Organy procedujące w niniejszej sprawie dysponowały takimi dokumentami. Organ administracji publicznej stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., w toku postępowania administracyjnego, pojął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej zebrał, a następnie rozpatrzył cały materiał dowodowy, wyjaśniając jakie okoliczności legły u podstaw podjęcia decyzji o określonej treści. Stwierdzone przez jednostki orzecznicze u skarżącego schorzenie niedosłuchu obustronnie mieszanego nie mieści się w wykazie chorób zawodowych, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, pomimo iż z kart oceny narażenia zawodowego, przebiegu pracy zawodowej oraz działania czynników szkodliwych dla zdrowia wynika jednoznacznie, iż skarżący przez okres zatrudnienia narażony był w miejscach świadczonej pracy na hałas w stopniu stwarzającym ryzyko zachorowania na chorobę zawodową. Podkreślić należy jednak jeszcze raz, iż stwierdzenie choroby zawodowej, w świetle art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy spełnione są łącznie wszystkie trzy przesłanki, a to w środowisku pracy występuje, bądź występował czynnik szkodliwy, u pracownika rozpoznano chorobę zawodową, która wymieniona jest w wykazie chorób zawodowych oraz między czynnikiem szkodliwym dla zdrowia, a rozpoznaną chorobą występuje związek przyczynowy. W przedmiotowej sprawie, spełniona została jedynie pierwsza przesłanka, a mianowicie w środowisku pracy, w którym pracę świadczył skarżący występowały czynniki szkodliwe, które mogły, ale nie musiały wywołać choroby zawodowej. Wykonane u skarżącego badania diagnostyczne przez dwie uprawnione placówki, wykazały jednoznacznie, iż u skarżącego powstał niedosłuch obustronnie mieszany do którego doszło w wyniku istnienia samoistnych, pozazawodowych (chorobowych) przyczyn. Powyższe powoduje niemożności uznania, iż u skarżącego wystąpiła choroba zawodowa wymieniona w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 21, a tym samym, że zapadłe decyzje nie odpowiadają prawu. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu...(Dz.U Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.