IV SA/Gl 729/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. orzeczeniem z dnia [...]r. nr [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania u K.S. choroby zawodowej pylicy płuc, wymienionej w poz. 2 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kodeksu Pracy. Pismem z dnia 17 czerwca 2015 r. pełnomocnik K.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe orzeczenie, domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania kolejnego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi podniósł, że rozstrzygnięcie jest błędne, gdyż organ nie rozpatrzył wszystkich warunków pracy, które miały wpływ na aktualny stan zdrowia skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ opisał przebieg postępowania zakończonego orzeczeniem z dnia 23 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. W ramach tej wstępnej kontroli dokonuje przede wszystkim badania swojej właściwości biorąc pod uwagę treść art. 3 § 2 P.p.s.a. Z tego przepisu wynika, że do właściwości sądów administracyjnych należy orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u K.S. choroby zawodowej pylicy płuc. Orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania wydane przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych właściwych w sprawach medycyny pracy nie mieszczą się w katalogu aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Postępowanie w sprawie chorób zawodowych zostało uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. 2013r. poz. 1367). W postępowaniu tym orzeczenia lekarskie stanowią materiał dowodowy na podstawie którego, właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 8 ust. 1 ww. rozporządzenia). Samo orzeczenie lekarskie nie jest więc ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3, nie jest też innym aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4, ponieważ nie stanowi ono władczej formy działania kreującej uprawnienia lub obowiązki jednostki w indywidualnej sprawie. Oznacza to, że takie orzeczenie nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi może być dopiero ostateczna decyzja administracyjna właściwego państwowego inspektora sanitarnego, wydana na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim o rozpoznaniu choroby bądź braku podstaw do jej rozpoznania. Należy zatem stwierdzić, że skarga na orzeczenie lekarskie wydane w związku z podejrzeniem choroby zawodowej stanowiące podstawę przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i P.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.