IV SA/Gl 730/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w placówce pieczy zastępczej w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty Powiatu Ż. z dnia [...]nr [...] p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania obu decyzji. W piśmie z dnia 1 lipca 2014 r. S. W., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję w przedmiocie odmowy odstąpienia od naliczenia od skarżącego, opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wymienionej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał, że w związku z sytuacją materialną i osobistą, w szczególności z powodu problemów zdrowotnych i niepełnosprawności jego oraz jego żony, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - w razie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże podkreślenia wymaga, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania może bowiem zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl., postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14, LEX nr 1452663). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie odstąpienia od naliczenia od niego, opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej oraz decyzji utrzymującej w mocy wymienione rozstrzygnięcie. Nie ulega zaś wątpliwości, że decyzja o odmowie odstąpienia od naliczenia opłaty, nie ma przymiotu wykonalności, a wobec tego nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Decyzja ta nie nakłada na skarżącego jakichkolwiek obowiązków, dotyczy bowiem odmowy uwzględnienia wniosku o zastosowanie ulgi. Wobec tego, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.