IV SA/Gl 736/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant st. referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. G. na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 1998 r. Nr 90 poz. 575 z późn. zm.) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. S. choroby zawodowej uszkodzenia narządu słuchu, bowiem treść orzeczeń placówek diagnostycznych obu szczebli wskazywała na brak rozpoznania u badanego niedosłuchu jako choroby zawodowej. Decyzja powyższa doręczona została J. S. w dniu [...], a działający w jego imieniu pełnomocnik listem poleconym nadanym w dniu [...] wniósł od niej odwołanie. W odwołaniu tym zawarty został wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania z powołaniem się na pobyt odwołującego w szpitalu i złe jego samopoczucie w dniach następnych, po wyjściu ze szpitala. Do odwołania załączono zaświadczenie Zespołu Opieki Zdrowotnej Szpitala Powiatowego w B. z dnia [...] stwierdzające, iż J. S. przebywał w szpitalu w okresie od [...] do [...]. Rozpoznający odwołanie organ II instancji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po merytorycznym zbadaniu sprawy, decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Nie godząc się ze stanowiskiem przedstawionym w decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego J. S. , działając przez swego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r. sygn. akt 3/II SA/Ka 20/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, nakazując organowi odwoławczemu przed wdaniem się w merytoryczne rozważania, rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a następnie, w zależności od rozstrzygnięcia tej sprawy podjąć właściwe czynności. W ponownym rozpoznaniu sprawy J. S. wezwany do zajęcia stanowiska oświadczył, iż podtrzymuje wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Powołując się na dokumenty zebrane w aktach sprawy podkreślił, iż w początkowym terminie do wniesienia odwołania przebywał w szpitalu, a nadto musiał zakupić aparat słuchowy, żeby lepiej słyszeć. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania i odmówił przywrócenia terminu do jego wniesienia. Motywując swoje stanowisko organ zauważył, iż strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu. Zaświadczenie lekarskie dołączone do odwołania, nie podpisane przez lekarza i nie zawierające żadnej informacji o przyczynach pobytu strony w szpitalu, zdaniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie pozwoliło na uwiarygodnienie, że stan zdrowia odwołującego uniemożliwiał podejmowanie czynności prawnych, a dodatkowo złożone przez odwołującego oświadczenie nie usprawiedliwiało uchybienia terminu do złożenia odwołania. W skardze skierowanej przeciwko temu rozstrzygnięciu pełnomocnik J. S. zarzucił organowi naruszenie art. 58 i art. 59 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie jako podstawy do przywrócenia uchybionego terminu ewidentnych jego zdaniem przyczyn zdrowotnych leżących po stronie "powoda" i wykazanych złożonym zaświadczeniem lekarskim. W skardze podniesiono nadto, iż skarżący ma problemy z poruszaniem się i od wielu lat leczy się na schorzenia powodujące czasowe przebywanie w mieszkaniu, które są przyczyną uniemożliwiającą wniesienie odwołania w ustawowym terminie. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie wskazując, iż po ponownym przeanalizowaniu sprawy nie znalazł podstaw do zmiany swego stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne wykonują wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję, o czym stanowi art. 145 § 1 p.p.s.a. przy czym, zgodnie z treścią art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem ocenia legalność decyzji również z urzędu. Rozpoznając skargę J. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Pojęcie "termin" w rozumieniu przepisów regulujących procedurę administracyjną oznacza czas wyznaczony na dokonanie określonej czynności. Termin do wniesienia odwołania wynoszący 14 dni liczonych od doręczenia orzeczenia organu administracji jest terminem ustawowym. O terminie tym skarżący został należycie poinformowany w treści decyzji Nr [...] z dnia [...]. Czynność dokonana po upływie ustawowego terminu nie wywołuje skutków prawnych. Ustawodawca zezwolił jednak, by w określonych przepisami przypadkach terminy ( do wniesienia odwołania czy zażalenia ) mogły zostać przywrócone. Warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie : wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła mu dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Należy przyznać, iż skarżący wypełnił dwie pierwsze przesłanki wymagane przez ustawodawcę do przywrócenia uchybionego terminu. Wniósł bowiem w dniu [...] wraz z odwołaniem wniosek o przywrócenie terminu. Nie określił on dokładnie, w jakim momencie upatrywać należy ustanie przeszkody, która uniemożliwiła mu dokonanie czynności w terminie. Jednak w związku z faktem, iż termin do wniesienia odwołania upływał w dniu [...], a odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie tego terminu wpłynęło w dniu [...], nie został przekroczony siedmiodniowy termin, o którym mowa w treści art. 58 k.p.a. Należy zauważyć, że samo wniesienie prośby przez zainteresowanego nie jest jeszcze wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Koniecznym jest bowiem uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku uprawdopodobnienia przez nią, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa ( vide : pogląd przytoczony w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego autorstwa B. Adamiak i J. Borkowskiego, Wydawnictwa C.H. Becka, Warszawa 2005, Wydanie 7, str. 334 ). Nie jest również dopuszczalne przywrócenie uchybionego terminu w przypadku, gdy przeszkoda do wykonania danej czynności ustała przed jego upływem. Co prawda strona może podjąć kroki w kierunku wniesienia odwołania w dowolnym czasie w ramach terminu do wniesienia odwołania i jest to jej prawo określone ustawowo, a niezawinione przez stronę zdarzenie, uniemożliwiające uiszczenie wpisu, choćby zaistniało dopiero w ostatnim dniu terminu, musi być uznane za okoliczność usprawiedliwiającą przywrócenie terminu ( por. postanowienie SN z 9.10.1986 r., IV PZ 82/86, OSNC 1988/1/15 ). Nie można jednak odnieść tego samego do sytuacji, gdy wyłącznie w początkowych dniach biegu terminu strona spotyka obiektywne przeszkody do wykonania wymaganej czynności, a taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Nawet bowiem, gdyby przyjąć, na podstawie złożonego do akt zaświadczenia, iż przebywając w okresie od [...] do [...] w szpitalu skarżący nie mógł sporządzić pisma i wysłać przesyłki pocztowej do Sądu, to nie usprawiedliwia to faktu, iż w ciągu kolejnych trzech dni, do [...] włącznie, odwołanie nie mogło być przez niego złożone. Trzeba bowiem podzielić zaprezentowany w zaskarżonym postanowieniu pogląd co do tego, iż skarżący nie uprawdopodobnił nawet w najmniejszym stopniu, że po powrocie ze szpitala pozbawiony był z przyczyn obiektywnych możliwości wniesienia odwołania. Odnosząc się natomiast do złożonego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego, również należy podzielić pogląd organu inspekcji sanitarnej, iż nie jest to dokument, który pozwala na uwiarygodnienie, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwiał podejmowanie przez niego czynności prawnych. Brak w tym zaświadczeniu opisu choroby i przyczyn pobytu w szpitalu nie pozwala na przyjęcie, iż znalazł się on w szpitalu nagle i w sposób nieprzewidziany, a w czasie ośmiodniowego pobytu nie mógł wyręczyć się inną osobą. Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, a także Sądu Najwyższego, do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobę ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2000 r. sygn. I SA 1072/00 publ. LEX nr 55307. W okolicznościach niniejszej sprawy wobec nieuprawdopodobnienia przez skarżącego wskazanych przesłanek trudno byłoby podzielić zaprezentowany w skardze pogląd. Tym samym, zdaniem Sądu, organ inspekcji sanitarnej właściwie ocenił wskazane przez skarżącego powody opóźnienia odwołania i słusznie uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił należycie braku swojej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji. su.