IV SA/Gl 747/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2007 r. sprawy ze skargi L.B. na pismo Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeciwdziałania bezdomności postanawia: odrzucić skargę L.B. pismem procesowym z dnia [...] złożył skargę na pismo Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. z dnia [...] nr [...], będące wyjaśnieniem przedmiotu działania tego organu administracji oraz powodu wstrzymania wykonania uchwały Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...] w sprawie realizacji przez Miasto K. "Lokalnego programu pomocy społecznej przeznaczonej dla mieszkańców K., w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej jaką jest utrzymanie mieszkania" przez tą samą Radę Miasta (uchwała [...] z dnia [...]). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] organ administracji uznał, że przedmiotem skargi L.B. jest bliżej nieokreślona decyzja i wnioskował o jej odrzucenie. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 747/07 tut. Sąd oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, a zażalenie na to postanowienie zostało oddalone ostatecznym i niezaskarżalnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2007 r. sygn. akt I OZ 773/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.), zwaną dalej w skrócie P.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2, inne akty wymienione w pkt 4 – 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 art. 3 § 2 P.p.s.a. Z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że sądy administracyjne są właściwe do kontroli orzeczeń lub czynności w sprawach z zakresu administracji publicznej, ale nie pism sporządzanych przez organy administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest pismo Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. z dnia [...] nr [...], będące wyjaśnieniem przedmiotu działania tego organu administracji i powodu wstrzymania wykonania uchwały Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...] w sprawie realizacji przez Miasto K. "Lokalnego programu pomocy społecznej przeznaczonej dla mieszkańców K., w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej jaką jest utrzymanie mieszkania" przez tą samą Radę Miasta (uchwała [...] z dnia [...]). Należało zatem ocenić, czy to pismo stanowi akt wymieniony w art. 3 § 2 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 11 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. Nr 55, poz. 577 z późn. zm.) właściwość rzeczowa tych izb obejmuje uchwały i zarządzenia podejmowane przez organy jednostek samorządu terytorialnego. Zatem pismo Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. z dnia [...] nr [...], informujące o braku podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, nie stanowi rozstrzygnięcia nadzorczego, jak też nie jest decyzją administracyjną ani aktem, czy czynnością z zakresu administracji publicznej stwierdzającą obowiązek. Zatem nie stanowi, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. innych niż określone w pkt 1- 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i dlatego nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu, akt lub czynność, aby uznać je za podlegające kontroli sądu administracyjnego, muszą spełniać łącznie cztery warunki, to jest: nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym; muszą mieć charakter publicznoprawny; muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu; muszą dotyczyć uprawnień indywidualnego podmiotu lub jego obowiązków wynikających wprost z przepisów prawa, a więc musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Idąc tym tokiem rozumowania, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie zaskarżone pismo nie może być zakwalifikowane do kategorii aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej i to dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W ustawach szczególnych brak jest również uregulowań, które przewidywałby na tego rodzaju czynność, której dotyczy informacja zawarta w zaskarżonym piśmie, sądową kontrolę w oparciu o art. 3 § 3 P.p.s.a. Zauważyć również przyjdzie, że Regionalna Izba Obrachunkowa w K. nie miała ustawowego obowiązku do wyrażenia swego stanowiska w innej formie niż to uczyniła. W tym stanie rzeczy skarga w przedmiotowej sprawie, jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 160 P.p.s.a., co orzeczono w sentencji.