IV SA/Gl 748/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Sekretarz sądowy Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Straży Pożarnej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją Nr [...] , z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1999 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 96 poz. 667 z późn. zm.) oraz § 4 ust. 1 i 6 Regulaminu Organizacyjnego Komendy Miejskiej PSP w Ż., Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Ż. z dniem [...] r. mianował kapitana L. K. na stanowisko dyżurnego operacyjnego w Komendzie Miejskiej PSP w Ż. w służbie stałej. Jednocześnie na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 września 2006 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 167, poz. 1189 z późn. zm.) z dniem [...] r. przyznał mu jako dyżurnemu operacyjnemu w KM PSP w Ż. uposażenie zasadnicze według grupy "[...]" w wysokości [...] - zł. (z zachowaniem, na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, prawa do tej stawki uposażenia zasadniczego do dnia [...] r.), wzrost z tytułu wysługi lat [...] % w wysokości [...] - zł., dodatek za posiadany stopień kapitana w wysokości [...] - zł., dodatek służbowy w wysokości [...] - zł., tj. łącznie wynagrodzenie w wysokości [...] - zł. miesięcznie. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o ustanowieniu "Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2007-2009" (Dz. U. Nr 35, poz. 213) przyjęto program modernizacji służb mundurowych w komendach miejskich/powiatowych Państwowej Straży Pożarnej, w których 20% kadry stanowić będą pracownicy cywilni. W konsekwencji przeprowadzonej reorganizacji Komendy Miejskiej PSP w Ż., podjęto przedmiotowe rozstrzygnięcie w związku z decyzją Komendanta nr [...], z dnia [...] r., w sprawie przeniesienia kapitana L. K. z codziennego do zmianowego systemu służby, na podstawie art. 87 ust. 3 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży, zgodnie z którym strażak przeniesiony na stanowisko, na którym pobierane dotychczas dodatki do uposażenia o charakterze stałym nie przysługują lub przysługują w niższej stawce, zachowuje przez okres 12 miesięcy prawo do tych dodatków według stawek obowiązujących przed przeniesieniem, w pełnej wysokości, jeżeli przeniesienie nastąpiło w skutek: likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. W odwołaniu L. K.domagał się zmiany podjętego w jego sprawie rozstrzygnięcia i ponownego, bardziej wnikliwego jej rozpatrzenia oraz zachowania przez następne lata służby dotychczasowej dziesiątej grupy uposażenia zasadniczego. Akcentował, iż od wielu lat nienagannie pełni służbę w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Ż. i wskazywał na jego finansowe pokrzywdzenie w związku z treścią kwestionowanego przez niego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Ś. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 13 ust. 6 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej postanowił utrzymać w mocy decyzję Komendanta Miejskiego PSP w Ż. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie mianowania i ustanowienia wysokości uposażenia dla kapitana L. K. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż decyzją Komendanta Miejskiego PSP w Ż. nr [...], z dnia [...] r., L. K. z dniem [...] r. przeniesiono ze stanowiska starszego specjalisty, na którym otrzymywał "[...]" grupę uposażenia, na niższe stanowisko służbowe - starszego inspektora z "[...]" grupą uposażenia zasadniczego, z jednoczesnym zachowaniem dotychczasowego uposażenia, na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Organ odwoławczy wskazał, że przeniesienie L. K. na niższe stanowisko służbowe podyktowane było zmianami organizacyjnymi w Komendzie Miejskiej PSP w Ż. Od tej decyzji L. K. nie wniósł odwołania i decyzja ta stała się ostateczna. Organ zaznaczył, iż pismem z dnia [...] r., nr [...], Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej poinformowała, iż Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, wyraził zgodę na zachowanie przez L. K. prawa do zaszeregowania uposażenia zasadniczego według grupy "[...]". Natomiast w związku z dalszą reorganizacją Komendy Miejskiej PSP w Ż. jej Komendant decyzją nr [...], z dnia [...] r., przeniósł L. K. z codziennego systemu pełnienia służby do pełnienia służby w systemie zmianowym. Od tej decyzji L. K. także nie wniósł odwołania i stała się ona ostateczna. Organ podkreślił, iż konsekwencją przeniesienia do pełnienia służby w systemie zmianowym było wydanie przez Komendanta Miejskiego pierwszoinstancyjnej decyzji w rozpatrywanej sprawie, która mianowała L. K. na stanowisko dyżurnego operacyjnego, z grupą zaszeregowania zasadniczego "[...]", a więc taką, jaka przysługiwała na stanowisku starszego inspektora, z jednoczesnym zachowaniem grupy uposażenia "[...]", co nie zmieniło dotychczas pobieranego przez niego wynagrodzenia. Organ odwoławczy wskazał, iż skoro uprawomocniły się wszystkie dotychczasowe decyzje dotyczące uposażenia L. K., to decyzja organu pierwszej instancji (nr [...] z dnia [...] r.) nie wnosiła żadnych zmian w kwestii jego uposażenia zasadniczego. Zatem nie można się było przychylić do żądania zawartego w odwołaniu, dotyczącego zachowania dotychczasowej "[...]" grupy uposażenia zasadniczego. Dodatkowo, na podstawie art. 13 ust. 6 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, przeniesienie L. K. do służby w systemie zmianowym mieściło się w granicach obowiązującego prawa, bowiem do zadań komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej należy kierowanie komendą powiatową/miejską Państwowej Straży Pożarnej i zgodnie z jej potrzebami przenoszenie strażaków w ramach jednostki organizacyjnej PSP. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach L. K. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W jej uzasadnieniu wskazywał, iż wbrew temu, co twierdzi organ odwoławczy decyzja organu pierwszej instancji modyfikuje jego wynagrodzenie zasadnicze. Zaznaczył, że decyzja Komendanta Miejskiego PSP w Ż. nr [...], z dnia [...] r., bezpośrednio poprzedzająca decyzję nr [...] z dnia [...] r., mówi o uposażeniu zasadniczym, w którym występuje grupa "[...]", zachowana do dnia [...] r. z możliwością przedłużenia tego okresu (na podstawie zgody Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. wyrażonej w piśmie o numerze [...]), natomiast w decyzji organu pierwszej instancji jest mowa tylko o dniu [...] r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. W kwestii daty, do której skarżący ma prawo do zachowania uposażenia zasadniczego w grupie "[...]" organ wskazał, iż skarżący otrzymał zgodę Komendanta Głównego PSP na zachowanie uposażenia zasadniczego według grupy "[...]" do dnia [...] r. z możliwością przedłużenia tej zgody, jednak zgoda ta dotyczyła stanowiska starszego inspektora, a nie stanowiska dyżurnego operacyjnego. Zatem biorąc pod uwagę treść zgody Komendanta Głównego PSP, Komendant Miejski PSP w Ż. w decyzji Nr [...] nie mógł mu przyznać grupy uposażenia zasadniczego do dnia [...] r. a jedynie na rok tj. do dnia [...] r. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż wystąpił do Komendanta Głównego PSP o wyrażenie zgody na zachowanie nadal przez L. K. wyższej grupy uposażenia (pismo z dnia [...], Nr [...]). Wydane w niniejszej sprawie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1156/08, uchylające postanowienie tut. Sądu z dnia 10 czerwca 2008 r. o odrzuceniu skargi, skutkowało koniecznością rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący poinformował, że obecnie ma stopień starszego kapitana i do miesiąca [...] r. przedłużono mu pobieranie uposażenia zasadniczego według grupy "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie odnotować należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania. Sąd administracyjny stosownie do brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako p.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Tak przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. W związku z przywołanymi wyżej regulacjami prawnymi, zauważyć trzeba, że organy administracji są związane całością porządku prawnego i nie mogą odstępować od stosowania przepisów ustawowych. Obowiązek działania organów na podstawie i w granicach prawa wynika wprost z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z póżn. zm.). Zasadę ogólną legalizmu, nazywaną także zasadą praworządności zawiera także art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a. Powołane przepisy stanowią, iż podstawę prawną decyzji mogą stanowić wyłącznie przepisy ustaw oraz aktów wykonawczych do ustaw, przy czym, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (art. 87 ust. 1 Konstytucji). Jednocześnie każda decyzja musi zawierać odpowiednie uzasadnienie faktyczne i prawne (por. art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 K.p.a.). Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd w pierwszej kolejności dostrzegł wewnętrzną sprzeczność zaskarżonej decyzji związaną z zastosowanymi w niej przepisami prawa materialnego tj. 89 ust. 1 łącznie z ust. 2 w związku z art. 87 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 96 poz. 667 z późn. zm.). Zgodnie z art. 31 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej stosunek służbowy strażaka powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a w przypadku stanowisk, dla których przepisy ustawy przewidują powołanie - z dniem jego powołania na stanowisko. Z kolei, na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych albo zwalniania ze służby, właściwym jest w stosunku do strażaka pełniącego służbę w komendzie powiatowej (miejskiej) - komendant powiatowy (miejski). Jednocześnie akt mianowania strażaka na stanowisko służbowe powinien w szczególności określić: stanowisko i miejsce służby, termin rozpoczęcia służby, rodzaj mianowania i uposażenie lub zasady jego ustalania (por. art. 33 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej). W rozpoznawanej sprawie skarżący został przez właściwego komendanta mianowany z dniem [...] r. na stanowisko dyżurnego operacyjnego w Komendzie Miejskiej PSP w Ż. w służbie stałej. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji powołany został art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zaznaczyć należy, że przed tym aktem mianowania, skarżący pełnił obowiązki starszego inspektora z zachowaniem prawa do uposażenia zasadniczego w wysokości "[...]" grupy i to na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Wynika to z ostatecznej decyzji Komendanta Miejskiego PSP w Ż. nr [...], z dnia [...] r. W dalszej kolejności skarżący, na podstawie ostatecznej decyzji Komendanta Miejskiego PSP w Ż. nr [...], z dnia [...] r., został przeniesiony z codziennego systemu służby do pełnienia służby w systemie zmianowym w Miejskim Stanowisku Kierowania PSP w Ż. Mianowanie skarżącego na stanowisko dyżurnego operacyjnego, miało więc charakter przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w związku z likwidacją zajmowanego stanowiska i uzasadnione zostało wejściem w życie z dniem 27 grudnia 2007 r. ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o ustanowieniu "Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2007-2009" (Dz. U. Nr 35, poz. 213) oraz realizacją programu modernizacji służb mundurowych w Komendzie Miejskiej PSP w Ż. Faktu samej reorganizacji nie neguje również sam skarżący Bezspornie w decyzji organu pierwszej instancji zawarty został akt mianowania skarżącego na niższe stanowisko służbowe, w porównaniu z wcześniej zajmowanym oraz wyszczególnione zostało uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia przysługujące skarżącemu z dniem [...] r. Jednocześnie uposażenie zasadnicze według grupy "[...]" w wysokości [...] - zł. zostało zachowane, na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ale tylko do dnia [...] r. Zmierzając w powyższym kierunku zauważyć przyjdzie niekonsekwencję zastosowania w sprawie uposażenia zasadniczego skarżącego art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej z równoczesnym czasowym ograniczeniem wynikającym wprost z ust. 2 tego samego artykułu. Takie działanie nie zasługuje na aprobatę, o ile nie zostanie prawidłowo uzasadnione w treści rozstrzygnięcia. Zauważyć przyjdzie, że celem art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, co jasno wynika z jego treści, jest zapewnienie w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, osobie zajmującej to określone stanowisko służbowe, stanowiska równorzędnego. Przepis ten spełnia funkcje gwarancyjne związane ze szczególnym charakterem stosunku służbowego strażaka, jak również zapewnia stabilność tego stosunku, co łączy się z kwestią wynagrodzenia otrzymywanego za pracę na nowym stanowisku. Prawidłowo zatem w ostatecznej decyzji Komendanta Miejskiego PSP w Ż. nr [...], z dnia [...] r. (nie będącej przedmiotem kontroli Sądu) powołany został art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Sam fakt reorganizacji bądź likwidacji zajmowanego przez strażaka stanowiska nie prowadzi do jakiegokolwiek terminowego ograniczania pobieranego już wcześniej uposażenia zasadniczego. Przeciwne wnioskowanie prowadziłoby do naruszenia zasady stabilność stosunku służbowego strażaka i byłoby sprzeczne z treścią art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Argumentacja zaprezentowana w tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest niewystarczająca. Organ odwoławczy zobowiązany był do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy wobec jasno sprecyzowanego zarzutu odwołania. Brak jednoznacznego wskazania podstawy prawnej wynikającej z przepisów ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i stosowanie na przemian art. 89 ust. 1 i 2 tej ustawy wskazuje na dowolność podjętego w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia w zakresie pobieranego przez skarżącego uposażenia zasadniczego. Oba wymienione przepisy zawierają tymczasem odmienne hipotezy, a więc są stosowane w różnych stanach faktycznych. Pierwszy z nich jest zasadą i skutkuje obligatoryjnym zachowaniem prawa do wyższej stawki uposażenia zasadniczego. Natomiast drugi jest fakultatywny, a wydana na jego podstawie decyzja ma charakter uznaniowy. Przepis art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w sposób klarowny wskazuje, kiedy strażak przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Jednakże organ odwoławczy powiązał zaistniałą w sprawie sytuację faktyczną z treścią art. 89 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, opierając się na wydanych już wcześniej decyzjach ostatecznych Komendanta Miejskiego PSP w Ż. nr [...], z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] r., zawierających kolejne zmiany uposażenia skarżącego (tj. uposażenia zasadniczego i dodatków do niego), wskazując na konieczność wyrażenia zgody przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w W. na zachowanie przez skarżącego zaszeregowania uposażenia zasadniczego według grupy "[...]", na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zaprezentowana w odpowiedzi na skargę argumentacja sprowadza się w tym zakresie do uznania, że zaproponowanie skarżącemu stanowiska zaszeregowanego do niższej niż według "[...]" grupy uposażenia zasadniczego wymaga każdorazowo zgody Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, bowiem nie jest dopuszczalne kontynuowanie tej grupy na innym stanowisku niż starszego inspektora. Rozumowanie takie nie zostało należycie uzasadnione, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji i uznaniem zasadności skargi. Zaznaczyć przyjdzie, że przedmiotem kontroli Sądu nie są kolejne zmiany uposażenia skarżącego (tj. uposażenia zasadniczego i dodatków do niego) określone w pierwszoinstancyjnych decyzjach ostatecznych Komendanta Miejskiego PSP w Ż. nr [...], z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] r., które wydane zostały między innymi w oparciu o kolejne zgody Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w W. zachowanie przez skarżącego zaszeregowania uposażenia zasadniczego według grupy "[...]" (począwszy od zgody wyrażonej w piśmie z dnia [...] r., nr [...], wydanej na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej). Powołane decyzje są ostateczne, a wskazana w nich podstawa prawna ich wydania i przyznania na rzecz skarżącego między innymi uposażenia zasadniczego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie podjęte w rozpoznawanej sprawie. Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia jest sprawa przysługujących skarżącemu dodatków do uposażenia. Przepis art. 87 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej wskazuje, że w przypadku przeniesienia strażaka na stanowisko, na którym pobierane dotychczas dodatki do uposażenia o charakterze stałym nie przysługują lub przysługują w niższej stawce, zachowuje on przez okres 12 miesięcy prawo do tych dodatków według stawek obowiązujących przed przeniesieniem, w pełnej wysokości, jeżeli przeniesienie nastąpiło wskutek likwidacji zajmowanego stanowiska i nie ma możliwości jego przeniesienia na stanowisko równorzędne. Zaskarżona decyzja rozważań w tym zakresie nie zawiera, mimo iż istotnym jest w tym zakresie fakt przeniesienia skarżącego na niższą stawkę uposażenia zasadniczego według tabeli nr 4 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 września 2006 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 167, poz. 1189 z późn. zm.) oraz jego konsekwencje dla skarżącego w zakresie dodatków do uposażenia o charakterze stałym. Reasumując, skoro ustawodawca uregulował kwestię strażaka przeniesionego na stanowisko służbowe zarówno w kwestii uposażenia zasadniczego, jak i dodatków do niego, to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno i klarownie wynikać powinny wszystkie kwestie związane z obowiązującymi w sprawie przepisami prawa materialnego, jak również procesowego. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na zastosowanie w sposób zamienny przepisu prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w zakresie pobierania przez skarżącego uposażenia zasadniczego i nie wyjaśnia kwestii przysługujących mu dodatków do uposażenia o charakterze stałym, naruszając tym samym reguły postępowania administracyjnego określone w art. 7 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazania dla organu odwoławczego, które winny być uwzględnione przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wynikają wprost z przytoczonych wcześniej rozważań. W tym stanie rzeczy, skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a. i ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. Z uwagi na treść art. 134 § 2 p.p.s.a., w orzeczeniu nie określono, w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana przed uprawomocnieniem się wyroku (por. art. 152 p.p.s.a.). Należy również wyjaśnić, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a., zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu tylko wtedy, gdy koszty te faktycznie wystąpiły i zostały należycie udokumentowane, co nie miało miejsca w sprawie.