IV SA/Gl 75/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] roku nr [...]; 2) umarza postępowanie administracyjne. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. odmówił stwierdzenia u W. C choroby zawodowej słuchu, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1367, dalej powoływanego w skrócie jako: "rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009r."), wydanego na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.), w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że W.C. podczas zatrudnienia w okresie od dnia 1 września 1970 r. do dnia 29 listopada 2013 r., a więc do czasu przejścia na emeryturę, był narażony na działanie hałasu. Postępowanie administracyjne w sprawie podejrzenia choroby zawodowej narządu słuchu u W. C., po raz pierwszy, przeprowadzone zostało w roku 2002 i zakończone decyzją z dnia [...] r., Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia narządu słuchu wymienionego w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294, dalej powoływanego w skrócie jako: "rozporządzenie z dnia 18 listopada 1983 r."). W prowadzonym wówczas postępowaniu odwoławczym, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], uchylił powyższą decyzję i stwierdził u W. C. chorobę zawodową słuchu wymienioną w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. (k. 17 akt administracyjnych). Decyzja ta stała się prawomocna wobec braku jej zaskarżenia do Zamiejscowego Ośrodka Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z siedzibą w Gliwicach. W konsekwencji przeprowadzenia postępowania przed właściwym sądem, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wydał decyzję z dnia [...]r. i przyznał W. C. jednorazowe odszkodowanie z tytułu 5% uszczerbku na zdrowiu. Następnie do dnia 29 listopada 2013 r. W. C. pracował w narażeniu na hałas i lekarz zakładowy ostatniego pracodawcy skierował go na badania w związku z podejrzeniem wystąpienia u niego choroby zawodowej (k. 4 akt administracyjnych). Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnia Chorób Zawodowych w S. pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. poinformował organ pierwszej instancji o zgłoszeniu u W. C. podejrzenia choroby zawodowej narządu słuchu (k. 5). W wyniku wszczęcia przez organ pierwszej instancji z urzędu postępowania, w trybie art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przeprowadzenia oceny narażenia zawodowego, za okres zatrudnienia W. C. w latach 2001-2013 organ uznał, że był wówczas narażony na hałas stwarzający ryzyko utraty słuchu, bowiem wykonywał obowiązki maszynisty lokomotyw dołowych pod ziemią (od dnia 1 maja 2007 r. do dnia 30 listopada 2008r.) i dyspozytora przewozu dołowego pod ziemią (od dnia 1 grudnia 2008 r. do dnia 29 listopada 2013 r. - por. k. 6 i 7 akt administracyjnych). Nie został natomiast spełniony warunek do stwierdzenia choroby zawodowej słuchu, bowiem dwie uprawnione jednostki diagnostyczne, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnia Chorób Zawodowych w S. (określany dalej jako: "WOMP") i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego - Przychodna Chorób Zawodowych w S. (dalej "IMPiZŚ"), nie rozpoznały choroby zawodowej, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. W orzeczeniu WOMP z dnia [...] r., nr [...], nie rozpoznała u niego choroby zawodowej z uwagi na niespełnienie kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, jak również IMPiZŚ w orzeczeniu z dnia [...] r., nr [...], z tej samej przyczyny, nie stwierdził choroby zawodowej narządu słuchu. W odwołaniu od powyższej decyzji W. C. wniósł o jej uchylenie podnosząc, że w okresie wykonywania przez niego pracy zawodowej bezspornie istniało narażenie na szkodliwe działanie hałasu, co potwierdziła ostateczna decyzja z dnia [...]r. Obecnie jego niedosłuch ciągle się pogłębia, dlatego też domagał się stwierdzenia choroby zawodowej, w oparciu o załączone audiogramy z lat 2002-2014. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że W. C. pracował w narażeniu na hałas oraz nawiązał do treści orzeczeń obu uprawnionych jednostek diagnostycznych, które nie rozpoznały u niego choroby zawodowej narządu słuchu, w wydanych w dniach [...] i [...]r. Podkreślił nadto, że przy podejmowaniu decyzji o stwierdzeniu lub braku stwierdzenia choroby zawodowej organ jest związany orzeczeniem lekarskim i nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do stwierdzenia jej istnienia. Zwrócił uwagę, że za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej przyjął warunki, jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określoną w art. 235¹ Kodeksu pracy, która stanowi, że chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z tego powodu, w rozpoznawanej sprawie, został zachowany zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej uregulowany w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. Cz. domagał się stwierdzenia istnienia u niego choroby zawodowej, z uwagi na nadal obowiązującą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. oraz akcentował, iż latach 2002-2014 jego słuch się pogorszył, zatem choroba też się pogłębiła. W odpowiedzi na skargę, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Podkreślił, iż skarżący mimo stwierdzenia choroby zawodowej nadal pracował w narażeniu na hałas, jednakże obecne kryteria wielkości uszkodzenia słuchu są mniej dla niego korzystne, co uniemożliwia zmianę decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd dokonuje także z urzędu kontroli legalności zaskarżonej, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola wykazała istotne naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] r. oraz umorzenie w całości postępowania administracyjnego. W tym miejscu zaznaczyć przyjdzie, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych określona w art. 16 § 1 K.p.a. Zasada ta wyraża się w tym, że decyzje obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone, zmienione bądź dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność na podstawie odpowiednich przepisów prawa. Przymiot ostateczności decyzji administracyjnych mogą spełniać zarówno decyzje drugiej instancji, wydane w wyniku złożonego odwołania, jak też decyzje pierwszej instancji, od których nie złożono w terminie odwołania, bądź od których, z mocy przepisów prawa, odwołanie nie przysługuje. Oznacza to, że decyzje administracyjne, które są ostateczne i funkcjonują w obrocie prawnym - podlegają domniemaniu legalności. Funkcję gwarancyjną względem wskazanej wyżej zasady ogólnej, pełni art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Tym samym, wydanie decyzji w sprawie załatwionej wcześniej już decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji powoduje, iż późniejsza decyzja obarczona będzie wadą. Okoliczność, czy powaga rzeczy osądzonej w danym przypadku występuje, wymaga ustalenia tożsamości ocenianych spraw pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Organy sanitarne obu instancji za materialnoprawną przesłankę odmowy stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej uznały definicję sformułowaną w art. 235¹ Kodeksu pracy i zastosowały przepisy rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 237 § 1 tego Kodeksu, tj. rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. Bezspornie u skarżącego już raz stwierdzono istnienie choroby zawodowej narządu słuchu spowodowanej hałasem występującym w miejscu zatrudnienia, w postaci opisanej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych wówczas obowiązującego rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r., które nie obowiązuje od dnia 03 września 2002 r. Zgodnie z pkt 15 załącznika rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r., "Wykaz chorób zawodowych", jako chorobę zawodową wskazano: "Uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu". Wielkość uszkodzenia tego słuchu nie ma żadnego znaczenia w świetle tak określonej choroby zawodowej (inaczej określają chorobę zawodową uszkodzenia słuchu przepisy wykazu z 2002 roku, a jeszcze inaczej wykazu z 2009 roku). I tak w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., w którym w poz. 21 za chorobę zawodową uznano "obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz" przy "wystąpieniu udokumentowanych objawów chorobowych upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego" "w okresie 2 lat". Z kolei w poz. 21 wykazu chorób zawodowych (...) stanowiących załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. za chorobę zawodową uszkodzenia słuchu uznano: "obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz" przy "wystąpieniu udokumentowanych objawów chorobowych upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego" "w okresie 2 lat", a to oznacza, że w porównaniu ze ściśle określonym w wykazie z 2002 roku rodzajem uszkodzenia słuchu, dodatkowo zawężono pojęcie ubytku słuchu do "odbiorczego" ubytku słuchu, a rozszerzono ten ubytek słuchu o typ "czuciowo-nerwowy". Powyższe oznacza, że w zależności od stanu prawnego, pod rządem którego prowadzone jest postępowanie w sprawie ustalenia choroby zawodowej, różne rodzaje uszkodzenia słuchu będą uznane za chorobę zawodową. Potwierdza to ostateczna i nie zakwestionowana dotychczas decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., Nr [...], (k. 17 akt administracyjnych). Organ sanitarny pierwszej instancji w dniu 19 lutego 2014 r. z urzędu wszczął postępowanie pod rządami obowiązujących w roku 2014 przepisów prawa, tj. rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. (k. 9 akt administracyjnych). Tym niemniej nie można kolejny raz rozstrzygać o istnieniu choroby zawodowej już stwierdzonej ostateczną decyzją mimo, iż zasady ustalania chorób zawodowych na dzień wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie i wydania zaskarżonej decyzji regulowała ustawa z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r., nr 122. poz. 851 z późn. zm.), a także przepis art. 231 pkt 2 i pkt 3 Kodeksu pracy oraz rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. Dodatkowo, w konsekwencji rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. przyznał mu jednorazowe odszkodowanie z tytułu 5% uszczerbku na zdrowiu, o czym zostały poinformowane organy sanitarne. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że ponownego zgłoszenia podejrzenia wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej dokonał w dniu 31 stycznia 2014 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnia Chorób Zawodowych w S. (k. 5 akt administracyjnych). Wcześniej lekarz zakładowy ostatniego pracodawcy skarżącego, przed jego przejściem na emeryturę, skierował go na badania w związku z podejrzeniem istnienia u niego choroby zawodowej. Istniały jednak wątpliwości Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy - Poradni Chorób Zawodowych w S., co do zasadności ponownego prowadzenia postępowania już zakończonego prawomocną decyzją, wyrażone w piśmie z dnia 27 maja 2014 r., skierowanym do organu pierwszej instancji (k. 10 akt). W odpowiedzi organ ten uznał, że skoro po otrzymaniu przywołanej pozytywnej decyzji z dnia [...] r. skarżący otrzymał zdolność do pracy, to w związku z wykonywaniem jej w kolejnych latach w narażeniu na hałas, istnieją podstawy do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (por. pismo z dnia 2 czerwca 2014 r., k. 11), co w konsekwencji skutkowało wydaniem będących przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu decyzji organów sanitarnych obu instancji. Zaprezentowane przez organy stanowisko jest wadliwe. W ocenie Sądu nie było podstawy do wszczęcia i to z urzędu kolejnego postępowania w sprawie już stwierdzonej u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu tylko i wyłącznie w oparciu o występujące w dalszym okresie jego pracy narażenie na hałas. Wszczęcie takiego postępowania dopuszczalne byłoby jedynie w sytuacji, gdyby skarżący posiadał rozstrzygnięcie negatywne o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej narządu sluchu, co w sprawie nie miało miejsca. Wyjaśnić zatem należy, że art. 61 a § 1 K.p.a. stanowi podstawę do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Ustawodawca wprowadził w tej regulacji zatem dwie samodzielne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną w sprawie, drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Niemniej należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Będą to przede wszystkim sytuacje, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w takiej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie. W konsekwencji, instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym. W sprawie, w której w obrocie prawnym znajduje się decyzja ostateczna, należało ocenić czy zachodzi tożsamość sprawy rozstrzygniętej już tą decyzją, którą wyznacza z jednej strony element podmiotowy, tj. gdy mamy do czynienia z tymi samymi stronami w sprawie oraz element przedmiotowy, tj. gdy tożsama jest podstawa prawna, stan faktyczny i treść żądania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić przyjdzie, iż z wcześniejszą sprawą zachodzi w sposób oczywisty tożsamość podmiotowa (występują te same strony z urzędu postępowania zarówno w obecnym, jak i wcześniejszym postępowaniu. Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze domagał się stwierdzenia u niego choroby zawodowej narządu słuchu pomimo wcześniejszego jej rozpoznania. Jednakże organy sanitarne orzekające w sprawie nie rozważały kwestii tożsamości postępowania. Nie sposób uznać, że zmiana aktu prawnego wpłynęła na kształt i tryb prowadzenia postępowania administracyjnego w obu porównywanych postępowaniach, albowiem skarżący i organy miały wiedzę o ostatecznym rozstrzygnięciu pozytywnym dla skarżącego. Zmiany przepisów prawa, które miały miejsce na przestrzeni czasu od wydania ostatecznej decyzji do czasu wydania kwestionowanych w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięć nie mogą być utożsamiane ze zmianą stanu prawnego, który powodowałby powstanie nowej sprawy administracyjnej, z tego powodu organ I instancji zobowiązany był do umorzenia wszczętego z urzędu postępowania, gdyż wydanie decyzji merytorycznej w tym stanie rzeczy, godziłoby w zasadę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Z uregulowanej w art. 110 K.p.a. zasady związania organu wydawanymi przez siebie w sprawie decyzjami wynika obowiązek powstrzymania się przez ten organ od formułowania odmiennych poglądów niż uprzednio przez niego przyjęte i potwierdzone merytorycznym rozstrzygnięciem. Okoliczność, że przed rokiem 2014 istniały podstawy faktyczne i prawne do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wykluczają wystąpienie przesłanek do jej ponownego rozpoznania i stwierdzenia w związku z późniejszym zatrudnieniem w narażeniu na czynnik szkodliwy, jakim był hałas. Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z istotnym naruszeniem art. 105 § 1 K.p.a. i jako takie nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (w dostępnym w internetowej bazie orzeczeń NSA) uzasadnieniu wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r. o sygn. akt II OSK 3032/13: "Decyzja stwierdzająca konkretną chorobę zawodową nie traci mocy ze względu na upływ czasu, lecz nie orzeka też o związanych z tym uprawnieniach, stanowiąc jedynie podstawę i przesłankę do rozstrzygnięcia tej kwestii w odrębnym trybie, na zasadach określonych m.in. w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.).". W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 3 w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji nie zastosowano w sprawie art. 152 p.p.s.a. Na marginesie zaznaczyć przyjdzie, że skarżący może zwrócić się do właściwego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ponowne ustalenie obecnie istniejącego u niego uszczerbku na zdrowiu, w oparciu o posiadaną dokumentację medyczną, stanowiącą załącznik do odwołania (k. 26 akt administracyjnych).