IV SA/Gl 752/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. orzekł o niestwierdzeniu u D.T. choroby zawodowej w postaci zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym, wymienionej w poz. 13 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm.). Przyczyną tego rozstrzygnięcia był brak rozpoznania przedmiotowej choroby przez dwie uprawnione do diagnostyki chorób zawodowych placówki medyczne. W odwołaniu pracownik wniósł o uchylenie powyższej decyzji kwestionując prawidłowość działań Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który wydał drugie orzeczenie lekarskie. Wskazał też na długoletni staż pracy w warunkach narażenia zawodowego oraz występujące u niego dolegliwości zdrowotne. Poinformował o skierowaniu skargi na wymieniony Instytut do właściwego ministerstwa. Zaskarżoną decyzją [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji, podzielając jej ustalenia i wnioski. Według tych ustaleń D.T. podczas pracy hutniczej w okresie od [...] do [...] był narażony na kontakt z pyłem przemysłowym oraz wyrobami ze stali, zawierającymi chrom, nikiel, ołów, mangan, węgiel, krzem i miedź, co rodziło ryzyko zachorowania na zapalenie obrzękowe krtani o podłożu alergicznym. Jednakże wydane w sprawie orzeczenia lekarskie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania tej choroby, przy czym w uzupełniającym orzeczeniu sosnowiecki Instytut odniósł się do zarzutów sformułowanych przez pracownika i podtrzymał konkluzję swojego pierwszego orzeczenia. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania tych orzeczeń, tym bardziej że nie czuł się uprawniony do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Dlatego też uznał, że nie wystąpiły wszystkie warunki do stwierdzenia omawianej choroby zawodowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D.T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. W motywach skarżący powtórzył swoje zastrzeżenia odnośnie sposobu przeprowadzenia badań przez placówki medyczne, podnosząc przy tym, że opinia uzupełniająca Instytutu nie została poprzedzona dodatkowymi badaniami w ramach konsultacji, o której mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Zarzucił też organowi odwoławczemu pominięcie jego skargi do Ministerstwa Zdrowia. Zarzucił w niej Instytutowi m. in.: niewykonanie testów wziewnych z alergenami środowiska pracy, nieprawidłowe wykonanie testów płatkowych NTP, brak strony z dokumentacji medycznej w miejscu dotyczącym tych testów, przyjęcie wyników owych testów jako głównego argumentu w orzeczeniu, a także naruszenie przepisów dotyczących dokumentacji medycznej i art. 4 ustawy o zawodzie lekarza. W końcu skargi z jednej strony podniósł, że nie chodzi mu o podważanie specjalistów i ich orzeczeń lekarskich, a z drugiej wywodził, że zaniechania i błędy organów Inspekcji Sanitarnej "przyczyniły się do powstania takich a nie innych orzeczeń lekarskich". Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja spełnia wymogi legalności, w kryteriach której odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej. Trafnie organ odwoławczy wskazał na definicję choroby zawodowej zawartą w Kodeksie pracy, zgodnie z którą za chorobę zawodową można uznać tylko takie schorzenie, które jest wymienione w wykazie chorób zawodowych. Wykaz chorób zawodowych stanowi załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, przewidującego również tryb diagnostyki chorób zawodowych. W niniejszej sprawie został wyczerpany dwustopniowy tryb orzeczniczy, w toku którego kompetentne jednostki nie rozpoznały u skarżącego choroby ujętej w pozycji 13 wykazu chorób zawodowych, a więc obrzękowego zapalenia krtani o podłożu alergicznym. W szczególności Instytut w S. postawił konkretną diagnozę, która nie odpowiada cechom tej choroby zawodowej. Wobec zarzutów względem orzeczenia lekarskiego słusznie organ I instancji wystąpił do Instytutu o ustosunkowanie się do nich i ewentualne zweryfikowanie orzeczenia. Opinia uzupełniająca z dnia [...] wyczerpująco wyjaśnia podnoszone przez skarżącego kwestie. Mianowicie odniesiono się w niej do problemu golenia wskazując na możliwość wystąpienia fałszywie dodatnich odczynów. Ponieważ u skarżącego takie odczyny nie wystąpiły, to czas golenia nie miał znaczenia. Zupełnie gołosłowne są twierdzenia skargi o powodowaniu przez piankę do golenia wyniku fałszywie ujemnego i powoływanie się na opracowanie dołączone do skargi, z którego taka okoliczność nie wynika. O fałszywie ujemnych wynikach testów przedstawiony fragment opracowania wypowiada się w zupełnie innym kontekście. Przekonujący jest również wywód Instytutu, że w sytuacji dokonania określonego rozpoznania, nie odpowiadającego jednostce chorobowej z wykazu chorób zawodowych, nie było uzasadnione rozszerzanie badań np. o dalsze testy. Stwierdzenie takie wynika z wiedzy medycznej i nie może być weryfikowane przez organy administracyjne, ani przez sąd administracyjny. Także podnoszony przez skarżącego brak w przesłanej mu dokumentacji medycznej został uzupełniony, gdyż Instytut dołączył wyniki badań alergologicznych, obejmujące m. in. badania z siarczkiem niklowym. Wbrew zarzutowi skargi dla wyjaśnienia sprawy wystarczające było ustosunkowanie się do zagadnień spornych, a nie była konieczna konsultacja związana z ponownymi badaniami. Natomiast żadnego związku z wynikiem sprawy nie można się dopatrzyć w zarzutach skarżącego powołujących się na przepisy dotyczące dokumentacji medycznej oraz art. 4 ustawy o zawodzie lekarza i dentysty. Wymieniony w skardze art. 106 kpa nie ma przy tym zastosowania do placówek medycznych sporządzających orzeczenia lekarskie w sprawie choroby zawodowej. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne, uwzględniające treść orzeczeń lekarskich o nierozpoznaniu przedmiotowej choroby zawodowej, musiało w tych warunkach zakończyć się decyzją odmawiającą stwierdzenia tej choroby. Dlatego też na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. sw