IV SA/Gl 757/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2015 r. sprawy ze skargi F.Z. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji 1) uchyla zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych we W. z dnia [...] nr [...]; 2) określa, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (MSW) we W. orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...] uznała F.Z. za niezdolnego do służby w Policji. Stwierdzono u niego stan po leczeniu choroby nowotworowej – [...] § 85 p. 2 oraz krótkowzroczność obu oczu § 13 p. 2. Jako powód niezdolności do służby w Policji wskazano stan po leczeniu choroby nowotworowej – [...]. Odwołanie od powyższego orzeczenia wniósł F.Z. domagając się jego uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że Komisja orzekła o niezdolności do służby w Policji, pomimo potwierdzenia jego zdolności przez wszystkich badających go specjalistów. Zakwestionował oparcie orzeczenia na § 85 p.2 rozporządzenia MSW z dnia 9 lipca 1991 r., tj. "blizny po usunięciu nowotworów złośliwych lub po leczeniu energią promienistą" argumentując, że Komisja nie sprawdziła, czy posiada on jakąkolwiek bliznę mającą związek z tym paragrafem. Natomiast chirurg, dermatolog i internista, którzy wcześniej go badali, nie stwierdzili obecności takich blizn. Zarzucił także brak prawidłowego uzasadnienia orzeczenia wskazując, że Komisja w żaden sposób nie uargumentowała, czy i w jaki sposób wspomniany stan wpływa na jego zdolność do służby. Orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...] Okręgowa Komisja Lekarska MSW w K. rozpoznała u odwołującego 1) [...] leczoną w okresie sierpień 2010 – styczeń 2011 za pomocą chemio i radioterapii z dobrym efektem § 85 p. 2 N ; 2) krótkowzroczność obu oczu § 13 p.2 Z; ) [...] – diagnostyka niekompletna – bez §, i uznała F.Z. za niezdolnego do służby w Policji. W uzasadnieniu organ wskazał, że u orzekanego w sierpniu 2010 r. na podstawie wykonanej wcześniej biopsji [...] rozpoznano chorobę [...] i wdrożono stosowną terapię. Leczenie zakończono w styczniu 2011 r. i od tego czasu pozostaje w kontroli onkologicznej, do chwili obecnej bez cech wznowy. Podniesiono, że 3,5 letni okres od zakończenia leczenia choroby nowotworowej jest zbyt krótki aby traktować go jako trwałe wyleczenie, a stan taki mieści się w kwalifikacji § 85 p.2 zał nr 1 do rozporządzenia MSW z 02.11.1995r., dla którego przewidziana jest wyłącznie kategoria zdrowia N. Ponadto wskazano, że schorzenie wymienione w pkt 2 rozpoznania mieści się w kategorii zdrowia Z, gdyż wada wzroku nie jest duża i poddaje się pełnej korekcji okularowej. Natomiast schorzenie w pkt 3 nie jest w pełni zdiagnozowane, gdyż dostępne Komisji wyniki badań nie są aktualne, dlatego nie kwalifikowano go i nie ma ono wpływu na treść orzeczenia. Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł F.Z., zarzucając naruszenie art. 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) oraz § 12 ust. 1, § 13 ust. 1 rozporządzenia MSW z 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm. – zwanego dalej "rozporządzeniem") oraz wniósł o uchylenie wydanych w sprawie orzeczeń oraz przyznanie kosztów sądowych wg norm przepisanych. W uzasadnienie skargi skarżący zakwestionował kwalifikację jego stanu zdrowia z użyciem § 85 p. 2 rozporządzenia. Podniósł, że Komisje nie stwierdziły u niego występowania jakichkolwiek blizn po leczeniu energią promienistą bądź po usunięciu nowotworu złośliwego, jak również nie wykonały bądź nie zleciły dodatkowych badań. Jego zdaniem ogólniejsze pojęcie "stanu po leczeniu nowotworu złośliwego" w żadnym wypadku nie jest równoznaczne szczegółowemu pojęciu "blizn po usunięciu nowotworów złośliwych lub po leczeniu energią promienistą", tym samym nie można uznać, że ów stan należy automatycznie kwalifikować z wymienionego przepisu. Skoro Komisja nie stwierdziła u niego żadnych blizn, to tym bardziej nie uzasadnia zastosowania tego przepisu zbyt krótki okres od zakończenia choroby nowotworowej, gdyż sformułowanie to nie pozostaje w związku treściowym ze wspomnianymi "bliznami". Zdaniem skarżącego Komisja, która, zgodnie z art. 6 k.p.a., obowiązana jest działać na podstawie przepisów prawa, a tym samym wydawać orzeczenia na podstawie wykazu chorób i ułomności określonych w załączniku do rozporządzenia, nie może dowolnie interpretować treści przepisów rozporządzenia, a tym bardziej nadawać szczegółowym bądź specjalistycznym określeniom, jak wspomniane "blizny" szerszego znaczenia niż wynika to z ich treści. Ponadto skarżący, powołując się na wyrok NSA z 9 maja 1988 r. sygn. akt I OSK 1998/11, podniósł, że Komisje w swych orzeczeniach użyły sformułowania "niezdolny do służby w Policji", które nie zalicza się do katalogu pojęć wymienionych w § 13 ust. 1 rozporządzenia. Na tej podstawie uznał, że nie moża stwierdzić, jaki charakter ma owa niezdolność do służby. W odpowiedzi na skargę podtrzymano stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu, wnosząc o oddalenie skargi. Wyjaśniono, że w chorobach nowotworowych nie można jednoznacznie mówić o wyleczeniu, a raczej o remisji, co oznacza, że komórki nowotworowe nie są wykrywalne standardowo, dostępnymi metodami badawczymi. Remisja nie jest synonimem wyleczenia. Wskazano, że różne źródła podają różne okresy czasu trwania remisji aby można było uznać ją za wyleczenie. Najkrótsze z podawanych czasów dotyczy remisji trwającej 5 lat, która uznawana jest za całkowite wyleczenie. Podniesiono, że "Wykaz schorzeń i ułomności zawiera wyszczególnionych niespełna 100 jednostek chorobowych, koniecznym jest zatem dokonywanie różnego rodzaju uproszczeń. Wskazano, że obie komisje stały między wyborem § 57 p.3 (wszelkie inne choroby krwi, w tym ziarnica złośliwa) lub § 85p 2 (blizny po usunięciu nowotworów złośliwych lub po leczeniu energią promienistą), uznając ten ostatni za bardziej adekwatny i odzwierciedlający aktualny stan zdrowia, gdyż użycie § 57p.3 sugerowałoby trwanie procesu nowotworowego. W przypadku skarżącego nie można przyjąć, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń. Od ponad trzech lat skarżący pozostaje w okresie pełnej remisji z dobrym rokowaniem, jednakże należy pamiętać o ryzyku nawrotu. 3-3,5 letni okres czasu jest zbyt krótki aby można było uznać, że mamy do czynienia z wyleczeniem. Za niezasadny uznano zarzut naruszenia § 13 rozporządzenia MSW z 9 lipca 1991 r., gdyż pozostaje on w ścisłym związku z § 11 i dotyczy funkcjonariuszy, nie zaś kandydatów do służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz.1647) sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Dokonując kontroli w tak zakreślonych ramach Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w K., które dotyczy określenia zdolności skarżącego jako kandydata do służby w Policji. Tryb postępowania komisji lekarskich, podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia, określało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.), zwane tak jak wcześniej "rozporządzeniem", które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 26 ust. 2, w zw. z art. 40 i art. 86 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wspomniane komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są w omawianym przypadku organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby, stanowią decyzje administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2009 r., Sygn. akt I OSK 354/09, LEX nr 586410 ,wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 930/11). Od ostatecznych orzeczeń powyższych komisji lekarskich, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przepisy tego rozporządzenia w sposób szczegółowy regulują materię poszczególnych schorzeń i ich wpływu na zdolność do służby. Ponadto normują tryb odwoławczy w przypadku zakwestionowania orzeczenia przez stronę (§ 26–§ 31). Z kolei zasady orzekania o zdolności do służby określają przede wszystkim przepisy § 1, § 10 i § 13 ust. 1 Rozporządzenia. Natomiast w § 2 ust. 1 rozporządzenia określono, że postępowanie orzecznicze jest dwuinstancyjne: w pierwszej instancji orzekają wojewódzkie komisje lekarskie, a w drugiej – okręgowe komisje lekarskie. Od każdego nieprawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje prawo odwołania (§ 26 ust. 1 Rozporządzenia). Po myśli § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, komisje lekarskie oceniają na podstawie badań lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby kandydatów na policjantów i funkcjonariuszy innych wymienionych formacji mundurowych. Natomiast stosownie do § 10 ust. 1 rozporządzenia stopień zdolności kandydatów do służby m.in. w Policji ustala się przez zaliczenie osoby badanej do jednej z następujących kategorii: 1) kategoria "Z" – zdolny, co oznacza, że stan zdrowia badanego nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne nie stanowią przeszkody do pełnienia służby, 2) kategoria "N" – niezdolny, co oznacza, że stwierdzone u badanego schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne uniemożliwiają pełnienie służby. W stosunku do kandydatów do pododdziałów antyterrorystycznych Policji oraz policjantów pełniących służbę w tych pododdziałach, obok określenia zdolności do służby w Policji według kategorii wymienionych w cytowanym ust. 1, orzeczenie powinno zawierać jedno z następujących określeń wskazanych w § 10 ust. 2 Rozporządzenia, tj.: 1) zdolny do służby w pododdziałach antyterrorystycznych Policji, 2) czasowo niezdolny do służby w pododdziałach antyterrorystycznych Policji, 3) niezdolny do służby w pododdziałach antyterrorystycznych Policji. Z kolei w § 13 ust. 1 rozporządzenia enumeratywnie wymieniono pojęcia i ustalono kryteria ich zastosowania dla określenia stopnia przydatności funkcjonariusza do pełnienia służby w danej formacji. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie komisji lekarskiej powinno zawierać: 1) określenie "zdolny do służby" – jeżeli po przeprowadzeniu podstawowego badania lekarskiego oraz ewentualnych badań specjalistycznych i dodatkowych nie stwierdzono żadnych schorzeń; 2) określenie "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" – jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak schorzenia te nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; 3) określenie "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" – jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które czasowo zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, ale które mogą rokować poprawę jego stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; przy określaniu powyższego komisja wyznacza termin powtórnego badania i wydania ostatecznego orzeczenia o zdolności badanego do służby na zajmowanym stanowisku; 4) określenie "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" – jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono pewne schorzenia, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie są przeszkodą do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 5) określenie "całkowicie niezdolny do służby" – jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. W obu wydanych w sprawie orzeczeniach komisje lekarskie uznały skarżącego za "niezdolnego do służby". Skarżący zarzucił, że orzeczenie w ww. zakresie powinno zawierać jedno z określeń zawartych w § 13. Sąd nie podziela poglądu skarżącego i stoi na stanowisku, że organy w wydanych orzeczeniach powinny zamieścić kwalifikację określną w § 10 ust. 1 rozporządzenia. Nie ma wątpliwości, że paragraf ten dotyczy kandydatów, a taki status miał skarżący. Natomiast wyrok na jaki skarżący się powołał w skardze dotyczy funkcjonariuszy Policji. Pomimo jednak, że powyższy zarzut okazał się bezzasadnym Sąd stwierdził, że przy wydaniu tych orzeczeń doszło do naruszenia przepisów postępowania. Przede wszystkim należy wskazać, że oba orzeczenia lekarskie kwalifikują kandydata jako niezdolnego do służby na podstawie § 85 p. 2 rozporządzenia tj. "blizny po usunięciu nowotworów złośliwych lub po leczeniu energią promienistą" . Orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej nie zawiera uzasadnienia w tym względzie, za takie nie można bowiem uznać lakonicznego stwierdzenia, że powodem niezdolności jest stan po leczeniu choroby nowotworowej-[...]. Natomiast mimo, że w odwołaniu skarżący akcentował, że blizn o jakich mowa w § 85 p.2 u niego nie stwierdzono, a tym samym kwestionował przyjęte rozpoznanie, Okręgowa Komisja Lekarska do kwestii tej się nie odniosła. W uzasadnieniu orzeczenia tego organu podano jedynie, że 3,5 letni okres od zakończenia leczenia choroby nowotworowej bez cech wznowy, jest zbyt krótki, aby traktować go jako trwałe wyleczenie. Nie odniesiono się zatem w istocie do zarzutu odwołania, nie wyjaśniono bowiem, dlaczego stan zdrowia skarżącego został zakwalifikowany do ww. pozycji § 85 p. 2, w sytuacji gdy nie wskazano występowania u niego blizn po usunięciu nowotworu lub po leczeniu energią promienistą. Nie uzasadniono dlaczego kwalifikacji stanu zdrowia skarżącego do wskazanego paragrafu Okręgowa Komisja Lekarska oceniła przez pryzmat okresu jaki upłynął od zakończenia leczenia choroby nowotworowej co, jak się wydaje przesądziło o przyjętej kwalifikacji, w sytuacji gdy ocena ta nie odpowiada ujęciu treściowemu zastosowanego paragrafu. Przy czym można tylko marginalnie zauważyć, że dokonując owej oceny nie powołano się nawet na jakiekolwiek źródła, czy dane adekwatne do przypadku skarżącego (wczesne wykrycie choroby, stopień jej zaawansowania, krótki okres leczenia, wyniki badań po zakończeniu leczenia, rokowania itp.). Tym samym, nie można uznać za pozbawiony podstaw zarzut skargi dotyczący nadawania specjalistycznym określeniom zawartym w § 85 p. 2 szerszego znaczenia niż wynika to z ich treści. W ocenie Sądu, kwestia przyjętej kwalifikacji stanu zdrowia skarżącego stanowiąca podstawę do stwierdzenia jego niezdolności do służby w Policji nie jest jednoznaczna. To zaś nakładało na Komisje obowiązek starannego uzasadnienia wydanego orzeczenia. Jak już powyżej wskazano komisje lekarskie działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych, w zakresie ustalenia zdolności do służby, są organami administracji publicznej i podejmują swe rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Immamentnym składnikiem decyzji administracyjnej jest jej uzasadnienie (art. 107 § 1 k.p.a.), które jest potrzebne nie tylko po to by przekonać stronę o słuszności rozstrzygnięcia ale także umożliwić organom wyższej instancji lub sądom kontrolę zaskarżonych aktów. Natomiast obowiązek uzasadnienia orzeczeń należy wywieść z treści samego rozporządzenia, które w § 25 ust. 1 i 2 wskazuje, że "Niezwłocznie po wydaniu orzeczenia przewodniczący komisji lekarskiej doręcza osobiście lub przesyła zainteresowanemu treść orzeczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 10 do rozporządzenia. W zawiadomieniu należy podać w szczególności rozpoznane schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne, określenie stopnia zdolności do służby, związek schorzeń lub ułomności ze służbą, uzasadnienie orzeczenia oraz pouczyć zainteresowaną osobę o prawie wniesienia odwołania od orzeczenia komisji lekarskiej (§ 25 ust.2 rozporządzenia). Uzasadnienie orzeczenia winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać dlaczego zostało stwierdzone schorzenie czy ułomność fizyczna u osoby badanej określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Zarówno strona jak i sąd nie dysponują wiedzą medyczną. Orzeczenie komisji winno być więc tak napisane aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że zaskarżone orzeczenie uniemożliwia skarżącemu podjęcie służby publicznej a każdemu przysługuje równe prawo do takiej służby. Wprawdzie postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są uregulowane w sposób szczególny w rozporządzeniu i nie podlegają wprost regulacjom Kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej jednak ponieważ takie orzeczenia są decyzjami administracyjnymi rozstrzygającymi o uprawnieniach kandydata do służby w Policji, powinny one spełniać minimalne standardy decyzji obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym a standardy takie są określone w art.107 k.p.a. Powinny zatem zawierać uzasadnienie pozwalające kandydatowi do służby zapoznać się z motywami rozstrzygnięcia wydanego przez komisję, na co wskazuje także § 25 ust. 2 rozporządzenia. Przyjęcie, iż zgodna z prawem jest decyzja organu władzy publicznej rozstrzygająca w indywidualnej sprawie bez wskazania faktycznego i prawnego uzasadnienia byłoby nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego, zawartą w art.2 Konstytucji. Braki dotyczące uzasadnienia orzeczenia nie mogą być natomiast usunięte dopiero w odpowiedzi na skargę. To bowiem z orzeczenia strona wywodzi wiedzę o swych uprawnieniach i obowiązkach a nie z odpowiedzi na skargę. Zdaniem Sądu w stosunku do orzeczeń komisji obu instancji doszło więc do naruszenia § 25 ust. 2 rozporządzenia, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć trzeba też, że w rozpatrywanej sprawie próba pełnego i kompletnego uzasadnienia wydanej decyzji została podjęta dopiero w odpowiedzi na skargę. Tymczasem odpowiedź na skargę nie może być traktowana jako aneks do orzeczenia (decyzji), gdyż jest to czynność procesowa należąca już do postępowania sądowoadministracyjnego. Przy czym i ono w pełni nie wyjaśnia dlaczego skarżący, który, jak podano, pozostaje od ponad 3 lat w okresie "pełnej" remisji choroby nowotworowej, został uznany za niezdolnego do służby, mając na względzie wyżej poczynione uwagi. Ponadto Okręgowa Komisja Lekarska MSW w K. naruszyła również przepis § 28 ust.5 pkt 1 w związku z § 28 ust.3 i § 25 ust. 4 rozporządzenia. Zgodnie z § 25 ust. 4 rozporządzenia orzeczenia komisji lekarskich wydane w stosunku do kandydatów do służby nie podlegają zatwierdzeniu. Jednakże w przypadku wniesienia przez osobę zainteresowaną odwołania od orzeczenia, stosuje się przepisy § 26-30. Przepis § 28 ust. 3 i 5 rozporządzenia określa natomiast kompetencje orzecznicze okręgowej komisji lekarskiej. Wynika z nich, że okręgowa komisja lekarska może: 1/ zatwierdzić orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej, od którego nie wniesiono odwołania lub sprzeciwu i orzeczenie do którego nie ma zastrzeżeń (§ 28 ust. 3 rozporządzenia); 2/ uchylić orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej i wydać nowe orzeczenie, które jest ostateczne (§ 28 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia); 3/ uchylić orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej i zarządzić ponowne badanie oraz wydanie nowego orzeczenia przez wojewódzką komisję lekarską (§ 28 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia); 4/ uchylić orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej ustalające stopień uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem lub chorobą, pozostającymi w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, i zwrócić je wraz ze swoją opinią co do zasadności ustaleń wojewódzkiej komisji lekarskiej w celu ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania nowego orzeczenia (§ 28 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia). W niniejszej sprawie w wyniku wniesienia odwołania Okręgowa Komisja Lekarska uznała skarżącego za niezdolnego do służby, a więc potwierdziła prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. Zatem zgodnie z § 28 ust. 3 w związku z § 25 ust. 4 zdanie 2 rozporządzenia, okręgowa komisja winna była zatwierdzić orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej. Wydanie nowego orzeczenia, które jest ostateczne, może nastąpić dopiero po uchyleniu orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej (§ 28 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia), do czego w niniejszej sprawie nie doszło. Okręgowa Komisja Lekarska wydała zatem orzeczenie, które nie odpowiada rozstrzygnięciu określonemu we wskazanym przepisie. W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku. Przepisu art. 152 P.p.s.a. nie zastosowano z uwagi na negatywny charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania, bowiem skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych ( art. 239 pkt 1 lit. d) P.p.s.a.), a nadto nie wykazał, aby poniósł inne niezbędne koszty postępowania (art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a Ponownie rozpoznając sprawę Komisja będzie miała na względzie powyższe rozważania Sądu i w ich świetle raz jeszcze oceni stan zdrowia skarżącego w oparciu o wykaz chorób i ułomności, na podstawie którego wydawane jest orzeczenie, a tym samym jego wpływ na zdolność do służby w Policji, mając przy tym na względzie stan faktyczny i prawny na dzień orzekania, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadni.