I OSK 1998/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 759/11 w sprawie ze skargi M.B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną WYROKIEM Z DNIA 6 LIPCA 2011 R. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ODDALIŁ SKARGĘ M.B. NA ROZKAZ PERSONALNY KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI Z DNIA [...] STYCZNIA 2011 R. NR [...] W PRZEDMIOCIE ZWOLNIENIA ZE SŁUŻBY W POLICJI. POWYŻSZE ROZSTRZYGNIĘCIE WYDANE ZOSTAŁO W OPARCIU O NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: PODKARPACKI KOMENDANT WOJEWÓDZKI POLICJI ROZKAZEM PERSONALNYM NR 962 Z DNIA 8 GRUDNIA 2010 R., WYDANYM NA PODSTAWIE ART. 41 UST. 1 PKT 1 W ZW. Z ART. 43 UST. 1 USTAWY Z 6 KWIETNIA 1990 R. O POLICJI (T. J. DZ. U. Z 2007 R. NR 43, POZ. 277 ZE ZM.) ZWOLNIŁ MŁ. ASP. M.B. ZE SŁUŻBY W POLICJI Z DNIEM 31 STYCZNIA 2011 R. WYMIENIONEMU ROZSTRZYGNIĘCIU NADANO RYGOR NATYCHMIASTOWEJ WYKONALNOŚCI. PISMEM Z 14 GRUDNIA 2010 R. M.B. WNIÓSŁ DO KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI ODWOŁANIE OD WYŻEJ WYMIENIONEGO ROZKAZU PERSONALNEGO. KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI PO ROZPATRZENIU ODWOŁANIA, DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 138 § 1 PKT 1 W ZW. Z ART. 127 § 2 USTAWY Z 14 CZERWCA 1960 R. – KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (DZ. U. Z 2000 R. NR 98, POZ. 1071 Z PÓŹN. ZM.) – DALEJ KPA, ROZKAZEM PERSONALNYM NR 267 Z DNIA 25 STYCZNIA 2011 R., UTRZYMAŁ W MOCY ZASKARŻONY ROZKAZ PERSONALNY Z DNIA 8 GRUDNIA 2010 R. W UZASADNIENIU ORGAN WYJAŚNIŁ, ŻE M.B. W DNIU 9 LISTOPADA 2009 R., NA WNIOSEK DOWÓDCY PODODDZIAŁU ANTYTERRORYSTYCZNEGO POLICJI W RZESZOWIE, ZOSTAŁ SKIEROWANY DO KOMISJI LEKARSKIEJ, W CELU STWIERDZENIA DALSZEJ PRZYDATNOŚCI DO SŁUŻBY W POLICJI NA ZAJMOWANYM STANOWISKU. POWYŻSZE NASTĄPIŁO W ZWIĄZKU Z DŁUGOTRWAŁYM PRZEBYWANIEM WYMIENIONEGO FUNKCJONARIUSZA NA ZWOLNIENIU LEKARSKIM – OD 4 LIPCA 2009 R. DO 6 LISTOPADA 2009 R. WOJEWÓDZKA KOMISJA LEKARSKA MSWIA W RZESZOWIE ORZECZENIEM Z DNIA 26 STYCZNIA 2010 R. NR 38/D/2010 UZNAŁA M.B. ZA CAŁKOWICIE NIEZDOLNEGO DO SŁUŻBY W POLICJI I ZALICZYŁA GO DO TRZECIEJ GRUPY INWALIDÓW, Z OGÓLNEGO STANU ZDROWIA, BEZ ZWIĄZKU ZE SŁUŻBĄ W POLICJI. NASTĘPNIE OKRĘGOWA KOMISJA LEKARSKA MSWIA W KRAKOWIE ORZECZENIEM Z DNIA 23 MARCA 2010 R. NR 22/2010 UZNAŁA FUNKCJONARIUSZA ZA CAŁKOWICIE NIEZDOLNEGO DO SŁUŻBY W POLICJI I ZALICZYŁA GO DO TRZECIEJ GRUPY INWALIDÓW BEZ ZWIĄZKU ZE SŁUŻBĄ W POLICJI. NA POWYŻSZE ROZSTRZYGNIĘCIE WYMIENIONY ZŁOŻYŁ SPRZECIW DO CENTRALNEJ KOMISJI LEKARSKIEJ MSWIA, KTÓRA NIE STWIERDZIŁA UCHYBIEŃ MERYTORYCZNYCH I PRAWNYCH W ZAKWESTIONOWANYM ORZECZENIU. W ZWIĄZKU Z TYM, ŻE STWIERDZENIE PRZEZ KOMISJĘ LEKARSKĄ CAŁKOWITEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY STANOWI PODSTAWĘ DO OBLIGATORYJNEGO ROZWIĄZANIA Z POLICJANTEM STOSUNKU SŁUŻBOWEGO NA PODSTAWIE ART. 41 UST. 1 PKT 1 USTAWY O POLICJI, KOMENDANT WOJEWÓDZKI POLICJI W RZESZOWIE ROZKAZEM PERSONALNYM Z DNIA 8 GRUDNIA 2010 R. NR 962 ZWOLNIŁ M.B. ZE SŁUŻBY W POLICJI. ORZECZENIE TO STAŁO SIĘ PRZEDMIOTEM ODWOŁANIA WYMIENIONEGO FUNKCJONARIUSZA DO KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI. KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI PO PONOWNYM ROZPATRZENIU SPRAWY WYJAŚNIŁ, ŻE ZGODNIE Z ART. 25 I ART. 26 USTAWY O POLICJI, SŁUŻBĘ W POLICJI MOŻE PEŁNIĆ TYLKO OSOBA, CO DO KTÓREJ KOMISJA LEKARSKA STWIERDZIŁA ZDOLNOŚĆ DO SŁUŻBY. NATOMIAST, STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 41 UST. 1 PKT 1 USTAWY O POLICJI, POLICJANTA ZWALNIA SIĘ ZE SŁUŻBY W PRZYPADKU ORZECZENIA TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY PRZEZ KOMISJĘ LEKARSKĄ. KOMENDANT ZAZNACZYŁ PRZY TYM, ŻE ZWROT "ZWALNIA SIĘ" OZNACZA OBLIGATORYJNY CHARAKTER TEGO PRZEPISU. NATOMIAST STWIERDZENIE CAŁKOWITEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY W POLICJI PRZEZ KOMISJĘ LEKARSKĄ MSWIA DOWODZI BRAKU NIEZBĘDNEJ SPRAWNOŚCI FIZYCZNEJ I PSYCHICZNEJ ORAZ WYKLUCZA MOŻLIWOŚĆ JEJ PEŁNIENIA PRZEZ FUNKCJONARIUSZA. JEDNOCZEŚNIE ORGAN ODWOŁAWCZY ZAZNACZYŁ, ŻE PODANY PRZEPIS NIE NARUSZA DYSPOZYCJI ART. 43 UST. 1 USTAWY O POLICJI, KTÓRY STANOWI, ŻE ZWOLNIENIE POLICJANTA NA PODSTAWIE ART. 41 UST. 1 PKT 1 NIE MOŻE NASTĄPIĆ PRZED UPŁYWEM 12 MIESIĘCY OD DNIA ZAPRZESTANIA SŁUŻBY Z POWODU CHOROBY, CHYBA ŻE POLICJANT ZGŁOSI PISEMNE WYSTĄPIENIE ZE SŁUŻBY. ORGAN II INSTANCJI WYJAŚNIŁ, IŻ M.B. ORZECZENIEM OKRĘGOWEJ KOMISJI LEKARSKIEJ MSWIA W KRAKOWIE NR 22/2010 Z DNIA 23 MARCA 2010 R. ZOSTAŁ UZNANY ZA CAŁKOWICIE NIEZDOLNEGO DO SŁUŻBY W POLICJI, PRZY CZYM ORZECZENIE TO NOSI PRZYMIOT OSTATECZNOŚCI. PODAŁ, IŻ WYMIENIONY FUNKCJONARIUSZ OD 26 STYCZNIA 2010 R. DO 25 MAJA 2010 R. PRZEBYWAŁ NA ZWOLNIENIU LEKARSKIM, NATOMIAST OD 26 MAJA 2010 R. ZOSTAŁ ZWOLNIONY PRZEZ KWP W RZESZOWIE OD ZAJĘĆ SŁUŻBOWYCH NA OKRES DO DNIA ZWOLNIENIA ZE SŁUŻBY. POWYŻSZE, W OCENIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO POKAZUJE, IŻ FUNKCJONARIUSZ NIE ŚWIADCZYŁ SŁUŻBY Z POWODU CHOROBY PONAD 12 MIESIĘCY (OD 26 STYCZNIA 2010 R. DO 31 STYCZNIA 2011 R.). TYM SAMYM JEGO ZWOLNIENIE ZE SŁUŻBY W POLICJI BYŁO ZGODNIE Z OBOWIĄZUJĄCYMI W TYM ZAKRESIE PRZEPISAMI PRAWNYMI, TJ. Z ART. 41 UST. 1 PKT 1 ORAZ ART. 43 UST. 1 USTAWY O POLICJI. ZDANIEM ORGANU II INSTANCJI, ORGAN I INSTANCJI DOKONAŁ WSZECHSTRONNEJ OCENY OKOLICZNOŚCI NA PODSTAWIE ANALIZY ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO. ORZECZENIE KOMISJI LEKARSKIEJ, KTÓRE PRZESZŁO CAŁY TOK INSTANCYJNY, PRZEWIDZIANY PRZEPISAMI, JEST WIĄŻĄCE DLA ORGANU WYDAJĄCEGO DECYZJĘ W PRZEDMIOCIE ZWOLNIENIA ZE SŁUŻBY. ZAŚ CAŁKOWITA NIEZDOLNOŚĆ DO SŁUŻBY DOWODZI BRAKU NIEZBĘDNEJ SPRAWNOŚCI FIZYCZNEJ I PSYCHICZNEJ ORAZ WYKLUCZA W OGÓLE, A NIE TYLKO OKRESOWO, MOŻLIWOŚĆ PEŁNIENIA SŁUŻBY. ORGAN ODWOŁAWCZY, ODNOSZĄC SIĘ DO WNIOSKU FUNKCJONARIUSZA O SKIEROWANIE GO DO KOMISJI LEKARSKIEJ MSWIA, CELEM PONOWNEGO ZBADANIA STANU JEGO ZDROWIA, WSKAZAŁ, ŻE W ZWIĄZKU Z TYM, ŻE ZOSTAŁ ON JUŻ SKIEROWANY DO KOMISJI LEKARSKIEJ, A ORZECZENIE OKRĘGOWEJ KOMISJI LEKARSKIEJ MSWIA W KRAKOWIE Z DNIA 23 MARCA 2010 R. JEST OSTATECZNE I PRAWOMOCNE, TO BRAK JEST PODSTAW DO PONOWNEGO SKIEROWANIA WYMIENIONEGO DO KOMISJI LEKARSKIEJ MSWIA, CELEM USTALENIA JEGO ZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY W POLICJI, ALBOWIEM DANYM ORZECZENIEM OKOLICZNOŚĆ TA ZOSTAŁA JUŻ OSTATECZNIE WYJAŚNIONA. KOMENDANT ZAZNACZYŁ RÓWNIEŻ, ŻE ORGAN I INSTANCJI NADAJĄC ZASKARŻONEMU ROZSTRZYGNIĘCIU RYGOR NATYCHMIASTOWEJ WYKONALNOŚCI MIAŁ NA UWADZE WAŻNY INTERES SPOŁECZNY, PRZEJAWIAJĄCY SIĘ SZCZEGÓLNYM STATUSEM I ZADANIAMI POLICJI, KTÓRA, JAKO FORMACJA SŁUŻĄCA SPOŁECZEŃSTWU I PRZEZNACZONA DO OCHRONY BEZPIECZEŃSTWA LUDZI ORAZ UTRZYMANIA BEZPIECZEŃSTWA I PORZĄDKU PUBLICZNEGO, JEST JEDNĄ Z INSTYTUCJI WYMAGAJĄCYCH SKUTECZNEGO I PRAWIDŁOWEGO DZIAŁANIA. PISMEM Z DNIA 23 LUTEGO 2011 R. M.B. ZŁOŻYŁ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE SKARGĘ NA ROZKAZ PERSONALNY KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI Z DNIA 25 STYCZNIA 2011 R. NR 267, WNOSZĄC O JEGO UCHYLENIE ORAZ UCHYLENIE ROZSTRZYGNIĘCIA GO POPRZEDZAJĄCEGO. SKARŻĄCY ZARZUCIŁ ZASKARŻONEMU ROZKAZOWI NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, W SZCZEGÓLNOŚCI ART. 41 UST. 1 PKT 1 USTAWY O POLICJI, § 13 ROZPORZĄDZENIA MSWIA Z DNIA 9 LIPCA 1991 R. W SPRAWIE WŁAŚCIWOŚCI I TRYBU POSTĘPOWANIA KOMISJI LEKARSKICH PODLEGŁYCH MINISTROWI SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI (DZ. U. NR 79, POZ. 349 ZE ZM.) PRZEZ PRZYJĘCIE, ŻE ORZECZENIE PRZEZ KOMISJĘ LEKARSKĄ CAŁKOWITEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY W POLICJI JEST TOŻSAME Z USTAWOWYM POJĘCIEM Z ART. 41 UST. 1 PKT 1, TJ. POJĘCIEM TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY W SYTUACJI, GDY AKTUALNY STAN ZDROWIA STRONY JEST DOBRY, ULEGŁ ZNACZNEJ POPRAWIE I NIE POWODUJE ŻADNYCH ZABURZEŃ W FUNKCJONOWANIU FIZYCZNYM I PSYCHICZNYM STRONY ORAZ PRZEZ PRZYJĘCIE, ŻE LEKKI KRWOTOK ŚRÓDMÓZGOWY POWODUJE TRWAŁĄ NIEZDOLNOŚĆ DO SŁUŻBY W POLICJI, POMIMO TEGO, ŻE NIE JEST ON WYMIENIONY W WYKAZIE CHORÓB W ZAŁĄCZNIKU NR 2 DO ROZPORZĄDZENIA MSWIA Z DNIA 9 LIPCA 1991 R. W SPRAWIE WŁAŚCIWOŚCI I TRYBU POSTĘPOWANIA KOMISJI LEKARSKICH PODLEGŁYCH MINISTROWI SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ ORGAN WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE. W UZASADNIENIU WYROKU ODDALAJĄCEGO SKARGĘ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE DOKONAŁ WYKŁADNI PRZEPISU ART. 41 UST. 1 PKT 1 USTAWY Z O POLICJI. WSKAZAŁ, IŻ W MYŚL POWOŁANEJ NORMY PRAWNEJ POLICJANTA ZWALNIA SIĘ ZE SŁUŻBY W PRZYPADKU ORZECZENIA TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY PRZEZ KOMISJĘ LEKARSKĄ. UŻYCIE PRZEZ USTAWODAWCĘ SFORMUŁOWANIA "ZWALNIA SIĘ" WSKAZUJE NA TO, IŻ ORGAN NIE POSIADA LUZU DECYZYJNEGO. W RAZIE WIĘC ZAISTNIENIA PRZESŁANKI OPISANEJ W ANALIZOWANYM PRZEPISIE ORGAN MUSI ZWOLNIĆ FUNKCJONARIUSZA ZE SŁUŻBY. DECYZJA W POWYŻSZYM ZAKRESIE JEST BOWIEM NIEZALEŻNA OD JEGO WOLI. CO ZAŚ SIĘ TYCZY ZWROTU "ORZECZENIE TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY", TO NA PRZEDMIOTOWĄ PROBLEMATYKĘ SĄD SPOJRZAŁ PRZEZ PRYZMAT ROZPORZĄDZENIA MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI Z DNIA 9 LIPCA 1991 R. W SPRAWIE WŁAŚCIWOŚCI I TRYBU POSTĘPOWANIA KOMISJI LEKARSKICH PODLEGŁYCH MINISTROWI SPRAW WEWNĘTRZNYCH. ZAWARTO W NIM PRECYZYJNE UNORMOWANIA W ZAKRESIE ORZEKANIA O ZDOLNOŚCI FUNKCJONARIUSZY PODLEGŁYCH MINISTROWI SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI DO SŁUŻBY. ZGODNIE Z § 1 UST. 1 PKT 1 I 2 POWOŁANEGO ROZPORZĄDZENIA, KOMISJE LEKARSKIE PODLEGŁE MINISTROWI SPRAW WEWNĘTRZNYCH, (...), OCENIAJĄ NA PODSTAWIE BADAŃ LEKARSKICH ZDOLNOŚĆ FIZYCZNĄ I PSYCHICZNĄ DO PEŁNIENIA SŁUŻBY KANDYDATÓW NA POLICJANTÓW I FUNKCJONARIUSZY POSZCZEGÓLNYCH FORMACJI MUNDUROWYCH. ROZPORZĄDZENIE W § 13 UST. 1 ENUMERATYWNIE WYMIENIA POJĘCIA I USTALA KRYTERIA ICH ZASTOSOWANIA DLA OKREŚLENIA STOPNIA PRZYDATNOŚCI FUNKCJONARIUSZA DO PEŁNIENIA SŁUŻBY W DANEJ FORMACJI. INNYCH SFORMUŁOWAŃ W ORZECZENIU O ZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY NIŻ WYMIENIONE W § 13 UST. 1 PKT 1 – 5 ROZPORZĄDZENIA, KOMISJA LEKARSKA ZAMIESZCZAĆ NIE MOŻE. POWYŻSZE W OCENIE SĄDU PROWADZI DO WNIOSKU, ŻE POJĘCIE ZAWARTE W § 13 UST. 1 PKT 5 WW. ROZPORZĄDZENIA I W ART. 41 UST. 1 PKT 1 USTAWY O POLICJI, SĄ POJĘCIAMI TOŻSAMYMI. WSKAZANA TOŻSAMOŚĆ WYNIKA Z ZAZNACZONEJ WYŻEJ CECHY TRWAŁOŚCI DIAGNOZOWANEGO STANU ZDROWIA NA MOMENT ORZEKANIA PRZEZ KOMISJĘ, KTÓRA NIE MOŻE INACZEJ OKREŚLIĆ TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI FUNKCJONARIUSZA DO SŁUŻBY, JAK TYLKO PRZEZ ZASTOSOWANIE ZWROTU ZAWARTEGO W POWYŻSZYM PRZEPISIE. PRZEPIS TEN NIE UŻYWA POJĘCIA "TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY", LECZ ZAWIERA POJĘCIE "CAŁKOWITEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY", CO PRZESĄDZA O TYM JAKICH SFORMUŁOWAŃ OBOWIĄZANA JEST UŻYWAĆ KOMISJA LEKARSKA. CAŁKOWITA NIEZDOLNOŚĆ DO SŁUŻBY DOWODZI BRAKU NIEZBĘDNEJ SPRAWNOŚCI FIZYCZNEJ I PSYCHICZNEJ ORAZ WYKLUCZA W OGÓLE, A NIE TYLKO OKRESOWO, MOŻLIWOŚĆ PEŁNIENIA SŁUŻBY W DANEJ FORMACJI UZBROJONEJ. MA TYM SAMYM CHARAKTER TRWAŁY. TAKIE, JEDYNIE MOŻLIWE, ROZUMIENIE "CAŁKOWITEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY" WSKAZUJE NA TOŻSAMOŚĆ ZNACZENIOWĄ TEGO POJĘCIA Z OKREŚLENIEM "TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY". ORZECZENIE KOMISJI LEKARSKIEJ, ZAWIERAJĄCE ROZSTRZYGNIĘCIE PRZEWIDZIANE W § 13 UST. 1 PKT 5, JEST ZATEM ORZECZENIEM, O KTÓRYM MOWA W § 14 UST. 2 I § 23 PKT 1 ROZPORZĄDZENIA Z DNIA 9 LIPCA 1991 R. STWIERDZENIE PRZEZ KOMISJĘ LEKARSKĄ CAŁKOWITEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY STANOWI WIĘC PODSTAWĘ DO ROZWIĄZANIA Z POLICJANTEM STOSUNKU SŁUŻBOWEGO NA PODSTAWIE ART. 41 UST. 1 PKT 1 USTAWY O POLICJI. SĄD WSKAZAŁ, ŻE NIESPORNYM JEST WYDANIE W DNIU 26 STYCZNIA 2011 R. PRZEZ WOJEWÓDZKĄ KOMISJĘ LEKARSKĄ MSWIA W RZESZOWIE ORZECZENIA, MOCĄ KTÓREGO UZNANO SKARŻĄCEGO ZA CAŁKOWICIE NIEZDOLNEGO DO SŁUŻBY W POLICJI. POWYŻSZE ORZECZENIE ZOSTAŁO POTWIERDZONE ORZECZENIEM WOJEWÓDZKIEJ KOMISJI LEKARSKIEJ MSWIA W KRAKOWIE Z DNIA 23 MARCA 2011 R. ROZPOZNAJĄCEJ SPRAWĘ NA SKUTEK WNIESIONEGO PRZEZ SKARŻĄCEGO ODWOŁANIA. WYŻEJ WYMIENIONE ORZECZENIE BYŁO RÓWNIEŻ PRZEDMIOTEM OCENY CENTRALNEJ KOMISJI LEKARSKIEJ MSWIA, KTÓRA NIE DOPATRZYŁA SIĘ W NIM UCHYBIEŃ NATURY MERYTORYCZNEJ, CZY PRAWNEJ. TYM SAMYM ORZECZENIE WOJEWÓDZKIEJ KOMISJI LEKARSKIEJ MSWIA W RZESZOWIE Z DNIA 26 STYCZNIA 2011 R. STAŁO SIĘ PRAWOMOCNE I OSTATECZNE. ORGAN ZASADNIE WIĘC OPARŁ SIĘ NA NIM, ROZPOZNAJĄC NINIEJSZĄ SPRAWĘ W TRYBIE ART. 41 UST.1 PKT 1 USTAWY O POLICJI. WOBEC JEDNOZNACZNEGO STANOWISKA WYRAŻONEGO W WYŻEJ POWOŁANYM ORZECZENIU KOMISJI LEKARSKIEJ ORAZ WOBEC JEGO WERYFIKACJI W DRODZE ODWOŁAWCZEJ, NIE ZACHODZIŁY W SPRAWIE PRZESŁANKI UZASADNIAJĄCE PONOWNE SKIEROWANIE SKARŻĄCEGO NA BADANIA LEKARSKIE PRZEZ KOMISJĘ LEKARSKĄ. NADTO SKARŻĄCY NIE POWOŁAŁ ŻADNYCH DOWODÓW, ANI NAWET NIE STARAŁ SIĘ UPRAWDOPODOBNIĆ TWIERDZENIA, IŻ JEGO STAN ZDROWIA POPRAWIŁ SIĘ OD CZASU WYDANIA POWYŻSZEGO ORZECZENIA PRZEZ KOMISJĘ LEKARSKĄ. TO ZAŚ RÓWNIEŻ DODATKOWO POTWIERDZA FAKT, IŻ PONOWNE KIEROWANIE SKARŻĄCEGO NA BADANIA LEKARSKIE BYŁOBY ZBĘDNE I NIECELOWE. ROZPOZNAJĄC NINIEJSZĄ SPRAWĘ SĄD NIE ODNOSIŁ SIĘ NATOMIAST DO ARGUMENTU SKARGI, SPROWADZAJĄCEGO SIĘ DO ZARZUCENIA KOMISJI LEKARSKIEJ BŁĘDNEGO PRZYJĘCIA, IŻ PRZEBYTE SCHORZENIE W POSTACI LEKKIEGO KRWOTOKU ŚRÓDMÓZGOWEGO POWODUJE TRWAŁĄ NIEZDOLNOŚĆ DO SŁUŻBY MIMO, IŻ NIE JEST WYMIENIONE W WYKAZIE CHORÓB W ZAŁĄCZNIKU NR 2 DO ROZPORZĄDZENIA MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI Z 9 LIPCA 1991 R. W SPRAWIE WŁAŚCIWOŚCI I TRYBU POSTĘPOWANIA KOMISJI LEKARSKICH. SĄD ADMINISTRACYJNY NIE POSIADA BOWIEM FACHOWEJ WIEDZY MEDYCZNEJ, UMOŻLIWIAJĄCEJ MU WERYFIKACJĘ TEGO TWIERDZENIA. NADTO, JAK JUŻ TO WYŻEJ PODNIESIONO, ORZECZENIE KOMISJI LEKARSKIEJ WYDANE W NINIEJSZEJ SPRAWIE, MAJĄC WALOR PRAWOMOCNOŚCI I OSTATECZNOŚCI, MA CHARAKTER WIĄŻĄCY ZARÓWNO DLA ORGANU, JAK I DLA SĄDU. STĄD, NA OBECNYM ETAPIE POSTĘPOWANIA, BRAK JEST PRZESŁANEK UMOŻLIWIAJĄCYCH SKUTECZNE ZAKWESTIONOWANIE POPRAWNOŚCI PRZEDMIOTOWEGO ORZECZENIA KOMISJI LEKARSKIEJ. OD POWYŻSZEGO WYROKU WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE M.B. WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI. WYROKOWI ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, A W SZCZEGÓLNOŚCI ART. 41 UST. 1 PKT 1 USTAWY Z DNIA 6 KWIETNIA 1990 R. O POLICJI ORAZ § 13 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH Z DNIA 9 LIPCA 1991 R. W - SPRAWIE WŁAŚCIWOŚCI I TRYBU POSTĘPOWANIA KOMISJI LEKARSKICH PODLEGŁYCH MINISTROWI SPRAW WEWNĘTRZNYCH PRZEZ PRZYJĘCIE, ŻE ORZECZENIE PRZEZ KOMISJĘ LEKARSKĄ CAŁKOWITEJ NIEZDOLNOŚCI STRONY DO SŁUŻBY W POLICJI JEST TOŻSAME Z USTAWOWYM POJĘCIEM Z ART. 41 UST. 1 PKT 1, TJ. POJĘCIEM TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY W SYTUACJI GDY AKTUALNY STAN ZDROWIA STRONY JEST DOBRY, ULEGŁ ZNACZNEJ POPRAWIE I NIE POWODUJE ŻADNYCH ZABURZEŃ W FUNKCJONOWANIU FIZYCZNYM I PSYCHICZNYM. PONADTO ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, A W SZCZEGÓLNOŚCI ART. 41 UST. 1 PKT 1 USTAWY O POLICJI ORAZ § 13 ROZPORZĄDZENIA PRZEZ PRZYJĘCIE, ŻE PRZEBYTE PRZEZ STRONĘ SCHORZENIE TJ. LEKKI KRWOTOK ŚRÓDMÓZGOWY POWODUJE TRWAŁĄ NIEZDOLNOŚĆ DO SŁUŻBY W POLICJI POMIMO TEGO, IŻ NIE JEST ONO WYMIENIONE W WYKAZIE CHORÓB W ZAŁĄCZNIKU NR 2 DO ROZPORZĄDZENIA MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH Z DNIA 9 LIPCA 1991 R. W SPRAWIE WŁAŚCIWOŚCI I TRYBU POSTĘPOWANIA KOMISJI LEKARSKICH PODLEGŁYCH MINISTROWI SPRAW WEWNĘTRZNYCH. SKARŻĄCY KASACYJNIE WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W WARSZAWIE DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA ORAZ O ZWOLNIENIE OD OPŁATY SĄDOWEJ OD SKARGI W CAŁOŚCI. WSKAZAŁ, ŻE STOSOWNIE DO ART. 41 UST. 1 PKT 1 USTAWY O POLICJI POLICJANTA ZWALNIA SIĘ ZE SŁUŻBY W PRZYPADKU PRZECZENIA TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY PRZEZ KOMISJĘ LEKARSKĄ. W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE KOMISJE LEKARSKIE NIE ORZEKŁY TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY SKARŻĄCEGO GDYŻ ORZEKŁY JEDYNIE CAŁKOWITĄ JEGO NIEZDOLNOŚĆ DO SŁUŻBY. POJĘCIE CAŁKOWITEJ NIEZDOLNOŚCI NIE JEST TOŻSAME Z POJĘCIEM NIEZDOLNOŚCI TRWAŁEJ. CAŁKOWITOŚĆ DOTYCZYĆ MOŻE OBECNEGO STANU, NATOMIAST TRWAŁOŚĆ WIĄŻE SIĘ Z NIEODWRACALNOŚCIĄ. USTAWA NIE DEFINIUJE POJĘCIA TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY. DEFINICJĘ ZAWIERA W. W. ROZPORZĄDZENIE, KTÓRE REGULUJE ZASADY OCENY ZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY KANDYDATÓW NA STANOWISKA, JAK I FUNKCJONARIUSZY M.IN. POLICJI. POWOŁAŁ § 13 ROZPORZĄDZENIA. W OCENIE WNOSZĄCEGO SKARGĘ KASACYJNĄ Z PRZYTOCZONYCH UNORMOWAŃ WYRAŹNIE WYNIKA, ŻE USTAWODAWCA ROZRÓŻNIA MIĘDZY CAŁKOWITĄ A TRWAŁĄ NIEZDOLNOŚCIĄ DO SŁUŻBY ORAZ, IŻ OKREŚLENIA TE NIE SĄ TOŻSAME. SKORO ZATEM OKREŚLONĄ W ART. 41 UST. 1 PKT 1 USTAWY O POLICJI PRZESŁANKĄ ZWOLNIENIA ZE SŁUŻBY JEST WYŁĄCZNIE ORZECZENIE O TRWAŁEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY, TO ORZECZENIE USTALAJĄCE JAKĄKOLWIEK INNĄ NIEZDOLNOŚĆ BADANEGO DO SŁUŻBY, W TYM TAKŻE ORZECZENIE O CAŁKOWITEJ, ALE CZASOWEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY NIE STANOWI PRZESŁANKI UZASADNIAJĄCEJ ZASTOSOWANIE CYTOWANEGO PRZEPISU. W TYM ZAKRESIE ZARZUCIŁ, ŻE OBECNIE LEKARZE NIE STWIERDZAJĄ U NIEGO ŻADNYCH ZABURZEŃ ANI TEŻ INNYCH DYSFUNKCJI PSYCHOFIZYCZNYCH. OZNACZA TO, ŻE NIE WYSTĘPUJĄ U NIEGO ŻADNE NASTĘPSTWA PRZEBYTEGO SCHORZENIA. SKARŻĄCY KASACYJNIE PODNIÓSŁ TAKŻE, ŻE W TRAKCIE ORZEKANIA PRZED KOMISJAMI LEKARSKIMI MSWIA NIE DOKONANO NIGDY JEGO FIZYCZNEGO BADANIA, ANI TEŻ NIE WYKORZYSTANO POSIADANYCH PRZEZ NIEGO AKTUALNYCH ZAŚWIADCZEŃ CZY TEŻ WYNIKÓW BADAŃ. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE, KOMENDANT WOJEWÓDZKI POLICJI W RZESZOWIE I KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI W WARSZAWIE PRZY ROZPOZNAWANIU SPRAWY NIE WZIĘLI POD UWAGĘ CAŁOŚCI OKOLICZNOŚCI SPRAWY, TJ. PRZEBYTYCH PRZEZ STRONĘ SCHORZEŃ, J AKTUALNEGO STANU ZDROWIA, WIEKU, STAŻU PRACY ORAZ JEGO DOŚWIADCZENIA ZAWODOWEGO. ZWRÓCIŁ UWAGĘ NA TO, ŻE W TOKU SŁUŻBY UKOŃCZYŁ STUDIA WYŻSZE, STUDIA PODYPLOMOWE W WYŻSZEJ SZKOLE POLICJI W SZCZYTNIE, KURSY SPECJALISTYCZNE ORAZ UCZESTNICZYŁ W MISJI POKOJOWEJ W KOSOWIE. POSIADA NA UTRZYMANIU RODZINĘ, MA ZACIĄGNIĘTE KREDYTY, A BĘDĄC ZALICZONYM DO TRZECIEJ GRUPY INWALIDZKIEJ CIĘŻKO MU BĘDZIE JE SPŁACIĆ. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ KASACYJNĄ KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE. WSKAZAŁ, IŻ POLICJANT, W STOSUNKU DO KTÓREGO ORZECZONO CAŁKOWITĄ NIEZDOLNOŚĆ DO SŁUŻBY JEST RÓWNIEŻ TRWALE NIEZDOLNY DO JEJ PEŁNIENIA. WARUNKIEM TAKIEJ KWALIFIKACJI JEST ROZPOZNANIE U NIEGO SCHORZEŃ, KTÓRE NIE POZWALAJĄ MU NA JEJ PEŁNIENIE. OZNACZA TO ZARÓWNO CAŁKOWITĄ JAK I TRWAŁĄ NIEZDOLNOŚĆ DO SŁUŻBY, PONIEWAŻ PRZY CZASOWEJ NIEZDOLNOŚCI DO SŁUŻBY KOMISJA LEKARSKA ZOBOWIĄZANA JEST ORZEC KWALIFIKACJĘ WSKAZANĄ W § 13 UST. 1 PKT 3 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH. WSKAZAŁ, IŻ POSTĘPOWANIE PRZED KOMISJAMI LEKARSKIMI JEST ODRĘBNYM POSTĘPOWANIEM I JEGO PRAWOMOCNE ROZSTRZYGNIĘCIE WIĄŻE ORGANY POLICJI ORAZ SĄD. WSKAZAŁ, ŻE KWESTIA DOPUSZCZALNOŚCI SKARGI DO SĄDU NA ORZECZENIE KOMISJI LEKARSKIEJ BYŁA WIELOKROTNIE ROZSTRZYGANA W JUDYKATURZE. POWOŁAŁ UCHWAŁĘ SKŁADU SIEDMIU SĘDZIÓW NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO Z DNIA 19 STYCZNIA 1998 R. SYGN. AKT OPS 8/97 ORAZ POSTANOWIENIE SĄDU NAJWYŻSZEGO Z DNIA 6 LISTOPADA 2000 R. SYGN. AKT OSA 1/00). WSKAZAŁ, ŻE SKARŻĄCY NIE WYKORZYSTAŁ TEJ DROGI ZASKARŻENIA. W OCENIE ORGANU ZARZUT NARUSZENIA § 13 ROZPORZĄDZENIA WYKRACZA POZA ZAKRES SPRAWY ADMINISTRACYJNEJ I ZMIERZA DO PODWAŻENIA USTALEŃ ZAWARTYCH W OSTATECZNYM ORZECZENIU KOMISJI LEKARSKIEJ. W DNIU 7 LISTOPADA 2011 R. DO NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO WPŁYNĄŁ WNIOSEK HELSIŃSKIEJ FUNDACJI PRAW CZŁOWIEKA O DOPUSZCZENIE ORGANIZACJI SPOŁECZNEJ DO UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU. W OPINII PRAWNEJ Z DNIA 29 LUTEGO 2012 R. FUNDACJA ZARZUCIŁA WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU NIEWZIĘCI POD UWAGĘ, IŻ KRWOTOK ŚRÓDMÓZGOWY ORAZ KRWOTOK PODPAJĘCZYNÓWKOWY TO DWIE ODRĘBNE JEDNOSTKI CHOROBOWE ORAZ NIEDOKONANIE KONTROLI LEGALNOŚCI PODSTAWY PRAWNEJ ZASKARŻONEJ DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ POPRZEZ PRZYZWOLENIE NA ZASTOSOWANIE § 64 PKT 5 ROZPORZĄDZENIA. FUNDACJA POWOŁAŁA SIĘ NA WYROK TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO Z DNIA 23 LISTOPADA 2009 R., SYGN. AKT P 61/08. POSTANOWIENIEM WYDANYM NA ROZPRAWIE W DNIU 9 MAJA 2012 R. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY NA PODSTAWIE ART. 33 § 2 P.P.S.A. POSTANOWIŁ DOPUŚCIĆ HELSIŃSKĄ FUNDACJĘ PRAW CZŁOWIEKA DO UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: SKARGA KASACYJNA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skuteczne natomiast zakwestionowanie prawidłowości sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązanie zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym, a nadto wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie jedynie przepisów prawa materialnego - art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Istotą zarzutu naruszenia prawa materialnego, jak i istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy funkcjonariusz, który orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany za całkowicie niezdolnego do służby, może być uważany za trwale niezdolnego do służby w Policji, w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Wskazać należy, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Natomiast § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, stanowi, że orzeczenie komisji lekarskiej powinno zawierać: 1) określenie "zdolny do służby" - jeżeli po przeprowadzeniu podstawowego badania lekarskiego oraz ewentualnych badań specjalistycznych i dodatkowych nie stwierdzono żadnych schorzeń, 2) określenie "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak schorzenia te nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego, 3) określenie "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które czasowo zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, ale które mogą rokować poprawę jego stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; przy określaniu powyższego komisja wyznacza termin powtórnego badania i wydania ostatecznego orzeczenia o zdolności badanego do służby na zajmowanym stanowisku, 4) określenie "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono pewne schorzenia, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie są przeszkodą do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, 5) określenie "całkowicie niezdolny do służby" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. Podkreślić w tym miejscu należy, że dokonując wykładni przepisów prawa należy przyjąć założenie niesprzeczności systemu, do którego te przepisy należą. W przypadku natomiast, gdy interpretowane przepisy budzą wątpliwości na gruncie wykładni językowej, ich rozwiązania należy poszukiwać na gruncie wykładni systemowej, wykorzystując kontekst systemowy danej normy. Jedna z powszechnie przyjmowanych reguł wykładni systemowej mówi, że należy tak ustalić znaczenie interpretowanej normy, by nie pociągało to za sobą istnienia sprzeczności technicznej między normą interpretowaną a jakąkolwiek z norm należących do danego systemu prawa (por. J. Wróblewski [w:] W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1979, s. 402.). W związku z tym, stosując wykładnię systemową uznać należy, że policjant, wobec którego orzeczono całkowitą niezdolność do służby, jest również trwale niezdolny do jej pełnienia. Warunkiem takiej kwalifikacji jest rozpoznanie u policjanta schorzeń, które nie pozwalają na pełnienie służby. Oznacza to zarówno całkowitą, jak i trwałą niezdolność do służby, ponieważ przy czasowej niezdolności do służby komisja lekarska zobowiązana jest orzec kwalifikację wskazaną w § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 9 lipca 1991 r. (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 563/09, opubl. w CBOiS). W niniejszej sprawie orzeczeniem z dnia 26 stycznia 2011 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Rzeszowie skarżący uznany został za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Powyższe orzeczenie zostało potwierdzone orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Krakowie z dnia 23 marca 2011 r. Centralna Komisja Lekarskia MSWiA nie dopatrzyła się w nim uchybień natury merytorycznej, czy prawnej. Tym samym orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Rzeszowie z dnia 26 stycznia 2011 r. stało się ostateczne. Wobec tego oraz mając na uwadze powyższe wywody należy uznać, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie uznać więc należy za nieusprawiedliwiony. Nie jest również trafny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, gdyż wykracza to poza zakres sprawy administracyjnej zwolnienia ze służby. Postępowanie przed Komisją Lekarską jest bowiem odrębnym postępowaniem, prowadzonym na podstawie przepisów powołanego rozporządzenia, a jego prawomocne zakończenie wiąże organy administracyjne i sądy orzekające w sprawie. Zarzut naruszenia powołanego przepisu rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych, który zmierza w niedopuszczalny sposób do podważenia w przedmiotowym postępowaniu ustaleń zawartych w ostatecznym orzeczeniu Komisji Lekarskiej, jest zatem całkowicie chybiony. Tym samym nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny § 64 pkt 5 rozporządzenia. Ponadto, jak słusznie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd nie posiada fachowej wiedzy medycznej umożliwiającej mu weryfikację zarzutów zarówno skarżącego kasacyjnie jak i Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, dotyczących stanu zdrowia M.B. i nie jest władny do dokonywania ich oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje bowiem jedynie prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej. Nawiązując natomiast do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. P 61/08, na który powołuje się Helsińska Fundacja Praw Człowieka w opinii prawnej z dnia 29 lutego 2012 r. należy wskazać, iż dotyczy on odmiennego niż w rozpatrywanej sprawie stanu faktycznego. Odnosi się on do ściśle określonego przypadku, w którym stwierdzono u policjanta nosicielstwo wirusa HIV, nie ma zatem zastosowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.