IV SA/Gl 760/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy C. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu części dofinansowania projektu współfinansowanego ze środków objętych Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007- 2013 w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 26 lipca 2016 r. Gmina C., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata M. J., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Zarządu Województwa [...]z dnia [...]r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą udzielenia beneficjentowi ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu całości dofinansowania w kwocie 595.547,30 zł wraz z odsetkami w wysokości 225.526,00 zł. W treści skargi pełnomocnik strony skarżącej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik wyjaśniła, że w wyniku wniesionego środka prawnego strona skarżąca utraciła możliwość wykonania decyzji rozkładającej na raty jej zobowiązanie do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich pomimo jednak tego faktu termin płatności rat przypada na okres, w którym decyzja była nieostateczna, wobec czego strona wykonać jej nie mogła. Zdaniem pełnomocnika udzielona w tych okolicznościach ulga ma charakter iluzoryczny, jako że strona skarżąca de facto nie może z niej skorzystać i naraża Miasto C. na spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie pełnomocnik dodała, iż gmina może dokonywać tylko takie wydatki, które zostały zaplanowane w uchwale budżetowej po to, aby nie utraciła zdolności do wykonywania zadań publicznych. Podsumowując podkreśliła, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia zarówno interes publiczny, jak i słuszny interes obywateli mieszkających na terenie Gminy C.. Postanowieniem z dnia 10 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Zarząd Województwa [...]wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 stycznia 2017 r. uchylił zaskarżone orzeczenie, wskazując że rozłożenie zobowiązania pieniężnego na raty jest w istocie formą pozbawienia takiej decyzji przymiotu natychmiastowej wykonalności. W takiej sytuacji ryzyko wystąpienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. zostaje zniwelowane w stosunku do sytuacji, gdy decyzja nakładająca zobowiązanie pieniężne miałaby być wykonana w całości natychmiast, i rzeczywiście mogłaby powodować w niedługim okresie czasu wystąpienie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Rozłożenie spłaty należności pieniężnych w czasie powoduje natomiast ten skutek, że strona ma możliwość takiego dysponowania środkami lub majątkiem, aby uniknąć trudnych do odwrócenia skutków lub poniesienia znacznej szkody, a więc przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zatem przesłanki mające uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że akt ten nadaje się do wykonania (a więc wstrzymanie jest dopuszczalne), co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Wniosek strony skarżącej odnosi się do decyzji rozkładającej na raty należności z tytułu zwrotu części dofinansowania projektu współfinansowanego ze środków objętych Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...]na lata 2007- 2013 Zaskarżona decyzja w żadnej mierze nie określa powinnego, nakazanego lub zakazanego zachowania, a jedynie ustala formę wykonywania obowiązku wynikającego z decyzji, którą ustalono należności, jakie strona musi uiścić. W związku z tym, wniosek należało rozpatrzyć należy odmownie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.