IV SA/Gl 764/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. nie stwierdził u E.R. choroby zawodowej [...] – wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz.1115). W uzasadnieniu organ administracyjny potwierdzając fakt zatrudnienia strony w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy, tj. pracę od [...] r. do [...] r. w Szkole A im. [...] w B. na stanowisku [...], nie stwierdził podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – [...]. Powołał się przy tym na wyniki badań przeprowadzonych przez specjalistyczne jednostki medyczne, które stwierdziły u strony zmiany [...], nie mające cech klinicznych [...] spowodowanego [...]. Placówki medyczne wskazały, że stwierdzone zmiany nie upoważniają do rozpoznania choroby zawodowej [...]. W odwołaniu E. R. wskazał, że jego sprawa powinna być ponownie rozpatrzona z uwzględnieniem dołączonej przez niego dokumentacji medycznej z Poradni [...] NZOZ w T. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art.138 ( 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest rozpoznanie, przez kompetentną placówkę diagnostyczną, jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą zawodową. W przedmiotowej sprawie postępowanie epidemiologiczne wykazało, że strona pracując na stanowisku [...] w latach [...] w Szkole A im. [...] w B. była narażona na [...] pracując w warunkach stwarzających ryzyko powstania [...] choroby zawodowej [...]. Strona została poddana badaniom przez dwie medyczne placówki diagnostyczne – Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie z dnia [...] r. nr [...]) oraz Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie z dnia [...] r. nr [...]). Lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych wykluczyli chorobę zawodową u strony podkreślając, iż charakter stwierdzonych u niej zmian – [...]. Tym samym nie można zakwalifikować rozpoznanego schorzenia do poz. [...] wykazu chorób zawodowych. W związku z zarzutami odwołania i dołączoną do niego dokumentacją medyczną lekarze specjaliści dokonali ponownej analizy dostępnej dokumentacji medycznej oraz przeprowadzili ponowne badania [...]. W wyniku ponownych badań lekarze specjaliści z IMPiZŚ w S. rozpoznali u strony [...] jednocześnie zaznaczając, iż ocena stanu [...] jest merytorycznie zgodna z rozpoznaniami zawartymi w załączonej dokumentacji Poradni [...] w T., gdzie zostało stwierdzone [...], z wyjątkiem jednorazowej konsultacji z dnia [...] r. Wyjaśniono, że za chorobę zawodową [...] zgodnie z pkt [...] rozporządzenia można uznać jedynie takie [...], których charakterystyczną cechą [...]. Natomiast kolejne przeprowadzone badanie oraz dostarczona dokumentacja nie potwierdziła [...] tzn. [...]. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ wyjaśnił, że odwołujący został przebadany w kompetentnych jednostkach diagnostycznych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami, które w swych orzeczeniach nie rozpoznały choroby wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych. Z tej przyczyny wobec braku rozpoznania choroby zawodowej przez lekarzy specjalistów, w niniejszej sprawie nie było podstaw do uznania u E. R. choroby zawodowej, a tym samym zakwestionowania decyzji objętej odwołaniem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E.R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie choroby zawodowej [...]. Zdaniem skarżącego specjaliści kompetentnych placówek służby zdrowia, tj. Poradni [...] NZOZ w T., Poradni [...] w Z. oraz Poradni [...] w K., rozpoznali u niego [...]. W ocenie skarżącego są to określone skutki jego narażenia zawodowego w pracy jako [...].[...] w pełni uzasadniają stwierdzenie choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa powodującego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (zob. art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli kontroli legalności dokonują także z urzędu. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że decyzja zapadła na skutek przeprowadzenia potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy dowodów, właściwej ich oceny, poprawnych rozważań faktycznych, które znalazły dostateczny wyraz w jej motywach. Orzeczenie odpowiada prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury. W rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115 ). Wprawdzie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przepisów art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kp i podanego wyżej rozporządzenia, jednocześnie jednak określił, iż utracą one moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji, skoro w dacie orzekania omawiane unormowania zachowują moc obowiązującą, ocenę legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia należało przeprowadzić uwzględniając ich treść. W oparciu o wskazane rozporządzenie chorobę zawodową można stwierdzić wówczas gdy spełnione zostaną kumulatywnie przesłanki pozytywne, a mianowicie u osoby ubiegającej się rozpoznana zostanie choroba wymieniona w załączniku do wskazanego rozporządzenia, a jej etiologia związana będzie z zatrudnieniem. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniach lekarskich oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Zatem warunkiem do wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez jednostki diagnostyczne, o których mowa w § 7 ust. 1 do 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Takimi jednostkami były Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz Przychodnia Chorób Zawodowych Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Stosownie do postanowień wymienionego powyżej rozporządzenia, chorobę wymienioną w pozycji [...] załącznika - czyli chorobą zawodową [...] stwierdza się w przypadku rozpoznania [...]. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest łączne wystąpienie czynników w postaci pracy w warunkach szkodliwych, a więc w narażeniu na [...], rozpoznanie schorzenia jako choroby zawodowej przez upoważnioną placówkę lekarską oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy pracą w takich warunkach a chorobą. Z materiału sprawy wynika, iż badający skarżącego lekarze specjaliści nie rozpoznały u niego choroby zawodowej. Rozpoznane u skarżącego [...] nie nosi, w ocenie wymienionych jednostek diagnostycznych, znamion takiej choroby. Jest tak dlatego, że nie wykryto u E. R. schorzeń wymienionych w rozporządzeniu, które są postaciami [...] pozwalającej na uznanie schorzenia [...] za chorobę zawodową. Orzeczenia lekarskie właściwych, uprawnionych do tego medycznych jednostek diagnostycznych – tj. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie z dnia [...] r. nr [...]) oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.(orzeczenie z dnia [...]r. nr [...]), nie stwierdziły u skarżącego występowania choroby zawodowej [...]. Jednocześnie obie placówki rozpoznały u skarżącego jedynie [...]. Rozpoznane zmiany nie figurują bowiem w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, w związku z tym brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...]. Przedłożone przez skarżącego badania przeprowadzane prywatnie, organ odwoławczy przesłał do lekarzy Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w celu zajęcia stanowiska w sprawie. Stały się one podstawą ponownego badania i dokładnej analizy aktualnego stanu zdrowia skarżącego. Z dodatkowego orzeczenia lekarzy Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. wynika, że po ponownym badaniu i analizie przedłożonej dokumentacji, nie stwierdzono w [...]. Tym samym lekarze specjaliści nie znaleźli podstaw do zmiany orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...]. Trafnie zatem, na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał, iż nie ma w przypadku skarżącego możliwości stwierdzania choroby zawodowej. Ponadto powoływanie się przez skarżącego na badania przeprowadzone w innych placówkach służby zdrowia jest nieuzasadnione, gdyż nie stanowią one potwierdzenia wystąpienia choroby zawodowej. Co więcej opinia innej jednostki medycznej nie może być uznawana za podstawę kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych do stwierdzenia choroby zawodowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r. sygn. OSK 1488/04 Lex nr 166671). Zbieżne orzeczenia medycznych jednostek orzeczniczych obu stopni, potwierdzone dodatkowo w trybie § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia, wykluczały zajęcie przez organy administracji sanitarnej odmiennego stanowiska co do charakteru występującego u skarżącego schorzenia. Konkludując, brak przesłanki w postaci rozpoznania choroby przez upoważnioną placówkę lekarską uniemożliwia stwierdzenie choroby zawodowej. Dla wyniku sprawy nie ma już więc znaczenia okoliczność, że skarżący pracował w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, mającego być przyczyną jego schorzenia [...], skoro występującemu schorzeniu nie można przypisać cech choroby zawodowej. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.