IV SA/Gl 795/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Burmistrza Miasta postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę Pismem z dnia [...] 2007 r. B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Miasta. W piśmie tym zarzuciła, że skargi jej nie rozpatrywała Komisja Rewizyjna, co według niej jest dużym uchybieniem i pozostaje niezgodne z zapisami ustawy o samorządzie gminnym. Dodała, że składając skargę na działanie Burmistrza w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie została powiadomiona o sposobie załatwienia jej skargi, nie dostała także żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W odpowiedzi na skargę, Przewodnicząca Rady Miejskiej w K. wnosząc o oddalenie skargi, wyjaśniając, że skarżąca wniosła skargę na działanie Burmistrza w związku z brakiem odpowiedzi na "ustne zapytanie", podczas gdy w skardze z dnia [...] 2007 r. posługuje się pojęciem "ustna interpelacja". Dodała, iż jest to o tyle istotne, gdyż inne jest postępowanie w stosunku do zapytań i interpelacji. Przyjmując, że skarżącą złożyła zapytanie do Burmistrza, wskazała, że zachowany został tryb postępowania przy jej rozstrzyganiu, a skarżąca uczestniczyła w sesji Rady, na której sprawa była rozpatrywana. Rozpatrując niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Jak stanowi art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Takie wyznaczenie zakresu sądowej kontroli sądu administracyjnego oznacza, że sąd ten nie jest właściwy do rozpatrywania innych spraw i wniosków, nie mieszczących się w powyżej przedstawionym zakresie. Analiza treści skargi oraz odpowiedzi na skargę pozwalają zakwalifikować niniejszą skargę jako skargę na uchwałę Rady Miejskiej w K. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Miasta K., wniesionej przez B. K. w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy stwierdzić, że materia będąca przedmiotem skargi B. K. mieści się w zakresie postępowania skargowego uregulowanego w rozdziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski". W myśl art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Skargi te dotyczą więc oceny sposobu działania organu i jego pracowników i są wewnętrznymi sprawami tych organów. Nie podlegają natomiast kognicji sądów administracyjnych, gdyż brak przepisu prawa, który przewidywałby dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego tego rodzaju działań i zaniechań organów. Stanowisko judykatury w tym zakresie jest utrwalone. Jako przykład można w tym miejscu powołać m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 3121/01 (nie publ.), postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999r. sygn. III SAB 7/99 (publ. ONSA 2001/1/27), postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001r. sygn. II SAB 213/00 (nie publ.), wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998r. sygn. III SA 1636/97 (nie publ.), postanowienie NSA z dnia 18 lutego 1997r. sygn. III SAB 1/97 (nie publ). Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że skarga do sądu administracyjnego jest w tej sprawie niedopuszczalna. W wyniku poczynionych spostrzeżeń orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.