IV SA/Gl 799/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza T. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy 4 K. K. pismem z dnia 25 czerwca 2013r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] nr [...] w sprawie uznania za bezzasadną jej skargi dotyczącej działalności Burmistrza T. Skarżąca złożyła w dniu 13 sierpnia 2013r. w tut. Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w którym domagała się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie art. 243 § 1 P.p.s.a może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku. Natomiast stosownie do art. 247 P.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Warszawa 2006, str. 508). Przyjdzie zauważyć, iż bezzasadność skargi należy również łączyć z dopuszczalnością jej wniesienia do sądu. W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z wyżej opisaną sytuacją. K. K. bowiem wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] nr [...] w zakresie uznania za bezzasadną jej skargi dotyczącej działalności Burmistrza T. Z treści zaskarżonej uchwały wynika, iż jej przedmiot dotyczy postępowania skargowego regulowanego działem VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, zatytułowanego "Skargi i wnioski" (art. 221 K.p.a. i następne). Wymaga natomiast zaakcentowania, że właściwością sądu administracyjnego nie jest objęta ocena sposobu działania czy pracy organu administracji, jak i jego pracowników, gdyż jest to wewnętrzna sprawa organów. Gdy zawiadomienie o załatwieniu sprawy skargowej ma formę uchwały organów stanowiących samorządu terytorialnego również nie może zostać ona poddana kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 P.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych (vide postanowienie WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. III SA/Wa 948/06, LEX nr 295005). W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, iż w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. K.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005 r., sygn. IV SAB/Wa 80/05, LEX nr 205439). Tym samym zaskarżona uchwała dotycząca uznania za bezzasadną skargę K. K. na działalność Burmistrza T. nie mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego określonym w art. 3 § 2 pkt. 2 P.p.s.a. Nie podlega więc kognicji sądu administracyjnego, co powoduje niedopuszczalność skargi. Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji. ----------------------- 2