IV SA/Gl 80/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta G. odmówił przyznania Z. B. świadczenia pielęgnacyjnego. Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że wnioskodawczyni wiąże swoje żądanie ze sprawowaną przez siebie opieką nad swoją ciocią S.W. Tymczasem ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) przewiduje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego tylko dla osób obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym względem osób, nad którymi sprawują opiekę. Stosownie do kodeksu rodzinnego i opiekuńczego na wnioskodawczyni nie spoczywa obowiązek alimentacyjny wobec cioci. Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z.B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz naruszenie zasad słuszności. W motywach skargi podniosła, że jest jedyną osobą sprawującą opiekę nad S.W. i pokrywa wszelkie koszty z tym związane. Zdaniem skarżącej świadczenie pielęgnacyjne winno przysługiwać osobie faktycznie sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym, a nie być uzależnione od pokrewieństwa. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. Skarżąca w istocie nie uzasadniła zarzutu naruszenia art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a raczej wskazywała na konieczność odstąpienia od jego literalnego odczytania ze względu na zasady słuszności. W sytuacji jednak, gdy z wymienionego przepisu wynika jednoznacznie, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny, to sugerowane w skardze rozszerzenie katalogu osób uprawnionych na osoby nie obciążone takim obowiązkiem, wykraczałoby poza dopuszczalne granice wykładni przepisów prawa i w istocie stanowiłoby modyfikowanie treści tych przepisów, co nie leży w kompetencjach zarówno organów administracyjnych, jak i sądu administracyjnego. W zakresie omawianego problemu przeciwko wykładni contra legem wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 5/13, w której przyjęto, że osobie, którą nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego członka rodziny, legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym i która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Podzielając stanowisko zajęte w powyższej uchwale, adekwatne do stanu prawnego niniejszej sprawy, należało skargę oddalić. Dlatego też na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. sw