IV SA/Gl 816/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Ś. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. stwierdził u G. N. chorobę zawodową w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespół rowka nerwu łokciowego, wymienioną w poz. 20.2 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W motywach tego rozstrzygnięcia organ podał, że G. N. była zatrudniona w laboratorium Kosmetycznym A Sp. z o.o. w Ś. od 17.09.1979 do 12.01.2009 r. (urlop wychowawczy: 25.05.1982r.-31.08.1983r. i 4.10.1986-31.12.1986r., urlop bezpłatny; 01.01.1992-31.03,1992 i 25.06.1992r.-31.12.1992r. oraz świadczenie rehabilitacyjne; 18.032008r.-11.01.2009r.) na stanowiskach; operator urządzeń dozująco-pakujących, nastawiacz mieszanek i roztworów, aparatowy produkcji chemicznej, operator urządzeń procesów chemicznych, gdzie wykonywała prace w wymuszonej pozycji ciała z obciążeniem obu kończyn górnych zgiętych w stawach łokciowych przy równoczesnym wielokrotnym powtarzaniu ruchów w stawach nadgarstkowych (zakręcanie nakrętek na słoikach i butelkach , naklejanie etykiet, pakowanie wyrobów do kartonów, podawanie i odbiór butelek i słoików z urządzeń dozujących). Natomiast w pozostałych okresach zatrudnienia tj. w latach 1974-1979 oraz 1983-1984, nie wykonywała czynności monotypowych, powtarzalnych i nadmiernie obciążających kończyny górne. Dalej stwierdził, że G. N. badana była w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie z dnia [...] nr [...]) Lekarze tej jednostki biorąc pod uwagę ocenę narażenia zawodowego, analizę przedstawionej dokumentacji medycznej, diagnostykę różnicową, wyniki badania podmiotowego, przedmiotowego, badań EMG oraz konsultacji neurologicznej i ortopedycznej uznali, że istnieją podstawy do rozpoznania u badanej z przeważającym prawdopodobieństwem obustronnego zespołu rowka nerwu łokciowego. Organ podniósł także, że w dniu [...] weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Na mocy § 11 ust. 1 tego rozporządzenia do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Podkreślił, że nie uległa zmianie nazwa choroby zawodowej ujęta w wykazie chorób zawodowych obowiązującego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. pod tą samą pozycją (20/2), co w załączniku do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Nie uległy również zmianie ustalenia dotyczące narażenia zawodowego. Odwołanie od wyżej wskazanej decyzji złożył pełnomocnik pracodawcy –Laboratorium Kosmetyczne A Sp. z o.o. w Ś. zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 6, § 8 ust. 1, § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych – poprzez przyznanie wnioskodawczyni choroby zawodowej. W uzasadnieniu odwołania powołano się na wynikający z dokumentacji lekarskiej brak przeciwwskazań pracownicy do wykonywania pracy na danym stanowisku oraz brak zgłoszenia zmiany dla niej stanowiska pracy. Podano, że odwołujący spełnienia wszystkie przewidziane przepisami bhp procedury i badania, załoga objęta była bieżącym monitoringiem pod kątem profilaktyki zdrowotnej, wszyscy pracownicy posiadają książeczki zdrowia z aktualnymi badaniami dla celów sanitarno-epidemiologicznych. W zakładzie były stosowane rotacje na stanowiskach oraz zmiany zatrudnienia. Pracownice w trakcie procesu pracy korzystały z przerw nie tylko przewidzianych przepisami prawa. Dbano, aby nie było monotonii pracy, uwzględniano ergonomię pracy, zmienność pozycji ciała. Podano także, że praca w akordzie została zlikwidowana w [...], natomiast praca w kosmetyce z założenia musi być pracą ręczną, gdyż nie jest to produkcja masowa, ani jednorodna. Warunki pracy uwzględniały wymianę powietrza, były systematycznie badane przez certyfikowane instytucje i są zgodne z obowiązującymi w Polsce normami. Również z analiz badawczych przeprowadzanych w zakładzie wynikało, że praca w konfekcji była pracą umiarkowaną ze względu na wydatek energetyczny, praca przy nakręcaniu nakrętek była pracą lekką, czego dowodem był brak samowolnych rozwiązań stosunków pracy przez pracowników, a także chęć do pracy emerytów. Zwrócono uwagę na dużą absencję pracownicy w okresie zatrudnienia. W tej sytuacji, zdaniem pełnomocnika, nie można przyjąć, że wystąpiły w zakładzie warunki i czynniki szkodliwe, które mogą generować chorobę zawodową w rozumieniu art. 235¹ K.p. Wskazano także, że praca wykonywana przez G. N. przy pomocy rąk, wymagająca dużego wysiłku miała miejsce również w pozostałych zakładach, tj. w firmie B w Z. w charakterze ucznia gdzie wykonywała pracę przy imadle i obróbce skrawaniem, w Bibliotece Miejskiej w C., gdzie pracowała w charakterze sprzątaczki w wymiarze 89 godzin tygodniowo oraz w PPS w Z. jako pomoc kuchenna. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...][...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby - zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Następnie stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że G. N. pracowała od 17.09.1979 do 12.01.2009 r. w Laboratorium Kosmetycznym A Sp. z o.o. w Ś. na stanowiskach operator urządzeń dozująco-pakujących, nastawiacz mieszanek i roztworów, aparatowy produkcji chemicznej, operator urządzeń procesów chemicznych, gdzie sposób wykonywania pracy stwarzał ryzyko powstania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu rowka nerwu łokciowego. Na tej podstawie uznał, że ww. pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania tej choroby. Dalej podał, że G. N. była badana w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie z dnia [...] nr[...]). Lekarze orzecznicy w oparciu o wyniki badań klinicznych (badanie EMG z dnia [...] )wykazało uszkodzenie obu nerwów łokciowych ze zmianami bardziej zaawansowanymi po stronie prawej, leczona operacyjnie w dniu[...]– uwolnienie nerwu łokciowego prawego, badanie ENG wykazało wyraźne zwolnienie szybkości przewodnictwa we włóknach ruchowych lewego nerwu łokciowego w przebiegu nad rowkiem nerwu łokciowego), ocenę narażenia zawodowego, analizę przedstawionej dokumentacji medycznej, diagnostykę różnicową oraz konsultacje; ortopedyczną i neurologiczną – rozpoznali u ww. obustronny zespół rowka nerwu łokciowego pochodzenia zawodowego, kwalifikując rozpoznaną chorobę do poz. 20/2 wykazu chorób zawodowych. Organ wyjaśnił, że orzeczenie to, w świetle obowiązujących przepisów zachowuje swoją ważność, gdyż zakres badań i ich metodologia nie uległy zianie. Odpowiadając na zarzuty odwołania stwierdził, że analiza materiału dowodowego z okresu zatrudnienia u odwołującej potwierdza fakt wykonywania przez G. N. pracy w wymuszonej pozycji ciała z obciążeniem obu kończyn górnych zgiętych w stawach łokciowych przy równoczesnym wielokrotnym powtarzaniem ruchów w stawach nadgarstkowych. Ponadto organ I instancji dokonał oceny narażenia zawodowego w pozostałych zakładach pracy i ustalił, że nie miała ona charakteru powtarzalności i monotypii. Wyjaśnił także, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy stwierdzenie istnienia warunków narażających na jej powstanie, niekonieczne jest udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Wobec ustalenia narażenia zawodowego oraz rozpoznania choroby zawodowej organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pracodawca Laboratorium Kosmetyczne A Sp. z o.o. w Ś. reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił powyższej decyzji naruszenie § 8 oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez przyjęcie, że choroba zawodowa w postaci przewlekłej choroby układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu rowka nerwu łokciowego wymieniona w poz. 20/2 wykazu chorób zawodowych jest chorobą w rozumieniu art. 235¹ K.p. nabytą u poprzednika prawnego tj. w Fabryce Kosmetyków A’ Sp. z o.o. w Ś. oraz sprzeczność ustaleń organu orzekającego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi zasadniczo powtórzono argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu. Ponadto podniesiono, że opinia lekarska wskazująca na okoliczności powstania schorzenia w Fabryce Kosmetyków, a nie w innych zakładach pracy nie wskazuje na żadne przekonywujące fakty, że schorzenie powstało w tym zakładzie. Zdaniem skarżącej zespół rowka nerwu łokciowego jest chorobą, która wskazuje na związek z pracą w pozostałych zakładach w charakterze sprzątaczki, czy przy imadle i obróbce skrawaniem a nie przy zakręcaniu nakrętek. Ponadto podkreślono, że pracownica nie zgłaszała przez okres 20 lat żadnych dolegliwości, ani zamiaru zamiany stanowiska na lżejsze. Wskazano, że pracownice mogły nakręcać od 2 do 3 tysięcy nakrętek dziennie uwzględniając rotację stanowisk oraz przerwy. Ponadto badania pod kątem uciążliwości i wydatku energetycznego były wykonywane przez fachowców Instytutu Ergonomii Pracy i nie wniesiono do warunków pracy żadnych zastrzeżeń. W tej sytuacji nie można przyjąć, że wystąpił w zakładzie warunki i czynniki, które mogą generować chorobę zawodową w rozumieniu art. 235¹ Kp. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w sprawie dotychczasowe stanowisko i przytaczając argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie . Przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w tym wydawanych przez organy administracji decyzji. Kontrola ta przeprowadzana jest pod względem zgodności z obowiązującym prawem. Wyłącznie w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy Sąd kontrolujący decyzję władny jest ją wzruszyć (art. 145 § 1 cyt. ustawy). Przy czym Sąd, zgodnie z art. 134 wyżej powołanej ustawy bierze pod uwagę zarzuty zawarte w skardze, a także bada sprawę z urzędu. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o powyższe uregulowania nie pozwoliła na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja ta zapadła na skutek dostatecznego wyjaśnienia sprawy, tj. zgromadzenia potrzebnych do jej rozstrzygnięcia dowodów, właściwej ich oceny, prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych. Została też wystarczająco poprawnie uzasadniona. Jest zatem zgodna z przepisami postępowania. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte jeszcze pod rządami przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Natomiast w chwili wydania skarżonych decyzji obowiązywało już nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), które weszło w życie z dniem 3 lipca 2009 r. Należy wobec tego mieć na uwadze, że § 11 ust. 1 tegoż rozporządzenia stanowi, że do postępowań w sprawie chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły zatem przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Kodeks pracy w art. 235¹ stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Konstrukcja niniejszego przepisu przemawia za tym, że w przypadku pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a jednocześnie ocena warunków pracy pozwala stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2007 r., II OSK 1039/06, Lex nr 315105). Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Z oceny narażenia zawodowego wynika, że G. N. pracując u skarżącej w latach 1979-2009 na stanowiskach operator urządzeń dozująco-pakujących, nastawiacz mieszanek i roztworów, aparatowy produkcji chemicznej, operator urządzeń procesów chemicznych wykonywała prace w wymuszonej pozycji ciała z obciążeniem obu kończyn górnych zgiętych w stawach łokciowych przy równoczesnym wielokrotnym powtarzaniu ruchów w stawach nadgarstkowych (podawanie i odbiór butelek i słoików z urządzeń dozujących, zakręcanie nakrętek na słoikach i butelkach, naklejanie etykiet, pakowanie wyrobów do kartonów). Świadczy o tym znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy opis czynności tj. ich rodzaj, charakter oraz ilość związana z ilością produkowanych sztuk wyrobów kosmetycznych na zmianę roboczą oraz liczbą osób w zespole (k. 2-4 akt administracyjnych). Mając na względzie poczynione ustalenia, w ocenie Sądu, organ zasadnie uznał, że ww. w okresie zatrudnienia u skarżącego pracodawcy wykonywała czynności w warunkach powtarzalności ruchów i obciążenia obu kończyn górnych, co wiązało się z rodzajem i ilością powtarzalnych operacji wykonywanych ręcznie podczas zmiany roboczej. Natomiast lekarze Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. rozpoznali u G. N. przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespół rowka nerwu łokciowego, wymienioną w poz. 20.2 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Lekarze potwierdzili powiązanie schorzenia określonego jako choroba zawodowa z warunkami pracy u skarżącego. Orzeczenie to zostało wydane przez uprawniony podmiot na podstawie oceny narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej, przeprowadzonych badań, konsultacji ortopedycznej i neurologicznej jak również wyników badań EMG. W tej sytuacji zasadnie, zdaniem Sądu, organ przyjął, że zaistniały podstawy do stwierdzenia u G. N. choroby zawodowej określonej pod poz. 20/2 wykazu chorób zawodowych. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w toku postępowania przeprowadzona została ocena narażenia również w pozostałych zakładach pracy, w których G. N. była zatrudniona tj. w B w Z. w charakterze ucznia, w Bibliotece Miejskiej w C., gdzie pracowała w charakterze sprzątaczki w wymiarze 89 godzin miesięcznie oraz w PPS w Z. jako pomoc kuchenna. Akta w tej części zawierają karty oceny narażenia zawodowego, z których wynika, że praca tam wykonywana nie miała charakteru powtarzalności i monotypii nadmiernie obciążających kończyny górne. Zatem ustalenia dokonane przez organy sanitarne dotyczące narażenia pracownika na działanie szkodliwego czynnika nie były dowolne i miały oparcie w danych uzyskanych w wyniku dochodzenia epidemiologicznego. Tym samym organ zbadał wszechstronnie okoliczność narażenia G. N. dlatego brak jest podstaw do kwestionowania jego wyników mimo przeciwnego w tym zakresie stanowiska zaprezentowanego w skardze. Podnoszona przez skarżącego okoliczność zapewnienia pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy m.in. poprzez rotacje na stanowiskach pracy, dłuższe przerwy, ergonomię pracy (co miałaby potwierdzać również przedłożona na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego opinia sporządzona w sprawie innego pracownika toczącej się przed sądem powszechnym), nie świadczy o tym, że praca w tym zakładzie nie była wykonywana w warunkach powtarzalności ruchów obciążających kończyny górne, natomiast świadczyć może o zapobieganiu negatywnym skutkom związanym z pracą w takich warunkach, przy czym skutków takich nie wyklucza. Przyjdzie jednocześnie zauważyć, że zgodnie z utrwalonym poglądem panującym w orzecznictwie sądów administracyjnych, aktualnym również na tle obowiązujących przepisów, wystąpienie szkodliwych czynników w środowisku pracy nie musi być zawinione przez pracodawcę lecz wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika szkodliwego tylko dla jednego pracownika, z uwagi na jego osobniczą wrażliwość (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1994 r. sygn. akt I SA 1640/93 opublik. ONSA 1995/1/28, wyrok NSA z dnia 27 lutego 1998 sygn. akt I SA 1862/97, LEX nr 45840). Przyjdzie dodatkowo wskazać, że w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy sanitarne rozpatrują sytuację związaną z narażeniem na powstanie choroby zawodowej, nie ustalają natomiast odpowiedzialności pracodawcy za ewentualne skutki szkodliwych warunków pracy. Doręczenie decyzji zakładowi pracy zgodnie § 8 ust 3 pkt 2 rozporządzenia należy odczytywać wyłącznie jako wskazanie zakładu, w którym występowały czynniki mogące spowodować skutki zdrowotne. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ organy administracji nie dopuściły się naruszenia art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 8 ust. 1 i § 11 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i wykazały występowanie związku przyczynowo-skutkowego między pracą w warunkach w których występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia a stwierdzoną chorobą zawodową. Dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy wskazuje, że postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów rozporządzenia. Wszelkie informacje dotyczące rodzaju, stopnia i czasu narażenia oraz rodzaju wykonywania pracy zostały ustalone w związku z przeprowadzoną oceną narażenia zawodowego. Zdaniem Sądu organy sanitarne nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7 i art. 77 K.p.a. i prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wniosek tych organów wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów (art. 80 k.p.a.). Należało uznać zatem, iż organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował obowiązujące w tej sprawie przepisy prawa oraz ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zawarte w skardze zarzuty nie doprowadziły do podważenia jej legalności. Dlatego skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).