IV SA/Gl 822/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. przyznał M. G. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł miesięcznie na okres [...].[...] – [...].[...].2010 r. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 1 i 5 i art. 6 ust. 4a pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.) oraz art. 104 Kpa. Natomiast w jej uzasadnieniu przedstawiono wyliczenia, w oparciu o które ustalono wysokość dodatku. W szczególności do wydatków, ponoszonych przez gospodarstwo domowe strony w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, nie zaliczono : eksploatacji anten zbiorczych, podatku od nieruchomości, konserwacji domofonu, ubezpieczenia mieszkania, opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu oraz opłaty za wodomierze. W odwołaniu wnioskodawczyni zakwestionowała pominięcie w określeniu wysokości wydatków mieszkaniowych wskazanych wyżej składników uważając, że przy wyliczaniu dodatku mieszkaniowego należy uwzględnić wszystkie składniki czynszowe wykazane przez spółdzielnię mieszkaniową a nadto wydatki za energię elektryczną i za gaz. Jej zdaniem wadliwe ustalono również dochodowość gospodarstwa domowego, które powinno być liczone od dochodu netto. Regulacje art. 6 ust. 4 i 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych uznała za niezgodną z Konstytucją i innymi aktami normatywnymi, które weszły w życie w latach późniejszych. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. G. zasadniczo powtórzyła zarzuty i argumenty z odwołania, domagając się podwyższenia przysługującego jej dodatku mieszkaniowego, przy uwzględnieniu wszystkich aktów normatywnych, które zaczęły obowiązywać w celu ochrony lokatorów. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia [...] 2011 r. skarżąca wskazała, że w składzie organu odwoławczego, przy wydaniu zaskarżonej decyzji, brała udział jej bratanica, zarzucając przy tym, że reprezentuje ona także Spółdzielnię Mieszkaniową w K., w związku z czym jej działanie może być stronnicze. Fakt takiego pokrewieństwa potwierdził Wiceprezes SKO w K. w piśmie z dnia [...] 2011 r., w którym zauważył też, że bratanica skarżącej winna podlegać wyłączeniu z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zaskarżona decyzja nie może się ostać z dwóch oddzielnych powodów. Pierwszy wiąże się z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.), dalej określonego jako: p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny uchyla decyzję w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Podstawy te określone są w art. 145 i 145a kpa, a jedną z nich jest wydanie decyzji przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 kpa (art. 145 § 1 pkt 3 kpa). Art. 27 kpa mówi o wyłączeniu członka organu kolegialnego z mocy prawa w przypadkach określonych w art. 24 § 1 kpa oraz o wyłączeniu na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu w przypadkach określonych w art. 24 § 3 kpa, a więc wówczas, gdy zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności mogących wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika (członka organu kolegialnego). We wskazanym piśmie z dnia [...] 2011 r. stwierdza się, że J. G. – M., która brała udział przy wydaniu zaskarżonej decyzji, winna podlegać wyłączeniu z urzędu. Stanowiska tego Sąd nie może pominąć, bowiem wynika z niego, że organ odwoławczy potwierdza istnienie podstawy wyłączenia jednego z jego członków, która została przeoczona przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Kwestia ta zatem musi być jednoznacznie wyjaśniona przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przy czym wydaje się, że najprostszym rozwiązaniem będzie wyznaczenie nowego składu orzekającego, bez udziału wymienionego członka Kolegium, oczywiście z zachowaniem postanowień regulaminu, o którym mowa w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz. U. Nr 79 z 2001 r., poz. 856 ze zm.). Zasadniczo przedstawiona wyżej przyczyna uchylenia zaskarżonej decyzji zwalnia Sąd od merytorycznych rozważań. Jednakowoż dla sprawności dalszego procesowania zauważyć należy, że w motywach tej decyzji, jak i uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, nie odniesiono się do niektórych spornych kwestii, związanych zaliczeniem lub niezaliczeniem określonych składników do wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W zakresie eksploatacji anten zbiorczych, konserwacji domofonu, opłaty za wodomierze – z jednej strony, działalności społeczno-oświatowej i kulturalnej – z drugiej strony, kontrolowana decyzja, z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, pozbawiona jest jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego. W wyroku z dnia [...] 2009 r., sygn. akt IV SA/GL 352/09, dotyczącego dodatku mieszkaniowego dla skarżącej za wcześniejszy okres, tutejszy Sąd wskazał, że opłaty obciążające członków spółdzielni mieszkaniowych muszą być analizowane w świetle art. 6 ust. 6 tej ustawy, którego celem jest stworzenie wspólnego standardu, odniesionego do wszystkich lokali mieszkalnych i dotyczącego zarówno wysokości wydatków mieszkaniowych, uwzględnionych przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego, jak i ich struktury. Uwagi te są aktualne także w niniejszej sprawie. Odnosząc je do wymienionych wyżej składników można zauważyć, że zgodnie z art. 8a ust. 4a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów... (j.t. Dz. U. Nr 31 z 2005 r., poz. 266 ze zm.) zasadniczo czynsze i inne opłaty za używanie lokalów mają zapewnić pokrycie wydatków związanych z ich utrzymaniem. Do tych wydatków art. 2 pkt 8a zalicza też koszty utrzymania windy, anteny zbiorczej i domofonu. Należą do nich również koszty zarządzania nieruchomością oraz koszty konserwacji, utrzymania należytego stanu technicznego nieruchomości oraz przeprowadzonych remontów. Ustalenia wymaga, czy do tych kosztów należy zaliczyć opłatę za wodomierze. Charakter tej opłaty nie jest dotąd wyjaśniony. Chodzi wprawdzie o małe kwoty, ale dodatek mieszkaniowy nie jest ustalany uznaniowo, lecz według ścisłych kryteriów normatywnych. Z kolei wobec wyraźnego wyłączenia z art. 6 ust. 4a nie można zaliczyć do wydatków mieszkaniowych wydatków z tytułu ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów oraz opłat za gaz i energię elektryczną. Chybione jest w tym względzie odwoływanie się przez skarżącą do innych aktów normatywnych, bowiem regulacja ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest w tym zakresie samodzielna. Podobnie nie można podzielić zarzutów skargi w przedmiocie niekonstytucyjności przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zarzuty te zresztą nie zostały sprecyzowane przez wskazanie wzorca konstytucyjnego (podobnie zresztą jak we wskazanej sprawie o sygn. IV SA/GL 352/09). Z uwagi na wcześniej przedstawione okoliczności, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji, a wskazania co do dalszego postępowania organu odwoławczego wynikają wprost z motywów wyroku. susw