IV SA/Gl 834/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie innych świadczeń finansowych związanych z lokalem mieszkalnym oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w K., decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1, 95 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z póżn. zm.) oraz § 3 a ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie przyznania M. P. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] r. wyżej wymieniony wystąpił z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego położonego w C. przy ul. [...]. Funkcjonariuszem w służbie stałej został mianowany w dniu [...]r. Od dnia [...]r. (data zameldowania) wraz z rodziną zamieszkiwał w C. przy ul. [...], w lokalu mieszkalnym, który stanowił własność jego matki – H. P. . Natomiast prawo własności do wymienionego lokalu skarżący uzyskał na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...]r. Organ podniósł, że z treści aktu notarialnego wynika, iż wyżej wymieniony lokal o numerze [...] w budynku nr [...] przy ul[...]stanowią dwa lokale; nr [A] i [B]. Lokal mieszkalny nr [A] składa się z 2 pokoi, łazienki, kuchni, przedpokoju i spiżarni, natomiast lokal nr [B] składa się z 2 pokoi, łazienki, kuchni, przedpokoju i wc. Łączna powierzchnia użytkowa lokalu nr [...] wynosi 124,50 m2, a powierzchnia mieszkalna 98 m2 (według treści wniosku). Organ odwoławczy wskazał, że M.P. jest uprawniony do 11 norm zaludnienia (on, żona, syn i 8 dzieci w ramach rodziny zastępczej) tj. przysługuje mu prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej od 77 do 110 m2. Następnie podkreślił, że zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Wskazał, że realizacja uprawnienia funkcjonariusza Policji w służbie stałej do lokalu mieszkalnego jest realizowana bądź w formie rzeczowej - poprzez przydział mieszkania, bądź w zastępczej formie finansowej - przez przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego we własnym zakresie. Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Ponadto podniósł, że na podstawie art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, przydział lokalu na podstawie decyzji, nie może nastąpić na rzecz funkcjonariusza, który posiada, (którego małżonek posiada) w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Organ wskazał, że w uchwale z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zgodnie z art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 ust. 1 powołanej ustawy). Następnie organ dodał, że pomoc finansowa dla policjanta, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta, który ma prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 tej ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Podkreślił, iż nie ma żadnych powodów do przyjęcia założenia, że pomoc finansowa jest uprawnieniem niepozostającym w uzależnieniu od spełnienia niezbędnych kryteriów. Świadczenie to przysługuje nie w związku z uzyskaniem lokalu mieszkalnego (domu), ale na jego uzyskanie, czyli w celu uzyskania lokalu mieszkalnego umożliwiającego funkcjonariuszowi zamieszkanie w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Organ odwoławczy podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ujawniły się rozbieżności w kwestii tego, czy przewidziana w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego może być przyznana funkcjonariuszowi, który w celu zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych uzyskał lokal, a następnie złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej. W tym zakresie organ wskazał, że identyczne rozbieżności w orzecznictwie - dotyczące prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przez funkcjonariusza Służby Więziennej, były powodem podjęcia uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OPS 7/08, według której nabycie przez funkcjonariusza Służby Więziennej (analogicznie Policji) domu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej (analogicznie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji), nie wyklucza samo przez się przyznania tej pomocy. W przypadku nabycia lokalu mieszkalnego (domu) w budowie lub w stanie surowym, który nie nadaje się jeszcze do zamieszkania. Organ podkreślił, że w uzasadnieniu cytowanej uchwały NSA wskazał przede wszystkim, iż kwestia, czy funkcjonariusz spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu). W tej sytuacji istotne nie jest to, czy organy Służby Więziennej (analogicznie Policji) przydzieliły funkcjonariuszowi lokal mieszkalny w drodze decyzji administracyjnej, lecz czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę do otrzymania takiego przydziału, a mianowicie miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Organ dodał, że przyjęcie innej interpretacji prawa do pomocy finansowej musiałoby prowadzić do uznania, iż świadczenie to przysługuje każdemu funkcjonariuszowi, w każdym czasie i niezależnie od tego, jakie aktualnie ma warunki mieszkaniowe. Taka interpretacja zaprzeczałaby ratio legis ustawy i nie byłaby zgodna z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa. Następnie wskazał, że rodzinie jedenastoosobowej, czyli takiej, jaką jest rodzina M.P. przysługuje lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej od 77 do 110 m2. Natomiast uzyskany przez wyżej wymienionego lokal mieszkalny w C. przy ul. [...] , spełnia te wymagania, ponieważ powierzchnia pomieszczeń (podana przez funkcjonariusza) wynosi 98 m2. Ponadto wskazał, że powyższe mieszkanie znajduje się w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejsca pełnienia przez policjanta służby - w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji. W podsumowaniu organ stwierdził, że w dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, tj. w dniu [...]r. M.P. miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż posiadał lokal nadający się do zamieszkania, który odpowiadał przysługującej mu powierzchni mieszkalnej i znajdował się w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejsca pełnienia przez niego służby. W związku z tym organ podkreślił, iż zaistniała negatywna przesłanka zarówno do przydzielenia skarżącemu lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji, jak i przyznania mu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Dodał, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, że wyżej wymieniony pobierał równoważnik za brak lokalu mieszkalnego. Podniósł, że po dokonaniu analizy dokumentów nie stwierdził wystąpienia przesłanek umożliwiających zastosowanie innego rozstrzygnięcia od tego, jakie zastosował Komendant Miejski Policji w B. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, M.P. wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i podniósł zarzut, że przy wydaniu decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 95 ustawy o Policji i jego rozszerzające zastosowanie. Następnie podniósł, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2006 r. (I OSK 1414/05), żądanie pomocy finansowej przez policjanta nie jest spóźnione, jeśli wystąpi z nim po nabyciu lokalu mieszkalnego (domu), gdyż ani ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), ani wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) nie określają terminu, w którym funkcjonariusz winien wystąpić z wnioskiem, a w szczególności nie zawierają warunku, iż może to uczynić wyłącznie przed nabyciem lokalu mieszkalnego lub domu. Skarżący wskazał, że zgodnie z powyższym poglądem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 listopada 2004 r. stwierdził, iż przepisy ustawy o Policji nie przewidują wygaśnięcia prawa do pomocy finansowej na skutek upływu czasu czy też zrealizowania celu, na jaki pomoc jest przeznaczona, przed wystąpieniem z wnioskiem o jej przyznanie (sygn. akt I SA 1724/03). Następnie dodał, że także w wyroku z dnia 8 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pokreślił, iż zgodnie z art. 118 Kodeksu cywilnego roszczenia z tego tytułu przedawniają się z upływem 10 lat (II SA/Wa 1656/06). Podniósł, że wobec tego taki okres czasu ma policjant na zgłoszenie roszczenia i wskazał, iż jego wniosek o przyznanie pomocy finansowej powinien być rozpatrywany na dzień uzyskania lokalu mieszkalnego, a pomoc finansowa powinna zostać przyznana z uwagi na to, że na dzień zakupu lokalu mieszkalnego spełniał wymogi do uzyskania takiej pomocy, co potwierdza fakt posiadania uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Ponadto zarzucił, że Komendant Miejski Policji w B., jako jedyny argument przedstawił wyżej cytowaną uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie biorąc pod uwagę tego, iż dotychczas, w analogicznych przypadkach - złożenia wniosku po zakupie lokalu mieszkalnego (np. w [...] roku) - wydawał decyzje przyznające dofinansowanie pomimo, że żaden z wymienionych w decyzji aktów normatywnych nie uległ zmianie. Skarżący podniósł, że wobec tego działanie Komendanta Miejskiego Policji stanowiło naruszenie nie tylko przepisów prawa materialnego, ale także art. 2 Konstytucji RP, wyrażającego zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Ponadto zarzucił, że organ zastosował przez analogię wykładnię przepisów dotyczących Służby Więziennej. Podniósł, że organ nie uwzględnił tego, iż złożenie wniosku nastąpiło po dacie zakupu mieszkania z powodu konieczności przedłożenia wymaganych rozporządzeniem dokumentów i nie ustosunkował się do kwestii błędnego poinformowania skarżącego przez pracownicę KMP, że złożenie wniosku przez zakupem mieszkania nie jest możliwe. W piśmie z dnia [...]r. skarżący wskazał, że został celowo wprowadzony w błąd odnośnie terminu złożenia wniosku o dofinansowanie na zakup lokalu mieszkalnego przez pracownicę KMP B. Zarzucił, że organ odwoławczy nie przesłuchał świadków na powyższą okoliczność, ograniczając się jedynie do jej zaprzeczenia w drodze notatki. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przedstawiciel organu odwoławczego podtrzymał twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem zgodności z prawem nie będąc związany zarzutami, podstawą prawną i wnioskami określonymi w skardze. W wyniku przeprowadzenia kontroli w wyżej wskazanym zakresie, stwierdzić należało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji, podobnie jak i decyzji organu pierwszej instancji nie doszło do naruszenia prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...]r. o odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, położonego w C. przy ul. [...]. Podkreślenia zatem wymagało, że na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Ponadto art. 94 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy stanowi, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Natomiast zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy - wskazanym wśród podstaw materialnoprawnych zaskarżonego rozstrzygnięcia – przydział lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie może nastąpić na rzecz funkcjonariusza, który (lub którego małżonek) posiada w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. W ramach uzasadnienia rozstrzygnięcia organ odwoławczy prawidłowo zatem stwierdził, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta, który ma prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Ponadto dla potwierdzenia powyższego wniosku organ trafnie przytoczył tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r., według której, zgodnie z art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 powołanej ustawy) (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99, publ. ONSA 1999, 3, poz. 77). W tym zakresie organ odwoławczy (podobnie jak i organ I instancji) ustalił, że w dniu [...]r., na podstawie aktu notarialnego, skarżący kupił dotychczas zamieszkiwany lokal mieszkalny w C., tj. w miejscowości pobliskiej wobec miejsca pełnienia służby, odpowiadający przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Natomiast z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie wymienionego lokalu mieszkalnego wystąpił w dniu [...]r. W związku z tym organ uznał, iż zaistniała negatywna przesłanka zarówno do przydzielenia skarżącemu lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji, jak i przyznania mu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Ponadto podkreślił, że świadczenie to przysługuje nie w związku z uzyskaniem lokalu mieszkalnego (domu), ale na jego uzyskanie, czyli w celu uzyskania lokalu mieszkalnego umożliwiającego funkcjonariuszowi zamieszkanie w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przeprowadzając kontrolę w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że ustalenia stanowiące jej podstawę, zostały przeprowadzone w oparciu o prawidłową analizę zebranego w sposób kompletny materiału dowodowego. Uwzględnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy, a więc przede wszystkim została przeprowadzona ocena w zakresie tego, czy wystąpiła negatywna przesłanka przyznania skarżącemu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, określona w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Bezpodstawny był zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego przez błędną interpretację art. 95 ustawy o Policji. Natomiast odnośnie cytowanych w skardze fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych, podkreślenia wymaga, że w kwestii interpretacji przepisów znajdujących zastosowanie w przedmiotowej sprawie, organ przytoczył tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r. (sygn. akt OPS 1/99). Z uwagi zaś na przedstawione w decyzji ( i niekwestionowane przez skarżącego ) ustalenia w sprawie, nie ulega wątpliwości, że powyższa teza może być odnoszona do ocen prawnych w przedmiotowej sprawie. Według bowiem jej treści policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 ustawy o Policji, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Jednocześnie nie zasługiwał również na uwzględnienie argument skargi, według którego wniosek skarżącego o przyznanie pomocy finansowej powinien być rozpatrywany na dzień uzyskania lokalu mieszkalnego, a pomoc finansowa powinna zostać przyznana z uwagi na to, że na dzień zakupu lokalu spełniał wymogi do uzyskania takiej pomocy. Powyższa ocena skarżącego nie ma bowiem żadnych podstaw w treści przytoczonych wyżej przepisów ustawy o Policji oraz dotyczącej ich wykładni – uchwały NSA z dnia 29 marca 1999 r. Natomiast odnośnie tego, czy przewidziana w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego może być przyznana funkcjonariuszowi, który w celu zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych uzyskał lokal, a następnie złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej – wbrew zarzutom skargi - trafnie organ przytoczył fragment uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OPS 7/08, dotyczącej podobnej regulacji, tj. prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przez funkcjonariusza Służby Więziennej. Następnie prawidłowo w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że według tej uchwały, nabycie przez funkcjonariusza Służby Więziennej (analogicznie Policji) domu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej (analogicznie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji), nie wyklucza samo przez się przyznania tej pomocy, w przypadku nabycia lokalu mieszkalnego (domu) w budowie lub w stanie surowym, który nie nadaje się jeszcze do zamieszkania. Zgodnie zatem z treścią cytowanej uchwały organ odwoławczy stwierdził również, że dla oceny, czy zostały spełnione warunki przyznania przedmiotowego świadczenia istotne jest, czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę otrzymania takiego przydziału, tj. czy miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Natomiast w przedmiotowej sprawie – jak już była o tym mowa – bezsporne było, że w dniu [...]r., na podstawie aktu notarialnego, skarżący kupił dotychczas zamieszkiwany lokal mieszkalny w C., tj. w miejscowości pobliskiej wobec miejsca pełnienia służby, odpowiadający przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie tego właśnie lokalu mieszkalnego złożył zaś w dniu [...]r. Odnośnie zarzutów skargi podkreślenia ponadto wymaga, że poza zakresem zagadnień podlegających analizie Sądu w niniejszej sprawie, pozostają przyczyny złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego - po dacie nabycia przedmiotowego lokalu (a więc kwestia, czy było to spowodowane błędnym poinformowaniem skarżącego o terminie złożenia wniosku, czy też innymi przyczynami). W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji, podobnie jak i decyzji organu I instancji, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ani też prawa materialnego tj. wyżej cytowanych przepisów ustawy o Policji. Mając zatem na uwadze przytoczone na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uznać należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.