IV SA/Gl 835/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 683/12 w kwestii zażalenia skarżącego z dnia 27 maja 2015 r. na pismo z dnia 30 kwietnia 2015 r. p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M.D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r. o sygn. akt IV SA/Gl 683/12. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne od dnia 25 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 23 marca 2015 r. skarżący wniósł, do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. za pośrednictwem tut. Sądu, o zmianę pełnomocnika z urzędu – adwokata M.F. ze względu na fakt, iż dotychczasowy pełnomocnik czterokrotnie odmówiła sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 3 listopada 2014 r. W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 marca 2015 r. poinformowano skarżącego, że sprawa, w której wnosi o zmianę pełnomocnika została już prawomocnie zakończona i z tego powodu jego wniosek zostanie pozostawiony w aktach bez nadawania mu dalszego biegu. Pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o sprostowanie i wykładnię zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 marca 2015 r. Jednocześnie wniósł o: skreślenie słowa "zastępca", gdyż zarządzenia poza rozprawą wydaje przewodniczący oraz dopisanie informacji, że jego pismo z dnia 23 marca 2015 r. dotyczyło zmiany pełnomocnika z urzędu. Poza tym żądał dokonania wykładni wyżej wymienionego zarządzenia poprzez wskazanie podstawy prawnej pozostawienia jego wniosku w aktach sprawy bez nadania mu dalszego biegu zwłaszcza, że zdaniem skarżącego sprawa o sygn. akt IV SA/Gl 835/14 nie jest jeszcze prawomocnie zakończona. Domagał się również wyjaśnienia powodów, dla których "Sąd sprawę o sygn. akt IV SA/Gl 835/14 "podszywa" pod sygnaturę IV SA/Gl 682/12". W odpowiedzi Zastępca Przewodniczącego Wydziału pismem z dnia 30 kwietnia 2015 r. wyjaśnił skarżącemu, iż zarządzenie z dnia 26 marca 2015 r. nie posiada charakteru procesowego a jedynie informacyjny co oznacza, że nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia ani wniosek o sprostowanie, czy też wykładnię. Ponadto wskazał, iż w niniejszej sprawie skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu – adwokata M.F., która pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. złożyła opinię prawną o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 3 listopada 2014 r. Następnie podkreślił, że wyżej wymienione postanowienie stało się prawomocne od dnia 25 grudnia 2014 r. Tymczasem wniosek o zmianę pełnomocnika złożono w dniu 23 marca 2015 r., czyli po zakończeniu postępowania sądowego. Podsumowując pouczył skarżącego o treści art. 243 § 1 P.p.s.a., który w drodze analogi znajduje zastosowanie do zmiany pełnomocnika oraz dodał, że skoro Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata z urzędu to ona jest również właściwa do jego ewentualnej zmiany. W piśmie z dnia 27 maja 2015 r. M.D. złożył zażalenie na pismo z dnia 30 kwietnia 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Zarzucił naruszenie art. 49 § 2, art. 16 § 3 w zw. z art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 194 § 1 pkt 5 P.p.s.a., polegające na: pozostawieniu wniosku skarżącego z dnia 23 marca 2015 r. o zmianę pełnomocnika bez rozpoznania pomimo, iż nie wymagał on ani uzupełnienia ani poprawienia oraz podpisaniu zarządzenia wydanego poza rozprawą przez osobę nieuprawnioną, czyli Zastępcę Przewodniczącego zamiast Przewodniczącego Wydziału jak również niesporządzeniu uzasadnienia. Skarżący oświadczył, że taki sam wniosek o zmianę pełnomocnika z urzędu złożył w dniu 23 marca 2015 r. bezpośrednio do Okręgowej Rady Adwokackiej w K., która zarejestrowała go i obecnie postępowanie jest w toku. Poza tym skarżący nie zgodził się z treścią art. 243 § 1 P.p.s.a., gdyż jego zdaniem ogranicza on osobom ubogim prawo dostępu do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 194 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Poza tym zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Natomiast zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. A tym samym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie na pismo Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2015 r., w którym został poinformowany o stanie sprawy o sygn. akt IV SA/Gl 835/14 oraz powodach pozostawienia bez biegu jego pisma z dnia 23 marca 2015 r. W ocenie Sądu skoro przedmiotowa sprawa została prawomocnie zakończona w dniu 25 grudnia 2014 r. to wnioskowi o zmianę ustanowionego już wcześniej pełnomocnika z urzędu złożonemu w dniu 23 marca 2015 r. prawidłowo nie nadano dalszego biegu, zwłaszcza, że wyznaczenie jak i zmiana pełnomocnika należy do kompetencji Okręgowej Rady Adwokackiej a nie do sądu administracyjnego, który uprawniony jest wyłącznie do przyznania bądź odmowy przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Poza tym zgodnie z treścią art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., 1647) w sprawach nieuregulowanych w ustawie do wojewódzkich sądów administracyjnych oraz sędziów, asesorów sądowych, starszych referendarzy sądowych, referendarzy sądowych, starszych asystentów sędziów, asystentów sędziów, urzędników i innych pracowników tych sądów stosuje się odpowiednio przepisy o ustroju sądów powszechnych (...). Kwestią nieuregulowaną w ustawie o ustroju sądów administracyjnych jest instytucja Zastępcy Przewodniczącego Wydziału zatem stosownie do przepisu odsyłającego zastosowanie znajdzie art. 11 § 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze zm.) który stanowi, że prezes sądu może powierzyć sędziemu funkcję zastępcy przewodniczącego wydziału, jeżeli przemawiają za tym wielkość lub zakres zadań wydziału. Reasumując zdaniem Sądu przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia, sprostowania ani dokonania wykładni pisma mającego jedynie charakter informacyjny takiego jak pismo Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2015 r. Na marginesie należy podnieść, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na pismo z dnia 30 kwietnia 2015 r. jest bezprzedmiotowy i nie będzie podlegał rozpatrzeniu z uwagi na fakt, iż na powyższe pismo nie przysługiwało zażalenie a tym samym nie istniała możliwość uchybienia terminu do jego wniesienia. W związku z powyższym, na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.