IV SA/Gl 838/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] r., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Zastępca Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, na podstawie art. 10 a, art. 48 ust. 3 w związku z art. 20 i art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 z późn. zm.) zmienił I. G. decyzję nr [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej kwoty przyznanej zaliczki alimentacyjnej na dziecko W. w miesiącu [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia uznał, że strona uzyskała dochód z tytułu przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych po pierwszym pełnym miesiącu jego otrzymywania to jest od miesiąca [...] r., który powoduje, że dochód jej rodziny od [...]r. wynosi miesięcznie [...]- zł. Zatem w miesiącu [...]r. strona ma prawo do zaliczki alimentacyjnej w wysokości [...]zł., a w pozostałych miesiącach od [...] do [...]r. tylko w wysokości [...]zł. miesięcznie, tak jak ustalono to we wcześniej wymienionej decyzji z dnia [...]r. W odwołaniu od tej decyzji I. G. żądała wypłaty zaliczki alimentacyjnej w wyższej wysokości, jej zadaniem, błędnie ustalono wysokość przysługującej jej zaliczki alimentacyjnej w przeliczeniu na dochód rodziny a nie na osobę w rodzinie. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przywołało treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i zaznaczyło, że ustawodawca w art. 8 ust. 2 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych wyraźnie wskazał, że pod uwagę bierze się dochód miesięczny rodziny, a nie dochód na osobę w rodzinie. W konsekwencji, warunkiem przyznania prawa do zaliczki alimentacyjnej w podwyższonej wysokości jest, aby 50% kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych nie zostało przekroczone przez dochód rodziny. Zatem zwiększona wysokość zaliczki alimentacyjnej jest uzależniona od wysokości dochodu rodziny, a nie wysokości dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie. Podniosło również, że miesięczny dochód rodziny odwołującej wynosi [...]zł. i przekracza 50% kwoty, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych tj. 291,50- zł., co wyklucza możliwość przyznania jej zaliczki alimentacyjnej w podwyższonej kwocie. W skardze I. G. domagała się zmiany niekorzystnej dla niej decyzji i przyznania prawa do zaliczki alimentacyjnej w podwyższonej wysokości. Akcentowała, że jej zdaniem podwyższona zaliczka alimentacyjna należy się już wówczas, gdy uzyskiwana kwota dochodu na osobę w rodzinie nie przekracza 291,50- zł. miesięcznie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie oraz przywołało argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając, że nie znajduje podstaw do jej zmiany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 645/07, zawiesił prowadzone postępowanie, następnie podjął je w dniu 27 października 2008 r. wobec wydania przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 1 października 2008 r. postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie o sygnaturze akt P 25/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunki nabywania prawa do zaliczki alimentacyjnej, obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji, określone zostały w ustawie z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą o zaliczce alimentacyjnej. Stosownie do treści jej art. 7 ust. 1 i 2 prawo do zaliczki alimentacyjnej przysługiwało osobie uprawnionej do ukończenia 18 roku życia albo w przypadku, gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej, do ukończenia 24 roku życia, jeżeli dochód jej rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekraczał kwoty 583,00- zł. Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o zaliczce alimentacyjnej, pod pojęciem osoby uprawnionej, o której mowa wyżej, należy rozumieć uprawnionego do świadczenia alimentacyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, którego egzekucja jest bezskuteczna, jeżeli między innymi jest wychowywany przez osobę samotnie wychowującą dziecko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.). W sprawie jest poza sporem, że wszystkie wymienione wyżej przesłanki zostały przez skarżącą zachowane. Przedmiotem zarzutów podniesionych w skardze jest interpretacja zamieszczonego w art. 8 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej pojęcia "dochód rodziny". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 8 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy, gdy dochód rodziny nie przekracza 50% kwoty, o której mowa w art. 7 ust. 2 tej ustawy, kwotę zaliczki zwiększa się do 300,- zł. dla osoby uprawnionej, jeżeli w rodzinie jest jedna lub dwie osoby uprawnione do zaliczki. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela zaprezentowanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wykładni zastosowanego w art. 8 ust. 2 omawianej ustawy pojęcia "dochód rodziny" jako przeciętny miesięczny łączny dochód wszystkich członków rodziny. W tym miejscu przyjdzie zaznaczyć, że stanowisko przyjęte przez organ odwoławczy znajduje umocowanie w literalnym brzmieniu wskazanego przepisu, jednakże dokonując wykładni normy prawnej organ administracji publicznej obowiązany jest brać pod uwagę również inne jej rodzaje. Za stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. przemawia definicja "dochodu rodziny" zamieszczona w art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, która jest odpowiednio stosowana z uwagi na treść art. 18 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej. Przepis art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazuje, że ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie rodziny oznacza to przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Zastosowanie wykładni gramatycznej art. 8 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej doprowadza, jednakże do sytuacji, która pozostaje w kolizji z unormowaniami zamieszczonymi w Konstytucji RP, a w szczególności z zasadą równości wyrażoną w art. 32 w związku z treścią art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z póżn. zm.), która przewiduje szczególną ochronę ze strony Państwa rodzin niepełnych i wielodzietnych. W tej sytuacji zastosowanie tej wykładni powinno być uzupełnione wnioskami płynącymi z zastosowania innych metod wykładni, w tym wykładni systemowej, funkcjonalnej oraz celowościowej. Warto także zauważyć, że wykładnia celowościowa oddaje najlepiej intencje ustawodawcy wprowadzającego daną normę do porządku prawnego. Rezultatem przedstawionych powyżej rozważań jest konieczność zestawienia treści art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej. Wskazane przepisy są ze sobą ściśle powiązane. Powołany art. 7 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej zawiera ogólną zasadę, że przyznanie zaliczki alimentacyjnej następuje wówczas, gdy rodzina nie osiągnie wskazanej w nim kwoty dochodu w rodzinie w przeliczeniu na osobę. Z kolei art. 8 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej jest ściśle związany z zacytowaną treścią art. 7 i określa, do jakiej wysokości przysługuje to świadczenie, przy zaistnieniu przesłanek wymienionych w jej art. 8. Przedstawione usystematyzowanie przepisów ustawy o zaliczce alimentacyjnej pozwala na przyjęcie, że ustawodawca posługując się w art. 8 ust. 2 pojęciem "dochód rodziny" dokonał skrótu myślowego dotyczącego określenia zawartego w art. 7 ust. 2 tj. "dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę" (zob. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 października 2008 r. sygn. akt P 25/07) oraz powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych, w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 664/07 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 661/07. Konsekwencją przedstawionego powyżej stanowiska Trybunału Konstytucyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego jest stwierdzenie, że pojęcie "dochód rodziny" występujące w art. 8 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej nie może być interpretowane samodzielnie, w oderwaniu od regulacji zamieszczonej w art. 7 ust. 2 tej ustawy, w którym mowa jest o dochodzie rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie. Za przyjęciem przedstawionej interpretacji przemawia wykładnia logiczna, uwzględniająca związek obu unormowań wynikający z zawartego w art. 8 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej bezpośredniego odesłania do jej art. 7 ust. 2. Nadto, należy zauważyć, że z uwagi na wewnętrzną spójność omawianej ustawy powinno się stosować jednolite kategorie prawne w przepisach regulujących tę samą materię, w tym przypadku kryterium dochodu rodziny. W tej sytuacji pojęcie dochodu rodziny zamieszczone w art. 8 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej, powinno być analogicznie ujmowane jak pojęcie dochodu rodziny zamieszczone w art. 7 ust. 2 tej ustawy, czyli w przeliczeniu na osobę w rodzinie. Przedstawiony powyżej pogląd o sposobie interpretacji art. 8 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej wynika z treści uzasadnienia przywołanego powyżej postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 października 2008 r. oraz zamieszczonych w nim wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Powyższa wykładnia powołanego przepisu znalazła akceptację Trybunału Konstytucyjnego, a zatem może być wykorzystywana przez sądy administracyjne podejmujące rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w których wskazany przepis będzie miał zastosowanie. W świetle przeprowadzonej analizy stanu normatywnego należało uznać, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 8 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej, co miało wpływ na wynik sprawy. Okoliczność ta wyczerpuje przesłankę uwzględnienia skargi przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy uwzględni wytyczne Sądu, w zakresie wykładni użytego w art. 8 ust. 2 ustawy o zaliczce alimentacyjnej pojęcia "dochód rodziny", mającego wpływ na wysokość należnej skarżącej zaliczki alimentacyjnej. Zaakcentować przy tym należy, że wysokość przyznanej skarżącej zaliczki alimentacyjnej nie może przekroczyć wysokości świadczenia alimentacyjnego (por. art. 8 ust. 1. ustawy o zaliczce alimentacyjnej). W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji wyroku. W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji (art. 152 p.p.s.a.) Sąd nie orzekł, w jakim zakresie uchylona decyzja nie może być wykonana przed uprawomocnieniem się wyroku, albowiem wyszedł z założenia, że skarżącej należy się zaliczka alimentacyjna w wysokości, co najmniej określonej w decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, zatem do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku decyzja ta powinna być wykonywana.