IV SA/Gl 865/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P.S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego, uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ze względu na to, że skarżący pragnie podjąć zatrudnienie wiążące się z opuszczeniem terytorium kraju. Skarżący stwierdził, że taka praca pozwoli mu na spłatę zadłużenia alimentacyjnego. Nadto wskazał, że skutkiem ostatecznej decyzji o uznaniu go za dłużnika alimentacyjnego, uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych jest zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, co w konsekwencji może spowodować brak możliwości opuszczenia kraju, brak możliwości świadczenia pracy, a ponadto fakt prowadzenia postępowania karnego przeciw skarżącemu dyskredytuje go w oczach ewentualnych pracodawców. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem omawianej instytucji jest ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Po pierwsze należy podkreślić, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony (zob. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 roku, w sprawie o sygn. akt II OZ 358/12, Lex nr 1166174). Po wtóre użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 roku, w sprawie o sygn. akt II FSK 921/12, Lex nr 1137672). Odnosząc się do treści wniosku, wyjaśnić należy, iż powoływanie się skarżącego wyłącznie na okoliczność, że pragnie on podjąć zatrudnienie wiążące się z opuszczeniem terytorium kraju, gdyż taka praca pozwoli mu na spłatę zadłużenia alimentacyjnego oraz twierdzenie, że prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego dyskredytuje go w oczach ewentualnych pracodawców nie jest wystarczające do uznania, iż skarżący wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy również wyjaśnić, że uzasadnianie wniosku skarżącego nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności. Wobec tego musi istnieć realne i wymierne zagrożenie wyrządzenia szkody. Wniosek o wstrzymanie wykonania wyżej wskazanej decyzji winien być wnikliwie uzasadniony, zawierać argumentację popartą faktami wraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez skarżacego nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Skarżący bowiem nie wykazał, by w sprawie zaszła którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wyjaśnił, dlaczego w jego konkretnym przypadku konieczne jest podjęcie pracy za granicą oraz, że jest to jedyna praca, która umożliwi mu uzyskiwanie dochodów na poziomie pozwalającym na spłatę zadłużenia alimentacyjnego. Oczywiście trzeba się zgodzić ze stanowiskiem, że fakt prowadzenia postępowania karnego przeciw skarżącemu może utrudnić mu opuszczenie kraju i może dyskredytować go w oczach ewentualnych pracodawców ale nie łączy się to automatycznie z "niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody" lub "niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", a takie tylko przesłanki pozwalają na wstrzymanie wykonania aktu. W świetle powyższego, mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób możliwości wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.