IV SA/Gl 885/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy straży pożarnej oddala skargę. Pismem z dnia [...] M. C. będąca funkcjonariuszem Państwowej Straży Pożarnej w S. zwróciła się do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie przyznania zmniejszonej nagrody rocznej za 2010 r. W odpowiedzi na wniosek, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 95 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 z późn. zm.), przyznał M. C. nagrodę roczną za 2010 r. w wysokości 50% uposażenia brutto za miesiąc grudzień 2010 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że M. C. opinią służbową za okres od 1 października 2008 r. do 27 grudnia 2010 r. wydaną przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. została uznana za nieprzydatną na zajmowanym stanowisku starszego specjalisty w Wydziale [...] Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w S. M. C. wniosła odwołanie od tej opinii do [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP, który ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał opinię służbową w mocy. W konsekwencji na mocy art. 95 ust. 6 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej obniżono jej nagrodę roczną za 2010 r. do 50 % miesięcznego uposażenia. M. C. złożyła od powyższej decyzji odwołanie, w którym zarzuciła organowi działanie z rażącym naruszeniem prawa. Kwestionowała między innymi: brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji, prawidłowość wykonania decyzji przed jej uprawomocnieniem się, brak wydania decyzji przed jej wykonaniem oraz wydanie rozstrzygnięcia dopiero na jej pisemne żądanie. W dalszej części odwołania uznała, iż opinia służbowa została wydana sprzecznie z art. 7-12, art. 73, art. 75 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz już trzeci raz jest karana za to samo, bowiem za rzekome przewinienia służbowe została przeniesiona na inne stanowisko, został jej zmniejszony dodatek służbowy oraz otrzymała niższą nagrodę roczną. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. decyzją z dnia [...] nr[...], działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 95 ust. 6 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 95 ust 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej strażakowi za służbę pełnioną nienagannie w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Jednocześnie na podstawie art. 95 ust. 6 pkt 3 tej ustawy nagrodę roczną obniża się strażakowi nie mniej niż o 50 %, w przypadku otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2, zgodnie z którym strażaka można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej. Zaakcentowano, że kwestią bezsporną jest istnienie opinii służbowej z dnia [...] w której Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. orzekł o nieprzydatności M. C. na zajmowanym stanowisku. Opinię tę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] nr [...] Podkreślono następnie, że ustawodawca wprowadził obligatoryjny wymóg obniżenia nagrody rocznej co najmniej o 50 %, w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych we wskazanym przepisie. Oznacza to, że organ po ustaleniu, że przesłanka zaistniała, jest zobowiązany zastosować właściwą regulację i nie jest uprawniony do badania prawidłowości ostatecznej opinii służbowej, stanowiącej podstawę do obniżenia nagrody. Za nieuprawniony uznano zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 130 § 1 i 2 K.p.a., gdyż organ był związany szczegółową dyspozycją art. 95 ust. 6 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania administracyjnego wyjaśniono, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i wyczerpujący. Zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a. dokumenty urzędowe są sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania oraz stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dodatkowo, zgodnie z art. 76 § 4 K.p.a., fakty powszechnie znane i fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Zatem organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał zmniejszenia nagrody rocznej, bowiem dysponował stosowną opinią służbową. Końcowo, organ ustosunkował się do zarzutu dotyczącego wielokrotnego "ukarania" za to samo przewinienie dyscyplinarne. Podkreślił, że zarzut naruszenia przepisów dotyczących stosowania kar dyscyplinarnych jest bezpodstawny, ponieważ decyzja będąca przedmiotem odwołania, dotycząca obniżenia nagrody rocznej, została wydana na podstawie przesłanki zawartej w dyspozycji art. 95. ust 1 ustawy i w konsekwencji nie jest to kara dyscyplinarna, do której można zaliczyć wyłącznie upomnienie, naganę, wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia, wydalenie ze służby. M. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie prawa materialnego, zwłaszcza art. 30 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej przez ignorowanie i notoryczne łamanie prawa, którego skutkiem jest wydanie błędnej decyzji oraz naruszenie art. 95 ust. 6 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez niesłuszne obniżenie nagrody rocznej. Jednocześnie wskazała na naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 130 § 1 i 2 K.p.a. przez wykonanie decyzji przed jej uprawomocnieniem się; - art. 7 K.p.a. poprzez nie podjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego; - art. 10 w związku z art. 73 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania administracyjnego oraz uniemożliwienie skarżącej wzięcia czynnego udziału w postępowaniu; - obrazę art. 11 K.p.a. przez brak wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ w załatwieniu sprawy; - art. 75 § 1 K.p.a. wobec uniemożliwienie przedstawienia skarżącej jakichkolwiek dowodów; - art. 77 K.p.a. gdyż nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; - art. 80 i 81 K.p.a. przez zignorowanie argumentów prawnych skarżącej; - art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności brak wyjaśnienia przyczyn dla których organ odmówił uwzględnienia odwołania; - ignorowanie przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, o sygn. akt IV SA/Gl 619/09, w którym Sąd wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania administracyjnego przez wydaniem każdej decyzji oraz konieczność przedstawienia stronie zebranego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi wskazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie mogą się ostać, ponieważ zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa beż żadnych podstaw, jak też ignorują obowiązujące przepisy, opinie prawne, wyroki i orzeczenia, fakty i daty przedstawione przez skarżącą oraz niepodważalne dokumenty. Skarżąca podniosła, iż w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2010 r. o sygn. akt IV SA/GI 619/09, zwrócono uwagę organom, że w uprzednim postępowaniu kontrolowana decyzja została wykonana przed jej uprawomocnieniem się i organy nie odniosły się do żadnych złożonych w tym postępowaniu zastrzeżeń. Skarżąca zaznaczyła, iż w decyzji obniżającej nagrodę roczną powołano się na wydaną opinię służbową i utrzymującą ją w mocy decyzję nr[...], która została zaskarżona do sądu administracyjnego i jest przedmiotem postępowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 441/11. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] uzupełniła stanowisko zawarte w skardze. W jej ocenie nagroda roczna może zostać obniżona o 50% w przypadku kiedy strażak w wyniku wydania negatywnej opinii służbowej został przeniesiony na niższe stanowisko służbowe, a dopiero skutkiem tego jest zmniejszenie nagrody rocznej. Skarżąca argumentowała, że w jej przypadku taka przesłanka nie miała miejsca, bowiem nigdy nie została przeniesiona na niższe stanowisko służbowe. Nadto, zauważyła nieprawidłowość w wypłaceniu jej nagrody rocznej, w tym brak zastosowania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2007 r. w sprawie nagród i zapomóg dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej, gdyż zgodnie z § 7 tego aktu prawnego nagrodę pieniężną, rzeczową oraz zapomogę wypłaca się w terminie 14 dni od jej przyznania. W dalszej części tego pisma skarżąca zwróciła uwagę, że w decyzji nieprecyzyjnie określono, o ile organ obniżył jej nagrodę roczną, na co wskazuje użyte sformułowanie "obniżyć nagrodę roczną za 2010 r. do 50% uposażenia brutto za miesiąc grudzień". Ostatecznie zacytowano fragment uzasadnienia wyroku WSA w Gliwicach ze sprawy o sygn. akt IV SA/Gl 619/09, który ma potwierdzać zgłoszony już wcześniej zarzut braku przeprowadzenia postępowania dowodowego. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] złożonym po rozprawie, uzupełniła zarzuty skargi. Wskazała, iż w opinii służbowej z dnia [...] w części VIII we wnioskach końcowych stwierdzono: "przenieść na niższe stanowisko służbowe". Natomiast zgodnie z ustawą o Państwowej Straży Pożarnej, wnioskowanie w opinii służbowej o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe nie jest przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe. W celu przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe należy wydać odrębną decyzję, czego w jej sprawie nie uczyniono. W rezultacie nie było podstaw do zmniejszenia jej nagrody rocznej, ponieważ nie zaistniała przesłanka z art. 95 ust. 6 pkt w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W końcowej części pisma skarżąca uznała za nieuzasadnione przytaczanie przez Sąd na rozprawie krzywdzących ją ocen i stwierdzeń znajdujących się w opinii służbowej, która nie może stanowić przedmiotu sprawy. W tym miejscu zaznaczyć przyjdzie, iż Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 17 lutego 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 441/11 odrzucił skargę M. C. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] nr[...], utrzymującą w mocy opinię służbową z dnia [...] wydaną przez Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w S. Postanowienie nie jest prawomocne gdyż zostało zaskarżone skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie rozpoznał jej do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie zostało zainicjowane przez M. C., która wnioskiem z dnia [...] zwróciła się do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. o wydanie decyzji w sprawie przyznania nagrody rocznej za 2010 r. wraz uzasadnieniem jej zmniejszenia o 50%. Organ I instancji w następstwie złożonego wniosku w dniu [...] wydał decyzję nr [...], o obniżeniu M. C. nagrody rocznej za 2010 r. do 50% uposażenia brutto za miesiąc grudzień. Podstawy prawne, zasady ustalania i wypłaty nagrody rocznej funkcjonariuszom straży pożarnej regulują przepisy ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Stosownie do art. 95 ust. 1 ustawy strażakowi za służbę pełnioną nienagannie w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Natomiast w ust. 6 powołanego artykułu zawarto przesłanki zobowiązujące do obniżenia strażakowi nagrody rocznej. Podstawą prawną decyzji z dnia [...] stanowił art. 95 ust. 6 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym nagrodę roczną obniża się strażakowi nie mniej niż o 50% w przypadku otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy. Przyjdzie zauważyć, że art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy znajduje się w rozdziale 5 tego aktu prawnego zatytułowanego "Służba w Państwowej Straży Pożarnej". Stanowi on, iż strażaka można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej. Powyższe przepisy pozwalają na stwierdzenie, że funkcjonariusz straży pożarnej w związku z pełnioną nienagannie służbą nabywa z mocy samego prawa uprawnienie do nagrody rocznej wynoszącej jednokrotność jednomiesięcznego uposażenia. Jednocześnie przepisy zobowiązują organ do obniżenia (art. 95 ust. 6 ustawy), a nawet pozbawienia nagrody (art. 95 ust. 7 ustawy) wobec zaistnienia wskazanych tam przesłanek, które niejako podważają ocenę nienagannej służby danego funkcjonariusza. Dodatkowo zgodnie z art. 95 ust. 9 nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Co za tym idzie, postanowienia ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ani też wydanego na jej podstawie rozporządzenia nie regulują wprost w jakiej formie dokonuje się przyznania, obniżenia, bądź pozbawienia nagrody rocznej. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie powinno budzić wątpliwości, że wypłata nagrody rocznej następuje w formie czynności materialno - technicznej. Natomiast w sytuacji gdy organ odmawia lub obniża nagrodę powinien wydać w tym zakresie decyzję administracyjną, w której znajdzie się uzasadnienie takiego stanu rzeczy. Jest to bowiem negatywne rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej, co ma bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki strażaka. Zauważyć wypada, że załatwienie sprawy w drodze decyzji chroni interes prawny strażaka i umożliwia mu zarówno kontrolę instancyjną, jak i sądową zasadności działania organów administracji w konkretnej sprawie. Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie i poglądach doktryny wskazujących na konstrukcję domniemania załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Przyjmuje się tam, że jeśli przepis prawny nie określa formy konkretyzacji sytuacji prawnej obywatela, organ administracji publicznej powinien dokonać jej w formie decyzji administracyjnej (vide: Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, str. 611 oraz glosa B. Adamiak i J. Jędrośki do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 1981 r. sygn. akt SA 761/81). W konsekwencji należy uznać, że obniżenie skarżącej nagrody rocznej na podstawie art. 95 ust. 6 pkt 3 ustawy wymagało rozstrzygnięcia w drodze decyzji, tak jak to uczynił organ pierwszej instancji. Nie ma w sprawie znaczenia, że wszczęcie postępowania i wydanie decyzji nastąpiło po złożeniu przez skarżącą pisma (wniosku) z dnia [...] gdyż organ wobec bezspornego faktu wydania decyzji nie pozostawał w bezczynności. Jednocześnie przed przejściem do dalszych rozważań wymagane jest rozważenie właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi M. C. dotyczącej kwestii przyznania nagrody rocznej, wobec brzemienia art. 111a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Na podstawie tego artykułu sprawy dotyczące roszczeń majątkowych o świadczenie pieniężne wynikające ze stosunku służbowego strażaków rozstrzygają sądy pracy. Przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny, dotyczące skutków niewykonania zobowiązań, stosuje się odpowiednio. W ocenie Sądu kognicję sądu administracyjnego przesądza fakt, że w niniejszej sprawie nie mamy doczynienia z roszczeniem w rozumieniu art. 111a ustawy. Przede wszystkim należy zauważyć, że podlegające rozpoznaniu przez sąd powszechny sprawy dotyczące roszczeń majątkowych o świadczenia pieniężne wynikające ze stosunku służbowego powstają wyłącznie w sytuacji niespełnienia przez organ obowiązku wypłaty należnego świadczenia, którego podstawę stanowi decyzja administracyjna ustanawiająca taki obowiązek (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2008 r., o sygn. akt I OSK 1156/08). Dodatkowo skarżąca na żadnym etapie postępowania nie domagała się wypłaty pieniężnej części nagrody rocznej. Wobec tego przedmiotem postępowania w rozpatrywanej sprawie jest wyłącznie kwestionowanie prawidłowości decyzji ustalającej niższą kwotę nagrody rocznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że sprawa podlega właściwości sądów administracyjnych. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy uznać, że ma ona bezpośrednie umocowanie w przepisach prawa. Organ pierwszej instancji był zobligowany, na podstawie bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 95 ust. 6 pkt 3 ustawy, do obniżenia skarżącej nagrody rocznej, z uwagi na otrzymanie przez nią opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy. Jak bowiem wynika z akt sprawy Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w opinii służbowej za okres od 1 października 2008 r. do 27 grudnia 2010 r., w rubryce VI. "opisowa ocena realizacji zadań służbowych i przygotowania zawodowego oraz posiadanych predyspozycji, określenia przydatności na obecnym stanowisku", negatywnie odniósł się do wykonywanych przez skarżącą obowiązków służbowych i ocenił ją jako "nieprzydatną na obecnym stanowisku". Natomiast we wnioskach końcowych zawarto stwierdzenie "przenieść na niższe stanowisko służbowe". Decyzją z dnia [...] nr [...][...]Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej utrzymał zaskarżoną opinię służbową w mocy. Skarżąca wniosła od decyzji organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, która jednakże postanowieniem z dnia 17 lutego 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 441/11, została odrzucona z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego do jej rozpoznania. Postanowienie zostało zaskarżone skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie rozpoznał jej do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie. W tak ustalonym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości, że w dniu wydania decyzji z dnia [...] pozbawiającej skarżącą 50% nagrody rocznej organ pierwszej instancji dysponował opinią o nieprzydatności skarżącej na zajmowanym stanowisku, która posiadała walor ostateczności w rozumieniu art. 16 § 1 K.p.a., bowiem odwołanie od niej nie zostało uwzględnione. Znajduje to potwierdzenie również w art. 36a ust. 8 ustawy, który wprost stanowi, iż opinia wydana wskutek odwołania jest ostateczna. Oznacza to, że opinia pozostała w obrocie prawnym i była wykonalna, co w tym aspekcie należy rozumieć jako wywołanie skutków prawnych określonych w innych przepisach szczególnych, do których należy zaliczyć art. 95 ust. 6 ustawy. Trzeba zaakcentować, że nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy późniejsze zaskarżenie decyzji nr [...] do sądu administracyjnego, który nie tylko, że nie wstrzymał jej wykonania, ale jeszcze skargę odrzucił. Wprawdzie nie została jeszcze rozpoznana skarga kasacyjna od tego postanowienia, jednakże nawet przy przyjęciu hipotetycznej jej skuteczności, przyjdzie zauważyć, że jej następstwa nie mogą podważyć prawidłowości procedowania organu administracji dysponującego ostateczną opinią służbową o skarżącej. Organy działają bowiem na podstawie prawa i mają obowiązek stosowania adresowanych do nich przepisów, a w niniejszej sprawie nie pozostawiło organowi możliwości działania w granicach uznania administracyjnego. Należy w tym miejscu również podkreślić, że zarówno organ w toku postępowania administracyjnego, jak i Sąd w przedmiotowym postępowaniu nie był uprawniony do merytorycznej oceny treści opinii służbowej skarżącej za okres od 1 października 2008 r. do 27 grudnia 2010 r. wydanej przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. Dla organu pierwszej instancji decydujące znacznie miał sam fakt wydania opinii i jej ostateczność, co zobowiązywało go do wydania decyzji o obniżeniu nagrody rocznej. Jednoczesnie Sąd jest uprawniony do badania wyłącznie legalności działania administracji publicznej i w tym też ograniczonym zakresie mógł zweryfikować opinię stanowiącą podstawę wydania decyzji z dnia [...] Ocena kryterium legalności wydanej opinii służbowej mogła tym samym polegać wyłącznie na ustaleniu, czy dane rozstrzygniecie zostało podjęte przez uprawniony do tego organ zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego oraz czy ewentualnie nie naruszono granic uznania administracyjnego. Zważyć przyjdzie, że w przywołanych kryteriach opinia służbowa skarżącej odpowiada prawu, jak również z urzędu nie dostrzeżono w niej uchybień mogących spowodować utratę jej mocy. Przedmiotowa opinia została wydana zgodnie z przepisami ustawy, która w art. 36a ust. 1 ustanawia obowiązek okresowego opiniowania strażaków, przez przełożonego (art. 36a ust. 3 pkt 6 ustawy) oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 kwietnia 2006 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 562 z późn. zm.). Brak jest również zastrzeżeń, że opinię sporządzono wadliwie nie według załączonego do rozporządzenia wzoru, bowiem uwzględniono w niej kryteria określone w § 4 tego aktu prawnego, ze szczególnym uwzględnieniem § 4 pkt 1 i 2 (kryterium umiejętności zawodowych wymaganych na danym stanowisku oraz wywiązywanie się z obowiązków i realizacja zadań służbowych na danym stanowisku). Organ w opinii jednoznacznie określił nieprzydatność skarżącej na zajmowanym stanowisku, co było jednym z celów opiniowania, zgodnie z art. 36a ust. 1 pkt 3 ustawy. Oceniając prawidłowość wydanych w sprawie decyzji należy odnieść się również do licznych zarzutów skarżącej, dotyczących naruszenia przez organ zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Po pierwsze nie zasługuje na aprobatę zarzut wykonania decyzji przed jej uprawomocnieniem się, gdyż jak już wskazano wypłata nagrody rocznej następuje w formie czynności materialno technicznej, której organ winien dokonać do 31 marca danego roku kalendarzowego. W rezultacie organ dokonał prawidłowej wypłaty 50% przysługującej skarżącej nagrody, co było jego ustawowym obowiązkiem, natomiast decyzją odmówił wypłaty pozostałej jej części. Nadto wbrew stanowisku skarżącej nie ma w niniejszej sprawie zastosowania § 7 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2007 r. w sprawie nagród i zapomóg dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej (dz. U. Nr 234, poz. 1725), gdyż dotyczy on wypłaty w terminie 14 dni wyłącznie nagrody pieniężnej, rzeczowej lub zapomogi. Również powoływanie się przez skarżącą na naruszenie przepisów postępowania między innymi: art. 7 - 11, art. 77, art. 73, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogło odnieść oczekiwanego skutku. Wprawdzie należy przyznać rację skarżącej, że organ pierwszej instancji nie zawiadomił jej o wszczęciu postępowania w sprawie obniżenia nagrody rocznej, przez co pozbawił ją możliwości czynnego udziału w postępowaniu, jednakże uchybienia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak podkreślono na wstępie niniejszego uzasadnienia, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie każde naruszenie przepisów postępowania musi powodować uchylenie decyzji, a wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania dokonanych naruszeń na treść decyzji. Do kategorii powodującej uchylenia decyzji lub postanowienia zalicza się między innymi brak należytej staranności organu w wyjaśnieniu sprawy, rozstrzyganie bez znajomości jej stanu faktycznego lub materiału dowodowego. Uchybienia muszą także pozostawać w bezpośrednim związku z wydanym orzeczeniem, wymaga się również wykazania, że gdyby uchybienie nie wystąpiło, to rozstrzygnięcie sprawy byłoby inne. Zdaniem Sądu pozbawienie strony możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym nie mogło mieć żadnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Należy zwrócić uwagę, że organ działał wyłącznie na podstawie art. 95 ust. 6 pkt 3 ustawy, który wymagał ustalenia wyłącznie jednej przesłanki - otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy. Nie istniała zatem potrzeba prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, przeprowadzania dodatkowych ustaleń, czy dopuszczenia dowodów. Tym samym skarżąca, nawet biorąc czynny udział w postępowaniu, nie mogła skutecznie doprowadzić do wydania na jej rzecz innego, bardziej korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Jednocześnie w związku z powyższym organ nie był zobowiązany do sporządzenia obszernego uzasadnienia decyzji, czy też rozważania innych aspektów sprawy, skoro nie działał w sferze uznania administracyjnego, do której można wyłącznie zaliczyć kwestię wysokości dokonanego obniżenia. Wbrew ocenie skarżącej sentencja decyzji organu pierwszej instancji nie budzi wątpliwości i jest jasna. Organ obniżył skarżącej nagrodę roczną o 50% uposażenia brutto za miesiąc grudzień 2010 r., czyli w najmniejszym dopuszczonym stopniu. Treść art. 95 ust. 6 należy rozumieć w ten sposób, iż nagrodę roczną obniża się strażakowi o co najmniej o 50%, czyli możliwe jest pozbawienie nagrody również o więcej niż o 50%. Skoro, organ zastosował minimum ustawowe, to działając poza uznaniem administracyjnym nie musiał szczegółowo uzasadnić swojego stanowiska. Taka potrzeba istniałaby wyłącznie w przypadku obniżenia nagrody rocznej powyżej 50% wynagrodzenia. Skarżąca w skardze podniosła, iż zgodnie z ustawą wnioskowanie w opinii służbowej o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe nie jest przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe, przez co nie było podstaw do zmniejszenia jej nagrody rocznej, ponieważ nie zaistniała przesłanka z art. 95 ust. 6 pkt w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Dodatkowo argumentowała, że nigdy nie została przeniesiona na niższe stanowisko służbowe. W ocenie Sądu również te twierdzenia należy uznać za bezzasadne. Nie można zgodzić się z tezą, że zastosowanie art. 95 ust. 6 pkt 3 ustawy wymaga wydania decyzji o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe. Wskazany przepis stanowi, że nagrodę roczną obniża się (...) w przypadku otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2, czyli o nieprzydatności na zajmowanym stanowisku. Konieczne jest zatem podkreślenie, że do zastosowania art. 95 ust. 6 pkt 3 wymagane jest wyłączne wydanie opinii służbowej o nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, a nie przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Odmienna interpretacja tego przepisu nie zasługuje na uzasadnienie, gdyż jest sprzeczna z jego językową wykładnią. Wolą ustawodawcy było zastosowanie sankcji obniżenia nagrody rocznej już za samo wydanie negatywnej opinii służbowej o nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, a nie być może ewentualna jej konsekwencja powodująca przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. W rezultacie nie ma znaczenia okoliczność, że skarżąca nadal pracuje na dotychczasowym stanowisku oraz, że nie została dotąd wydana prawomocna decyzja o przeniesieniu jej na niższe stanowisko służbowe. Na marginesie można zauważyć, że art. 38 ust 2 pkt 2 pozostawia przeniesie strażaka w dyspozycji organu, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "może przenieść". Podsumowując należy stwierdzić, że skoro skarżąca uzyskała opinię służbową o nieprzydatności na danym stanowisku, to organ był zobligowany, stosownie do brzmienia art. 95 ust. 6 pkt 3 ustawy, do obniżenia nagrody rocznej. Organy zatem nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania dających podstawę do uchylenia wydanych w sprawie skarżącej decyzji w niniejszym postępowaniu. Zważywszy na wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako bezzasadnej, działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 P.p.s.a.