IV SA/Gl 892/12

Dnia 22 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia 5 września 2012 roku H. O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr[...], na podstawie którego organ uznał zażalenie skarżącej na niezałatwienie w terminie przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. wniosku o pomoc w formie przyznania usług opiekuńczych dla męża za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę z dnia 2 października 2012 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie z uwagi na fakt, iż sprawa skarżącej została zakończona wydaniem decyzji administracyjnej i to decyzji pozytywnej dla strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4a. Podkreślenia w tym miejscu wymaga również fakt, iż w oparciu o art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie H. O. złożyła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., na podstawie którego organ uznał za nieuzasadnione zażalenie skarżącej na niezałatwienie w terminie przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. wniosku o pomoc w formie przyznania usług opiekuńczych dla męża. Rozstrzygnięcie powyższe wydano na podstawie art. 37 K.p.a. Stosownie do aktualnego orzecznictwa należy wskazać, że rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli została ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10). W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.