IV SA/Gl 894/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...][...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 235¹ K.p. oraz § 8 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869), w wyniku rozpatrzenia odwołania, utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...]r. odmawiającą stwierdzenia u W. M. choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz.20/1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że W. M. pracowała w latach 1978-2003 w "A" (zakład zlikwidowany) jako wiertacz, ślusarz narzędziowy, wydawca i rozdzielca narzędzi wykonując czynności obciążające kończyny górne w stawach nadgarstkowych. Następnie pracowała w latach 2003 - 2004 w "B" Sp. z o.o. w M. (zakład zlikwidowany) jako monter, obciążając kończyny górne w stawach nadgarstkowych ruchami skrętnymi, zginaniem i prostowaniem nadgarstków, w latach 2004 - 2005 (5 miesięcy) w Spółce z o.o. "C" w B. jako monter wiązek elektrycznych, wykonując precyzyjne ruchy zginania i prostowania obciążające stawy nadgarstkowe, w roku 2005 (2,5 miesiąca) w "D" Sp. z o.o. w C. (zmiana nazwy na "D"" Sp. z o.o.) jako operator maszyn i urządzeń, wykonując czynności różnorodne bez cech monotypii - nie stwarzające ryzyka powstania choroby zawodowej. Następnie organ podniósł, że lekarze specjaliści Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., w orzeczeniu z dnia [...]r. orzekli o braku podstaw do rozpoznania u W. M. choroby zawodowej – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wywołanej sposobem wykonywania pracy, wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Wydając orzeczenie uwzględnili analizę narażenia zawodowego, występowanie pozazawodowych czynników ryzyka, obecny stan kliniczny skarżącej, a zwłaszcza prawidłowe przewodnictwo w obu nerwach pośrodkowych kończyn górnych wykazane badaniem EMG z dnia 28 września 2009 r. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że lekarze specjaliści Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w orzeczeniu z dnia [...]r., w wyniku przeprowadzenia analizy dokumentacji lekarskiej i oceny narażenia zawodowego oraz konsultacji neurologicznej i ortopedycznej oraz badań EMG, również stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u W. M. choroby zawodowej - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka prawego - wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. Organ podkreślił, że według wniosków tego orzeczenia lekarskiego, zespół cieśni nadgarstka może mieć przyczyny samoistne - nie związane z przeciążeniem układu ruchu, takie jak np.: zaburzenia metaboliczne i hormonalne (leczenie hormonalne niedoczynności tarczycy oraz zmiany okołomenopauzalne u kobiet). Ponadto organ odwoławczy podniósł, że W. M., poinformowana pismem z dnia [...]r. w trybie art. 10 K.p.a., o prawie ustosunkowania się do całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, nie udzieliła żadnej odpowiedzi. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, W. M. podniosła, że jej schorzenie ma związek z rodzajem wykonywanej pracy zawodowej, a nie z innymi czynnikami. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania – "D" Sp. z o.o. w Warszawie Oddział w B., wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że decyzja odpowiada obowiązującym unormowaniom prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze. zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej zakresie, stwierdzić należało, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Ocena zgodności z prawem wymienionej decyzji została przeprowadzona przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 z 2009 r., poz. 869), zwanego dalej również rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. Ponadto podkreślenia wymagało, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem zrealizowanie dwóch warunków: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz stwierdzenie – przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem - że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w cytowanym wyżej art. 235¹ K.p. Nie została bowiem rozpoznana u skarżącej przewlekła choroba obwodowego układu nerwowego wywołana sposobem wykonywania pracy w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymieniona w pozycji 20/1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W tym zakresie organ odwoławczy podkreślił, że lekarze specjaliści Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., wydając orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania u W. M. wymienionej choroby, uwzględnili analizę narażenia zawodowego, występowanie pozazawodowych czynników ryzyka, obecny stan kliniczny skarżącej, w tym zwłaszcza prawidłowe przewodnictwo w obu nerwach pośrodkowych kończyn górnych potwierdzone wynikami badań EMG z dnia 28 września 2009 r. Następnie – dla potwierdzenia powyższych ustaleń - organ odwoławczy podniósł, że lekarze specjaliści Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w orzeczeniu z dnia [...]r., w wyniku przeprowadzenia analizy dokumentacji lekarskiej i oceny narażenia zawodowego oraz konsultacji neurologicznej i ortopedycznej oraz badań EMG, również stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u W. M. choroby zawodowej - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka prawego. W tym zakresie organ dodatkowo podkreślił, że według wniosków tego orzeczenia lekarskiego, zespół cieśni nadgarstka może mieć przyczyny samoistne - nie związane z przeciążeniem układu ruchu, takie jak np.: zaburzenia metaboliczne i hormonalne. Na podstawie prawidłowej oceny powyższych dowodów, organ – zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał rozstrzygnięcie. W konsekwencji organ odwoławczy – podobnie jak i organ pierwszej instancji - prawidłowo uznał, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie ma podstaw do rozstrzygania wbrew wnioskom zawartym w orzeczeniach lekarskich, które w sposób jednoznaczny wykluczają rozpoznanie choroby wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie twierdzenia skargi, sprowadzające się do kwestionowania powyższego rozstrzygnięcia. Ponadto - jak podkreślił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji – W.M., poinformowana pismem z dnia [...] r. w trybie art. 10 K.p.a., o prawie ustosunkowania się do całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, nie udzieliła żadnej odpowiedzi. W podsumowaniu stwierdzić więc należało, że na podstawie prawidłowej oceny orzeczeń lekarskich obydwu jednostek medycznych, organ odwoławczy – podobnie jak i organ pierwszej instancji - zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał rozstrzygnięcie. W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd - na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – stwierdził zatem, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania ani też nie doszło do naruszenia prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.