IV SA/Gl 910/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] roku nr [...]; 2) zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącej kwotę 240 złotych (słownie: dwieście czterdzieści złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. odmówił stwierdzenia u skarżącej E.W. choroby zawodowej narządu głosu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych rozp. Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja została wydana w oparciu o postępowanie wyjaśniające narażenie zawodowe na nadmierny wysiłek głosowy oraz orzeczenia lekarskie: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji E.W. podniosła zarzut, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i brak wskazania przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej przedłożonej przez nią dokumentacji medycznej. Wskazała, że wydane w sprawie orzeczenia lekarskie są sprzeczne z informacjami zawartymi w posiadanej przez nią historii choroby i dokumentacji IMPiZŚ w S. z [...] r. Zarzuciła, że dokumenty te zostały pominięte w wydanych orzeczeniach oraz podkreśliła, że stwierdzone u niej zmiany związane z niedomykalnością fonacyjną, były widoczne już w [...] r. podczas badań w IMPiZŚ, gdzie stwierdzono w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] "...zwarcie fonacyjne prawie pełne", "... również ze śladowym brakiem zwarcia fonacyjnego wiązadeł głosowych" i zostały potwierdzone w kolejnych orzeczeniach Instytutu z dnia [...] i [...] poprzez stwierdzenie "Brak zwarcia fonacyjnego obserwowano przy równoczesnym stwierdzeniu cech dysfonii hiperfunkcyjnej". Skarżąca zarzuciła, że pomimo rozpoznanej niedomykalności głośni oraz potwierdzenia jej związku z charakterem wykonywanej pracy, nie uznano tych zaburzeń za znamiona choroby zawodowej. Podniosła, że nie jest możliwe, aby wcześniej stwierdzona niedomykalność fonacyjna głośni, nie została wykryta w aktualnych badaniach przeprowadzanych w WOMP oraz IMPiZŚ (hospitalizacja w dniach [...]-[...], [...]). Wskazała, że biorąc pod uwagę, iż wyniki ze Szpitala w B. potwierdzają ten fakt, wnosi o przeprowadzenie ponownych badań i diagnostyki w zakresie rozpoznania choroby zawodowej przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w Ł. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367), w wyniku rozpatrzenia odwołania E.W., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca pracowała w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy w latach: - [...] w Szkole Podstawowej w K. jako nauczyciel języka polskiego; - [...] w Szkole Podstawowej Nr [...] im. [...] w B., jako nauczyciel; - [...] w Szkole Podstawowej Nr [...] [...] w B., jako nauczyciel języka polskiego. Następnie organ podniósł, że skarżąca była badana w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej głosu, gdyż lekarze specjaliści po przeprowadzeniu diagnostyki laryngologicznej i foniatrycznej z oceną laryngoskopową i laryngostroboskopową krtani przed i po obciążeniu głosu, pomiarów parametrów fonacyjnych, komputerowej analizy akustycznej, nie stwierdzili w narządzie głosu zmian patologicznych odpowiadających skutkom przeciążenia w postaci: guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Organ odwoławczy wskazał, że orzecznicy WOMP uznali, iż stwierdzane badaniem laryngologicznym i foniatrycznym zmiany mają charakter przewlekłego prostego nieżytu błon śluzowych gardła i krtani i nie uzasadniają rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Dodał, że następnie skarżąca była badana w IMP i ZŚ w S. (hospitalizacja w dniach [...], [...]) gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Organ podniósł, że po raz pierwszy E.W. była hospitalizowana w klinice IMPiZŚ w [...]. W wykonanych wówczas badaniach laryngologicznym i foniatrycznym (badanie fizykalne, laryngoskopia lupowa) nagłośnia była prawidłowej konfiguracji, błona śluzowa przedsionka krtani zaczerwieniona, podsychająca, okolica międzynalewkowa w kolejnych badaniach prawidłowa/zaczerwieniona, fałdy przedsionkowe ruchome symetrycznie, fałdy głosowe blade, nieco obrzęknięte/pogrubiałe, zwłaszcza lewy, ruchome symetrycznie. Dodał, że w badaniu laryngostroboskopowym (dwukrotnym), drgania fałdów głosowych były niejednakowe, niejednoczasowe, amplituda drgań była w kolejnych badaniach zmniejszona/ w normie, przesunięcie brzeżne zachowane, zwarcie fonacyjne pełne. Organ podniósł, że w chwili obecnej w badaniach laryngologiczno-foniatrycznych stwierdza się błonę śluzową przedsionka krtani zaczerwienioną, podsychającą, fałdy przedsionkowe ruchome symetrycznie, fałdy głosowe blade, nieco obrzęknięte, dobrze napięte, ruchome symetrycznie, zwarcie fonacyjne jest pełne. Wskazał, że stwierdzane zmiany patologiczne w obrębie narządu głosu o charakterze przewlekłego prostego stanu zapalnego błony śluzowej krtani nie mają cech organicznej patologii zawodowej wywołanej przez nadmierny wysiłek głosowy i nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Dodał, że nie stwierdzono guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych ani niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wymienionych w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiących załącznik rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. i w związku z tym lekarze IMPiZŚ w S. uznali, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] strona wniosła o dopuszczenie dowodów w postaci orzeczenia lekarskiego z dnia [...], kart wypisowych z [...] r. oraz historii choroby z okresu [...], [...], a także o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w Ł. Następnie podniósł, że w związku z tym zwrócił się w tej sprawie do IMPiZŚ i w piśmie z dnia [...] lekarze orzecznicy tego Instytutu wyjaśnili, iż w prowadzonym aktualnie postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym uwzględnili załączoną przez stronę dokumentację medyczną m.in. dwie karty wypisowe z Instytutu z [...] i [...] oraz orzeczenie lekarskie z [...] r. i dysponowali przed wydaniem orzeczenia lekarskiego z dnia [...] częścią dokumentacji strony z Poradni Foniatrycznej Szpitala Wojewódzkiego w B., obejmującą wpisy z [...] r. i [...] r. Orzecznicy wskazali, że zapoznali się z pozostałymi wpisami w kartotece w/wym. Poradni, w których jest mowa o dysfonii i niewydolności fonacyjnej głośni, a w badaniu laryngologicznym opisywano niedomykalność fonacyjną głośni, podkreślając, że wbrew twierdzeniom strony nie każda niedomykalność fonacyjna głośni odpowiada niedowładowi mięśni wewnętrznych krtani, wymienionemu w wykazie chorób zawodowych w pozycji 15.3. Dodali, że niewielki brak zwarcia fonacyjnego głośni może być wynikiem przewlekłych zmian nieżytowych błony śluzowej krtani lub czynnościowych zaburzeń emisji głosu o typie dysfonii hiperfunkcyjnej (tendencja do zwierania fałdami przedsionkowymi - tego rodzaju zmiany stwierdzano u badanej podczas hospitalizacji w IMPiZŚ w [...] r.), które nie figurują w wykazie chorób zawodowych i nie mają cech organicznej patologii zawodowej wywoływanej przez nadmierny wysiłek głosowy. Lekarze specjaliści podnieśli, że twierdzenie odwołującej iż, "taka niedomykalność nie ulega wyleczeniu, więc po 10 latach może się co najwyżej pogłębić, ale nie zniknąć" jest nieprawdziwe i niezgodne z wiedzą medyczną. W badaniach stroboskopowych wykonanych u pacjentki w Instytucie w [...] r. i [...] r. badanie fonacyjne było pełne (nie obserwowano niedomykalności fonacyjnej głośni). Badania zostały ocenione przez dwóch lekarzy specjalistów foniatrii o bardzo dużym doświadczeniu z zakresu patologii zawodowej narządu głosu, stąd nie jest zrozumiały zarzut nierzetelnego przeprowadzenia badań w IMPiZŚ w S. Diagnostyka laryngologiczno-foniatryczna przeprowadzona u E.W. w Instytucie w [...] r. i po następnych 10 latach (każdorazowo badania laryngologiczno- foniatryczne wykonywano dwukrotnie w odstępie 6 miesięcy), nie wykazała obecności w obrębie narządu głosu utrwalonych zmian patologicznych wymienionych w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Podsumowując - stwierdzane u strony zmiany patologiczne o charakterze przewlekłego prostego stanu zapalnego błony śluzowej krtani (czy czynnościowych zaburzeń emisji głosu o typie dysfonii hiperfunkcyjnej obserwowanych w [...] r.), nie odpowiadają skutkom klinicznym przewlekłego narażenia zawodowego na nadmierny wysiłek głosowy i nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych, a załączona dokumentacja medyczna nie daje podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego wydanego przez IMPiZŚ w S. Następnie organ wskazał, że w dniu [...] skarżąca ponownie wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z diagnostyki, badania oraz orzeczenia IMP im. [...] w Ł., zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa poprzez pozbawienie strony możliwości prowadzenia postępowania w drugiej instancji. Zgłosiła zastrzeżenia do w/wym. opinii IMPiZŚ w S., podnosząc, iż wielkość niedomykalności nie została określona przez ustawodawcę w przepisach w sprawie chorób zawodowych, jako przesłanka warunkująca uznanie niedomykalności fonacyjnej głośni za chorobę zawodową. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że zgodnie z treścią w/wym. opinii IMPiZS, nie każda niedomykalność fonacyjna głośni odpowiada niedowładowi mięśni wewnętrznych krtani, wymienionemu w wykazie chorób zawodowych w pozycji 15.3, a stwierdzane u skarżącej zmiany patologiczne narządu głosu nie są tam wymienione. Dodał, że w toku postępowania administracyjnego został wyczerpany dwuszczeblowy tryb diagnostyczno-orzeczniczy przewidziany przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Podkreślił, że ze specyfiki postępowania w sprawie chorób zawodowych wynika związanie inspektora sanitarnego orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że organ ten nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia. Dotyczy to zarówno symptomów choroby, jak i przyczyn jej powstania (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13.11.2011 r. sygn. akt II SA/Rz 436/11). Dodał, że orzecznictwo o chorobach zawodowych regulują m.in. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r., zgodnie z którymi jednostkami orzeczniczymi I stopnia są poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, natomiast II stopnia - jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy. W każdym przypadku orzekania o stanie zdrowia osoby badanej, decydujące i rozstrzygające znaczenie ma badanie lekarskie oraz badanie specjalistyczne przeprowadzane w jednostce wydającej stosowne orzeczenie. Organ podkreślił, że na podstawie tych badań weryfikowane są inne badania lekarskie, czy rozpoznania związane z podejrzeniem choroby zawodowej. Nie może natomiast zachodzić sytuacja odwrotna tj., że badanie wykonane przez jednostki służby zdrowia i lekarzy nieuprawnionych do orzekania o chorobie zawodowej, stanowiłoby podstawę do weryfikacji badań przeprowadzonych w uprawnionych jednostkach orzeczniczych. Podważałoby to nie tylko kompetencje, ale i zasadność istnienia z mocy prawa jednostek uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych. W ocenie organu orzeczenia lekarskie kompetentnych placówek medycznych I i II stopnia (PChZ WOMP w S. oraz IMP i ZŚ w S.), wydane w oparciu o szczegółową diagnostykę są wyczerpujące oraz zgodne w swoich konkluzjach. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E.W. podniosła zarzut naruszenia; a) norm prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 235¹ k.p. w zw. z poz. 15.3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - poprzez błędną subsumcję stanu faktycznego, w wyniku czego błędnie ustalono, że schorzenie skarżącej nie ma zawodowej etiologii i nie zostało objęte przywołanym wyżej wykazem chorób zawodowych, pomimo tego, że dolegliwość skarżącej polega na niedowładzie mięśni wewnętrznych krtani, czemu towarzyszy niedomykalność fonacyjna głośni, co trwa co najmniej przez 20 lat i powstała w wyniku wykonywania pracy w narażaniu na wysiłek głosowy, wobec czego stanowi schorzenie objęte hipotezą wynikającą z poz. 15.3 (niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią), b) norm prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj; - art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do jego dokładnego wyjaśnienia, a tym samym brak podjęcia czynności zmierzających do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes skarżącej, oraz poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności obejmującego: - historię choroby skarżącej za okres 12 lat, tj. od roku [...] do [...] r., w której stwierdza się - przez okres 12 lat leczenia - niedowład mięśni wewnętrznych krtani oraz brak zwarcia fonacyjnego głośni, jak i również, - kartę wypisową Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., zwanego dalej IMPiZŚ w S., z dnia [...], orzeczenie IMPiZŚ z dnia [...], w zakresie, w jakim stwierdzają brak zwarcia fonacyjnego przy równoczesnym stwierdzeniu cech dysfonii hyperfunkcyjnej, - orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...], orzeczenia IMPiZŚ z dnia [...], jak również dodatkowej opinii IMPiZŚ w S. z dnia [...], w zakresie w jakim stwierdzają zmiany patologiczne w obrębie narządu głosu o charakterze przewlekłego prostego stanu zapalnego błony śluzowej krtani, które trwają od ponad 20 lat, i wydanie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie orzeczeń placówek orzeczniczych, zgodnie z którymi, pomimo przywołanych wyżej okoliczności, oraz pracy skarżącej w warunkach narażenia na wysiłek głosowy, jej schorzenie nie ma cech patologii zawodowej; - art. 136 k.p.a. oraz art. 75 § 1, i 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez niedopuszczenie dowodu, wnioskowanego przez skarżącą, w postaci dodatkowych badań skarżącej przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w Ł. oraz opinii w/w instytutu i wydanie postanowienia z dnia [...], w zakresie pkt. 2, odmawiającego dopuszczenie w/w dowodu, podczas gdy, w świetle okoliczności niniejszej sprawy, zwłaszcza w świetle braku spójności między wynikami badań przeprowadzonych przez lekarza foniatrę (w okresie 12 lat) z Poradni Foniatrycznej Szpitala Wojewódzkiego w B., a wnioskami orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych, organ II instancji winien przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w związku z powyższym doszło również do naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 1 k.p.a., bowiem pomimo wniosku skarżącej nie został dopuszczony dowód, który mógł się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie był sprzeczny z prawem, jak również nie zostało uwzględnione żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, pomimo tego, że jego przedmiotem była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy; - art. 80 k.p.a. - poprzez ocenę materiału dowodowego w stanie niekompletnym oraz nie w pełni rozpatrzonym, bowiem pominięto dowód wnioskowany przez skarżącą w zakresie dodatkowych badań skarżącej przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w Ł. oraz z pominięciem treści wypisów z Poradni Foniatrycznej Szpitala Wojewódzkiego w B., błędnie powołując się na związanie orzeczeniem placówek orzeczniczych i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie o w/w orzeczenia, mimo ich sprzeczności z treścią pozostałej dokumentacji medycznej (przywołanych powyżej wypisów); - art. 15 k.p.a. - zasady dwuinstancyjności postępowania - poprzez wystąpienie organu II instancji - [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., celem sporządzenia, dodatkowej opinii, z uwzględnieniem dokumentacji medycznej dotyczącej przebiegu i stanu schorzenia skarżącej, co w świetle okoliczności, że opinia powyższego Instytutu stanowiła podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji, od którego strona odwoływała się, stanowi przejaw naruszenia zasady dwuinstancyjności, zapewnionej w art. 78 Konstytucji, jak również wyartykułowanej wprost w art. 15 k.p.a; - art. 84 § 2 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a. - poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu przed organem II instancji, Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., występującego w niniejszej sprawie w charakterze biegłego, podczas gdy zgodnie z art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a. - stosującym się odpowiednio do biegłych, zgodnie z art. 84 § 2, biegły, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, podlega wyłączeniu od udziału w sprawie; - art 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która winna zostać uchylona i zmieniona co do istoty sprawy, ewentualnie powinna zostać uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji, a także poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uwzględnienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. utrzymujące w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. o odmowie stwierdzenia u skarżącej E.W. choroby zawodowej narządu głosu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim bowiem uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie czyni zadość obowiązkom organu w zakresie rozpatrzenia zarzutów odwołania. Skarżąca podniosła w odwołaniu, że zgodnie z wypisami z historii choroby pochodzącymi z Poradni Foniatrycznej oraz Instytutu Medycyny Pracy, obejmującymi; wypis z [...], [...], [...], [...], [...] i z [...], przy każdorazowym badaniu zostało stwierdzone, że jej fałdy głosowe są słabo napięte oraz występuje niedomykalność fonacyjna głośni. Podkreśliła, że niedomykalność fonacyjna głośni, została u niej stwierdzona już w [...] r. (czyli w Instytucie Medycyny Pracy), a następnie podczas badań w Szpitalu Wojewódzkim w B., również w tych ostatnich badaniach przeprowadzonych w [...] i w związku z tym podniosła, że nie jest możliwe, aby nie zostało to wykryte podczas należytego wykonania badań przeprowadzonych przez placówki medyczne I i II szczebla w niniejszym postępowaniu. Z uwagi na powyższe zarzuty, organ odwoławczy był zobowiązany do wnikliwego wyjaśnienia przyczyn rozbieżności pomiędzy stwierdzeniami lekarskimi wymienionymi przez skarżącą w odwołaniu, a treścią orzeczeń lekarskich sporządzonych w niniejszym postępowaniu administracyjnym (w tym opinii IMP, w której stwierdzono, że w badaniach przeprowadzonych w IMP w [...] i [...] r. nie obserwowano niedomykalności fonacyjnej głośni). Dla rozpoznania sprawy miało to kluczowe znaczenie, zwłaszcza z uwagi na to, że wskazywana przez skarżącą data ostatnich badań w Szpitalu Wojewódzkim w B., tj. [...] była zbliżona do daty badań przeprowadzonych w ramach niniejszego postępowania przez jednostkę medyczną drugiego stopnia, gdyż według orzeczenia IMP, stosowne badania były przeprowadzone w [...]. W takiej sytuacji szczególnie istotne było ustalenie przyczyn rozbieżności istniejących pomiędzy diagnozami pochodzącymi ze zbliżonych dat ([...] i [...]). Uzyskana przez organ odwoławczy wypowiedź IMP w S. z dnia [...], nie czyni zadość obowiązkom tego organu we wskazanym wyżej zakresie. Nie zawiera bowiem odpowiedzi na zarzuty odwołania, w tym dotyczące wymienionych rozbieżności i sprowadza się do stwierdzenia, że specjaliści tej jednostki nie znajdują podstaw do weryfikacji wydanego w tej sprawie orzeczenia lekarskiego. Wobec takiej treści pisma IMP, na tym etapie postępowania uzasadniona była ocena, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie jest wystarczający do wydania decyzji, a zatem organ był zobowiązany do podjęcia dalszych działań w celu jego uzupełnienia. W § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, czynności zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego, zostały wymienione w sposób przykładowy, a zatem do rozważenia przez organ w tym stanie sprawy, pozostawało – zawnioskowane w odwołaniu - wystąpienie do Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w Ł. W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić zatem należało, że przy jej wydaniu – podobnie jak i przy wydaniu decyzji organu I instancji - doszło do naruszenia art. 7 K.p.a., regulującego jedną z podstawowych zasad postępowania, zgodnie z którą organy administracji przy rozpatrywaniu spraw zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, a także art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które nakładają na organ administracji obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący i przeprowadzenia oceny materiału dowodowego. W konsekwencji tego, uzasadnienia obydwu decyzji nie spełniają warunków określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, że naruszenie w powyższy sposób przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięte przez organ stwierdzenia i oceny, dotyczyły przecież podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej. Wobec tego skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zatem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ administracji uzupełni materiał dowodowy poprzez uzyskanie kompletnego i szczegółowo uzasadnionego orzeczenia lekarskiego, zawierającego stwierdzenia we wskazanych wyżej kwestiach i rozważy podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego (jak stanowi § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). Następnie organ wyda rozstrzygnięcie wskazując w jego motywach – zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. - na jakiej podstawie uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich przyczyn ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich powodów odmówił wiary poszczególnym dowodom. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, na które składają się koszty zastępstwa prawnego, ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).