IV SA/Gl 919/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. O. na uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Prezydenta Miasta C. postanawia: odrzucić skargę Jak wynika z akt administracyjnych sprawy uchwałą nr [...] z dnia [...] Rada Miasta C., działając na podstawie 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznała za nieuzasadnioną skargę Z. O. na działalność Prezydenta Miasta C. W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż wbrew twierdzeniom skarżącego otrzymywał on odpowiedzi na składane do Urzędu Miasta pisma oraz wnoszone skargi. Pismem datowanym na dzień [...] Z. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta C. domagając się jej uchylenia i zobowiązania tego organu do podjęcia uchwały zobowiązującej Prezydenta Miasta C. do sporządzenia pisemnej odpowiedzi na wszystkie składane przez niego skargi. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu gminy wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. Podniósł, iż skarga powinna być wniesiona w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania odpowiedzi od organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa bądź, w przypadku braku takiej odpowiedzi, w terminie 60 dni od daty złożenia wezwania. Tymczasem skarżący złożył wezwanie w dniu [...], zatem termin do wniesienia skargi upłynął [...] Ponadto, odnosząc się do kwestii merytorycznych skargi, wskazał, iż Komisja Rewizyjna Rady Miasta C. jak również Rada Miasta C. uznały zarzuty dotyczące działalności Prezydenta Miasta za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej został określony w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W myśl tego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zakres przedmiotowy tej kontroli określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z powyższej regulacji wynika dopuszczalność orzekania przez sądy administracyjne wyłącznie w sprawach, w których organy administracyjne działają w formach władczych (art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a), bądź w przypadku bezczynności organów i to tylko w takim zakresie w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, oraz innych aktów i czynności (art 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona uchwała została pojęta w tzw. trybie skargowym uregulowanym w przepisach art. 221 i nast. Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.). Przedmiotem takiej skargi, w myśl art. 227 k.p.a., może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie skargowe prowadzone przez organy administracyjne jest postępowaniem szczególnym, a charakteryzuje się między innymi tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć skierowanych do skarżącego, a tylko zawiadamia się go o podjętych działaniach, nadto nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia (tak Janusz Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego z komentarzem, Warszawa 1998 r., str.909). Celem tegoż postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności określonych organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Zakończenie postępowania skargowego przybiera formę zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi zawierającego informację o czynnościach organu załatwiającego skargę i ich rezultatach. Zawiadomienie nie dotyczy zatem stwierdzenia, czy też uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wobec powyższego przyjdzie stwierdzić, że zawiadomienie kończące to postępowanie, nawet wówczas, gdy przybiera formę uchwał rady gminy (w takiej bowiem formie organ ten załatwia sprawy należące do jego właściwości) nie podlega kontroli legalności sprawowanej przez sądy, gdyż nie mieści się ono wśród aktów poddanych kognicji tego Sądu określonych w powołanym na wstępie art. 3 § 2 P.p.s.a, co powoduje niedopuszczalność skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2001 I SA 2668/ 00 publik. LEX 54426, z 15 stycznia 2001 r., II S.A. Wr 1704/00). Dodatkowo przyjdzie wskazać, że, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a, jak słusznie zauważył pełnomocnik organu, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcie naruszenia prawa. Skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...]. Z odpowiedzi na skargę wynika, że organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie, zatem skarga powinna być wniesiona do dnia [...] Tymczasem skarga datowana na dzień [...] została wniesiona [...]a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Natomiast skarga spóźniona zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a podlega odrzuceniu. Jednakże bez względu na powyższe uchybienie skarga na uchwałę podjętą w trybie rozpoznania skarg i wniosków określonym w Dziale VIII k.p.a., jak już wskazano, nie podlega kognicji sądów administracyjnych i dlatego z tej przyczyny jest ona niedopuszczalna, co, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skutkuje koniecznością jej odrzucenia. Mając przytoczone okoliczności na względzie, uznając skargę złożoną w sprawie za niedopuszczalną Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.