IV SA/Gl 954/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Zofia NSA Borowicz, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : nauczycieli p o s t a n a w i a odrzucić skargę T. C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na uchwałę Rady Miasta C. Nr [...] z [...] r. Skarżący wyjaśnił, że skargę tę wniósł w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, poprzedzając ją wezwaniem do zmiany zaskarżonej uchwały. Skarżący stwierdził, że przedmiotowa uchwała została podjęta w sprawie dofinansowania studiów podyplomowych. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 29 marca 2002 r., art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 marca 1990 r., art. 32 Konstytucji RP oraz art. 35 § 2 i 12 kpa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały. Przedmiotowa uchwała została podjęta w następującym stanie faktycznym: W konsekwencji negatywnego załatwienia wniosku skarżącego o dofinansowanie do studiów podyplomowych, T. C. w dniu [...] r. wniósł skargę do Prezydenta Miasta C. na działalność Wydziału Edukacji Urzędu Miasta. Ponieważ otrzymana informacja pisemna w tej kwestii, zawarta w piśmie z dnia [...] r. nie satysfakcjonowała skarżącego, wniósł on skargę na działalność Prezydenta Miasta w tej sprawie, którą skierował pismem z dnia [...] r. do Wojewody [...]. Wojewoda [...] pismem z dnia [...] r. na podstawie art. 231 w zw. z art. 229 pkt 3 kpa przekazał w/w skargę do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Radzie Miasta C., zobowiązując ją do udzielenia skarżącemu odpowiedzi. W tym stanie sprawy Rada Miasta C. w dniu [...] r. podjęła na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w zw. z art. 229 pkt 3 kpa uchwałę Nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi wniesionej przez T. C.. W § [...] w/w uchwały Rada Miasta stwierdziła, że po zapoznaniu się z wynikami przeprowadzonego przez Komisję Rewizyjną Rady Miasta postępowania wyjaśniającego w sprawie skargi wniesionej przez T. C. zawierającej zarzuty na działania Prezydenta Miasta w sprawie dotyczącej wniosku o dofinansowanie studiów podyplomowych wniesiona skarga jest bezzasadna. W wykonaniu w/w uchwały stosownie do treści jej § [...] przewodniczący Rady Miasta zawiadomił pismem z dnia [...] r. skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Zawiadomienie to zawierało uzasadnienie. Nadto wraz z zawiadomieniem skarżącemu doręczono zaskarżoną uchwałę. T. C. na uchwałę tę wniósł skargę, wnioskując o jej uchylenie i wskazując, iż dotyczy ona sprawy dofinansowania studiów podyplomowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważenia wymagała kwestia dopuszczalności skargi, a to z uwagi na unormowania zawarte w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych. Skargę wniesioną w niniejszej sprawie uwzględniając zebrany materiał dowodowy w aktach administracyjnych oraz aktach sądowych, należało rozważyć w płaszczyźnie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. z 2001 r., Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stosownie do treści cytowanego art. 101 ust. 1 każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Poza warunkiem formalnym polegającym na wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa pierwszoplanowe znaczenie ma kwestia, czy ze względu na przedmiot zakwestionowana uchwała może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Ustawa stanowi bowiem, że przedmiotem skargi mogą być uchwały z zakresu administracji publicznej. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się bardzo szerokie znaczenie tego pojęcia. Realizując swoje zadania z zakresu administracji publicznej, organ kolegialny gminy – jakim jest rada gminy – zobowiązany jest w określonych sytuacjach podejmować rozstrzygnięcia, także w formie uchwał np. co do konkretnych działań czy odmowy ich podjęcia czy też kolejności ich podjęcia. Uchwały tego rodzaju, mimo że są podejmowane w ramach wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jeżeli nie stanowią prawnych form działania administracji, które prowadzą do powstania obowiązującej normy prawnej (konkretnej lub ogólnej). Zaskarżoną uchwałą Rada Miasta C. uznała za bezzasadną skargę T. C. zawierającą zarzuty na działania Prezydenta Miasta w sprawie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie do studiów podyplomowych. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 kpa. W związku z tym należy zauważyć, że prawo składania skarg (jak i petycji czy wniosków) do organów administracji publicznej oraz organizacji i instytucji społecznych, wykonujących zlecone zadania z zakresu administracji publicznej, przyznaje każdemu art. 63 Konstytucji RP. Podstawę prawną wnoszenia skarg i wniosków stanowią przepisy Działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Toczące się wskutek złożonej skargi (lub wniosku) postępowanie uproszczone wyraża się tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego (czy wnioskodawcy), a tylko zawiadamia się go o swoich działaniach, nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia (por. "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" pod red. B. Adamiak, J. Borkowski, 3 wydanie, Wyd. C. H. Beck, W-wa, str. 742). Przedmiotem skargi, o której stanowi art. 227 kpa mogą być wszelkie czynności prawne lub faktyczne lub też brak czynności właściwych organów lub ich pracowników. Skarga z art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie mają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Wniesiona w trybie art. 227 kpa skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością materialno-techniczną o jakiej stanowi art. 238 kpa tj. zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Takie postępowanie nie jest objęte skargą do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 21.11.2001 r. III SAB 108/99, zbiór LEX 48017). W sytuacji zatem, gdy skargę wniesioną w trybie art. 227 kpa rozpatruje organ kolegialny, a formą w jakiej o niej rozstrzyga jest uchwała, to nie można przyjąć, że tylko z tego tytułu uchwała taka podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Organ kolegialny, a takim jest rada gminy, we wszystkich sprawach należących do jego właściwości podejmuje uchwały. Jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej w trybie art. 227 kpa są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynnością innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której stanowi art. 227 kpa nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie służy (por. postanowienie NSA z dnia 12.04.2001 r. sygn. I SA 2668/00, zbiór LEX 54426). Przedmiotową uchwałą Rada Miasta C. rozpatrzyła negatywnie skargę T. C. dotyczącą działań podjętych przez Prezydenta Miasta C. w ramach wniesionej skargi na działalność pracowników Wydziału Edukacji Urzędu Miasta. Jej wykonanie zostało powierzone Przewodniczącemu Rady, który zawiadomił skarżącego o sposobie załatwienia jego skargi z dnia [...] r. Zawiadomienie to, sporządzone w trybie art. 238 kpa zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Przedmiotowa uchwała jest formą załatwienia skargi zgłoszonej w trybie art. 227 kpa zatem nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skoro do Rady Miasta jako właściwego organu wpłynęła tego rodzaju skarga (przekazana, zgodnie z właściwością przez Wojewodę [...]) to rozpatrując ją na sesji, Rada podjęła uchwałę stosownie do § [...] ust. [...] Statutu Miasta C. (uchwalonego uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...]– opubl. w Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...]r. Nr [...], poz. [...]). Uchwała ta będąc w istocie rzeczy informacją o sposobie załatwienia skargi na działalność Prezydenta Miasta nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego, tylko z tego względu, iż stanowi jedyną możliwą prawną formę działania Rady Miasta. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną odrzucił.