IV SA/Gl 96/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie : NSA Tadeusz Michalik WSA Beata Kalaga – Gajewska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2005 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego o d d a l a s k a r g ę Decyzją z [...] Prezydent Miasta C. przyznał H. M. dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł miesięcznie, poczynając od [...]. Odwołanie od tej decyzji wniósł K. P., będący sądownie ustanowionym tymczasowym zarządcą nieruchomości, na której znajduje się budynek z lokalem mieszkalnym, zajmowanym przez H. M. na zasadzie najmu. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 134 kpa stwierdziło niedopuszczalność odwołania uznając, że K. P. nie ma statusu strony w przedmiotowej sprawie. W skardze K. P. zarzucił, że dodatek mieszkaniowy został przyznany jednej lokatorce, natomiast organ odwoławczy nie rozpatrzył kwestii dodatku mieszkaniowego dla innych lokatorów zarządzanego przez niego budynku, którzy nie składają wniosków o przyznanie tego świadczenia. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że stroną postępowania w przedmiocie dodatku mieszkaniowego jest tylko osoba, która ubiega się o przyznanie tego dodatku. W postępowaniu tym rozstrzyga się bowiem jedynie o zakresie uprawnień tej osoby. Natomiast postępowanie to nie dotyczy sfery uprawnień i obowiązków zarządcy budynku, w którym zamieszkuje osoba ubiegająca się o dodatek. Tego stanu rzeczy nie zmienia regulacja zawarta w art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.) według którego decyzję w sprawie dodatku doręcza się też zarządcy lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny. Doręczenie to wiąże się z obowiązkami zarządcy powstającymi na skutek przyznania dodatku mieszkaniowego. Mianowicie zarządca zalicza dodatek na poczet przysługujących mu należności za zajmowany lokal mieszkalny ( art. 8 ust. 3 cyt. ustawy ). Dla celów rozrachunkowych istotne jest więc, by zarządca o wysokości dodatku był poinformowany, a najpewniejsza informacja wynika wprost z decyzji. Zarządcę obciąża też obowiązek z art. 8 ust. 4 ustawy, dotyczący zawiadomienia o powstałych zaległościach w opłacaniu należności za zajmowany lokal mieszkalny. Są to jednak obowiązki wynikające wprost z ustawy, a nie nakładane decyzją administracyjną. Przyznanie lokatorowi dodatku mieszkaniowego nie powoduje też modyfikacji stosunku cywilnoprawnego łączącego wynajmującego z najemcą. Dodatek jest prawem przyznanym osobie zajmującej dany lokal i nie rodzi wierzytelności po stronie zarządcy. Nie może on zatem ani występować o wypłatę dodatku, ani – tym bardziej – uruchamiać w tym zakresie postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji trafnie organ odwoławczy zastosował art. 134 kpa. Skarżący nie brał bowiem udziału w postępowaniu administracyjnym przed organem podstawowego stopnia. Skoro zaś nie przysługuje mu przymiot strony w tym postępowaniu, to wniesione przez niego odwołanie było niedopuszczalne. Dlatego też na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm. ) orzeczono, jak w sentencji.