IV SA/Gl 96/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stwierdził u M. D. choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego spowodowanego sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W motywach tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz orzeczenia wydanego w toku postępowania odwoławczego nr [...] wydanego przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W dalszej części uzasadnienia organ ten przedstawił przebieg kariery zawodowej strony i wskazał, że w okresie zatrudnienia wykonywała ona takie czynności jak: wypisywanie faktur na maszynie, księgowanie ręczne faktur, pisanie ręczne, od 1996 r, pisanie na komputerze, windykowanie należności, sporządzanie miesięcznego zestawienia obrotów sprzedaży wody i odprowadzania ścieków, sporządzanie wykazu należności, sporządzanie okresowego bilansu prowadzonych kont, rozliczanie przeprowadzonych kompensat zadłużeń, prowadzenie korespondencji a także przechowywanie i archiwizowanie i po dokonaniu analizy warunków pracy strony uznano, że stwarzały one ryzyko powstania choroby zawodowej. Następnie powyższy organ przytoczył treść § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), określającego wymogi jakie należy spełniać, aby można było rozpoznać chorobę zawodową. Przeprowadzona analiza orzeczeń lekarskich wystawionych przez uprawnione placówki wykazała, że u strony w 2006 r. rozpoznano prawostronny zespół cieśni nadgarstka, jednakże w następstwie przeprowadzonego zabiegu operacyjnego. W [...] w następstwie nasilających się bólów przeprowadzono kolejną operację. Nadto w [...] rozpoznano u strony uszkodzenie górnego splotu ramiennego prawego. Przeprowadzone kolejne badania w [...] wykazało prawidłowe przewodzenie w nerwach kończyn górnych. Przeprowadzone w [...] w trakcie hospitalizacji w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. badania wykazały niewielkiego stopnia wydłużenie latencji końcowej z nerwu pośrodkowego prawego, przewodzenie w tym nerwie wypadło prawidłowo. W końcowej części uzasadnienia wskazano, że ocena narażenia zawodowego wskazuje na to, że strona zatrudniona była na stanowiskach, które obciążały kończyny górne, gdyż wymagały ruchów zginania i prostowania rąk w stawach nadgarstkowych, jednakże brak rozpoznania zawodowego schorzenia nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Odwołanie od tej decyzji wniosła M. D., która wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Zdaniem strony nie jest obciążona zaburzeniami hormonalnymi i towarzyszącymi im schorzeniami genetycznymi. Jej zdaniem praca którą wykonywała związana była z wielogodzinnym pisaniem ręcznym, maszynowym i przy komputerze. Powyższe prace były wykonywane osobiście. Czynności te obciążały jej kończyny górne i wymagały częstych ruchów zginania i prostowania rąk w stawach nadgarstkowych. W dalszej części odwołania strona podkreśliła, że stworzone przez pracodawcę warunki pracy jak również rozpoznana u niej choroba cieśni nadgarstka winny skutkować stwierdzeniem występowania u niej choroby zawodowej, jednakże placówki orzecznicze wypowiadające się w sprawie jak również organ pierwszej instancji takiej choroby nie stwierdziły. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania oraz przybliżono treść zapadłych w sprawie orzeczeń uprawnionych placówek medycznych. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił sprawy w sposób pozwalający na podjęcie rozstrzygnięcia. W szczególności zwrócono uwagę na fakt, że w sytuacji, kiedy uprawnione placówki rozpoznały u strony schorzenie wymienione w wykazie chorób zawodowych, to zadaniem organu jest wszechstronne wyjaśnienie okoliczności związanych z warunkami pracy, tak aby można było wykluczyć zawodowe pochodzenie występującego schorzenia. We wskazaniach dotyczących ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy podniósł, że niezbędne jest przedstawienie oceny narażenia zawodowego strony w miejscu pracy, a zwłaszcza rodzaj i chronometraż wykonywanych czynności w całym okresie aktywności zawodowej strony. W dalszej kolejności organ pierwszej instancji winien wystąpić do placówki orzeczniczej pierwszej instancji o wydanie orzeczenia uzupełniającego w sprawie, uwzględniające nowe ustalenia w zakresie warunków pracy M. D. Zwrócono również uwagę na konieczność zapewnienia stronie czynnego udziału w prowadzonych czynnościach procesowych oraz o możliwości złożenia końcowych oświadczeń. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 6, § 8 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) nie stwierdził u M. D. choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywanej pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w pozycji 20/1 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia przywołano wpierw treść art. 235¹ Kodeksu pracy zawierający definicje choroby zawodowej, za którą uwaga się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przybliżył czynności procesowe, które przeprowadził w ramach ponownie prowadzonego postępowania, wykonując zalecenia zamieszczone w uzasadnieniu decyzji przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ramach tej części uzasadnienia organ w sposób bardzo precyzyjny przedstawił wykonywane czynności przez stronę w poszczególnych zakładach pracy. Przeprowadzone postępowanie pozwoliło temu organowi na uznanie, że praca wykonywana przez M. D. miała cechy monotypowości i powtarzalności w dłuższych okresach zmiany roboczej, a tym samym była narażona na czynnik szkodliwy związany ze sposobem wykonywania pracy, w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. W dalszej części uzasadnienia przybliżone zostały orzeczenia obu placówek medycznych wypowiadających się w sprawie, w tym uzupełniające orzeczenia wydane przez obie wypowiadające się w sprawie placówki medyczne. W orzeczeniach tych potwierdzono brak podstaw do rozpoznania u strony zespołu cieśni nadgarstka pochodzenia zawodowego, uzasadniając to tym, że w trakcie badań oraz obserwacji klinicznej stwierdzono zaniki mięśni kłębu i kłębika ręki prawej z ograniczeniem zginania palców z ich szpotniastym ustawieniem, bolesność uciskową, upośledzenie ruchomości w prawym stawie barkowym z zanikiem mięśni. Z kolei diagnostyka neurologiczna wykazała dodatkowe schorzenie narządu ruchu między innymi dyskopatię C3/C4, C4/C, przewlekły zespół bólowo-korzeniowy szyjny, uszkodzenie prawego splotu barkowego, które są istotnymi czynnikami ryzyka dla rozwoju neuropatii obwodowej bez względu na sposób wykonywania pracy. Zaznaczono również, że badanie wykonane w dniu [...] wykazało prawidłowe przewodzenie we włóknach ruchowych i czuciowych badanych nerwów, w tym nerwu pośrodokowego prawego, co nastąpiło rok po zabiegu operacyjnym. Z kolei ponowne badanie przeprowadzone w dniu [...] prawej kończyny górnej wykazało ponownie występowanie prawostronnego zespołu cieśni nadgarstka, pomimo jednoczesnego braku w tym okresie narażenia zawodowego, co wskazuje na poza zawodowy charakter schorzenia, którego znaczna progresja nastąpiła po zakończeniu okresu narażenia zawodowego. W konsekwencji organ pierwszej instancji wiąże schorzenie występujące u strony z uszkodzeniem splotu barkowego oraz algodystrofią, a przemawia za tym współistnienie neuropatii prawego nerwu łokciowego i promieniowego, które nie ma żadnego związku z narażeniem zawodowym. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się M. D., która wniosła odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. W odwołaniu tym zakwestionowała rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i podniosła, że zdiagnozowane u niej schorzenia stwarzają podstawy do rozpoznania u niej choroby zawodowej. Odwołująca się przedstawiła czynności procesowe podejmowane w trakcie prowadzonego postępowania, a w szczególności zmierzające do wykazania zatrudnienia jej w warunkach stwarzających ryzyko wystąpienia choroby zawodowej oraz uznała, że placówki medyczne wypowiadające się w sprawie całkowicie pominęły te nowe ustalenia w zakresie warunków w jakich była zatrudniona i odwoływały się do wcześniejszych ustaleń. Zakwestionowała także ustalenia zamieszczone w orzeczeniach obu placówek medycznych, jak również sprzeciwiła się stwierdzeniom zamieszczonym w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, że schorzenie występujące u niej nie jest pochodzenia zawodowego. Stanowisko prezentowane przez organ pierwszej instancji uznaje za tendencyjne i wynikające z nieprawidłowego doboru faktów, albowiem jej zdaniem zgromadzony materiał dowodowy wprost daje podstawę do rozpoznania u niej choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym podjęte decyzje. Następnie organ odwoławczy wskazał na wymogi jakie muszą być spełnione aby rozpoznać chorobę zawodową i podkreślił, że niezbędne jest orzeczenie przez uprawnione placówki diagnostyczne służby zdrowia istnienia schorzenia jako choroby zawodowej, a następnie wykazanie związku przyczynowego między zdiagnozowaną chorobą a środowiskiem pracy. Postępowanie dowodowe w sprawie wykazało, że strona pracowała na stanowiskach biurowych, gdzie sposób wykonywanych czynności zawodowych stwarzał ryzyko powstania choroby zawodowej. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przybliżył orzeczenia wydawane przez placówki medyczne w trakcie prowadzonego postępowania, jak również sformułowane w nich ustalenia. Następnie organ ten odniósł się do umieszczenia w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 21/1 zespołu cieśni nadgarstka i odwołując się do ustaleń zamieszczonych w orzeczeniach obu placówek medycznych sporządzonych już pod rządami obecnie obowiązującego rozporządzenia wykonawczego nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania i do rozpoznania u strony choroby zawodowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe rozstrzygnięcie wniosła M. D., która wystąpiła o jej uchylenie. W motywach skargi podkreśliła, że nie może zgodzić się z rozstrzygnięciem podjętym przez organy administracji, albowiem podjęte zostało w następstwie błędnych ustaleń faktycznych sprowadzających się do wybiórczego i dowolnego traktowania zgromadzonego materiału dowodowego. W skardze tej przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania, jak również ustalenia poczynione przez organy administracji, z których wynika, że pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Ponownie podkreśliła, że placówki medyczne wydające ponowne orzeczenia w sprawie nie uwzględniły wzbogaconego materiału dowodowego przedkładanego przez organy sanitarne. Skarżąca uznała za zastanawiające, że orzecznicy medyczni ponownie odwołali się do badania z dnia [...], a nie biorą pod uwagę innych wyników badań, z których wynika, że występuje u niej przedmiotowe schorzenie. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy w sposób pobieżny i wybiórczy dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nadto skarżąca odwołała się do tez zamieszczonych w wyroku Sądu Najwyższego z 3 lutego1999 r. sygn. akt III RN 110/98, zgodnie z którymi w przypadku rozpoznania schorzenia i zatrudnienia w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej nie zachodzi konieczność wykazywania przez pracownika związku przyczynowego. W odpowiedziach na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności przyjdzie przedstawić stan prawny jaki stanowił podstawę do podjęcia rozstrzygnięć przez organy administracji w sprawie, ponieważ stan ten w trakcie prowadzonego postępowania uległ istotnej zmianie. Przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że w momencie wszczęcia postępowania obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), natomiast w okresie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Zgodnie z treścią § 11 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Unormowanie to oznacza, że w stosunku do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie wskazanego rozporządzenia zastosowanie mają przepisy tego rozporządzenia, a czynności procesowe przeprowadzone w oparciu o postanowienia rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., są prawnie skuteczne i wywołują wszystkie prawem przewidziane skutki. Tym samym opinie uprawnionych placówek medycznych wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. zachowują swoja moc i spełniają wymogi przewidziane treścią nowego rozporządzenia. W przypadku rozpatrywanej sprawy dostrzec należy również i tę okoliczność, że obie uprawnione placówki medyczne ponownie wypowiedziały się w sprawie już w nowo obowiązującym stanie prawnym. Stosownie do postanowień art. 235¹ Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W świetle powyższego przepisu z chorobą zawodową spotykamy się jedynie wówczas, gdy wystąpi związek przyczynowo-skutkowy między zdiagnozowaną chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych a "narażeniem zawodowym", czyli występowaniem szkodliwych dla zdrowia czynników w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, bez występowania narażenia zawodowego, oznaczało będzie, że dana choroba nie została spowodowana czynnikami występującymi w środowisku pracy i nie będzie mogła być uznana za chorobę zawodową. Analogiczne rozstrzygnięcie zapadnie także wówczas, gdy pomimo rozpoznania schorzenia odpowiadającego chorobie zawodowej oraz zatrudnienia w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby uprawnione placówki medyczne wskażą w sposób nie budzący wątpliwości inne powody schorzenia niż związane z wykonywaniem pracy w warunkach narażenia. Przedstawiona powyżej analiza stanu normatywnego była niezbędna, albowiem w rozpatrywanej sprawie Sąd zetknął się z sytuacją, w której placówki medyczne rozpoznały u M. D. chorobę, która znajduje się w wykazie chorób zawodowych, nadto skarżąca zatrudniona była w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Fakt zatrudnienia skarżącej w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej nie jest przez organy administracji publicznej kwestionowany. Akta administracyjne dołączone do skargi zawierają wystarczające udokumentowanie tego faktu, w tej sytuacji nie zachodzi konieczność dodatkowej analizy tego zagadnienia w ramach kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. W rozpatrywanej sprawie kluczową rolę odgrywają orzeczenia podejmowane przez uprawnione placówki medyczne, który wypowiadały się w tej sprawie podwójnie. Jak było to już zaznaczone drugi raz placówki te wypowiedziały się już w okresie obowiązywania nowych przepisów dotyczących chorób zawodowych. Na wstępie przyjdzie w tej części rozważań przyjdzie dostrzec fakt, iż placówki te we wszystkich swoich orzeczenia wypowiedziały się w sposób bardzo zbliżony o ile nie tożsamy i w każdym z nich nie stwierdziły u skarżącej występowania choroby zawodowej. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. w orzeczeniu z dnia [...] z jednej strony orzekł o braku podstaw do rozpoznania przewlekłych chorób obwodowego układu nerwowego wywołanych sposobem wykonywania pracy, a powodem takiego orzeczenia stało się to, że badanie przeprowadzone w dniu [...] przewodzenie we włóknach ruchowych i czuciowych w normie, a tym samym nie rozpoznano takiego schorzenia. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w orzeczeniu z dnia [...] także nie rozpoznał choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni nadgarstka. Badanie przeprowadzone w trakcie hospitalizacji wykazało jedynie niewielkiego stopnia wydłużenie latencji końcowej nerwu pośrodkowego prawego, natomiast przewodzenie wypadło prawidłowo. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. w orzeczeniu uzupełniającym z dnia[...] podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. Natomiast Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wypowiedział się w sprawie w dniu [...] Przyjdzie zauważyć, że orzeczenie to zostało wydane po uprzednim pobycie skarżącej w tej placówce medycznej i po przeprowadzeniu dodatkowych badań. Konkluzja tego orzeczenia sprowadza się do tego, że nie można u skarżącej stwierdzić przedmiotowej choroby zawodowej, natomiast lekarze tej placówki rozpoznali u skarżącej schorzenie w postaci zespołu cieśni nadgarstka, jednakże w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wskazali na genezę tego schorzenia i stwierdzili, że schorzenie to zostało spowodowane nie warunkami pracy, lecz etiologia tego schorzenia posiada inne pozazawodowe pochodzenie. Nadto w orzeczeniu tym poddano analizie całość dokumentacji chorobowej, która została zgromadzona. Lekarze tej placówki dostrzegli, iż u skarżącej w 2006 r. rozpoznano schorzenie w postaci zespołu cieśni nadgarstka, co spowodowało skierowanie jej na dwa zabiegi operacyjne. W następstwie tych zabiegów w wyniku badania przeprowadzonego w dniu [...] nie stwierdzono u skarżącej przedmiotowego schorzenia, natomiast kolejne badania przeprowadzone w sierpniu 2009 r. wykazały ponownie występowanie omawianego schorzenia. Okoliczność ta wraz z informacją, że okres zatrudnienia w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej upłynął w [...], skłonił lekarzy powyższej placówki do uznania, że powodem schorzenia występującego u M. D. nie jest praca zawodowa w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, lecz są to inne fizjologiczne przyczyny wymienione w powyższym orzeczeniu. Wywody zamieszczone w tymże orzeczeniu stały się między innymi podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu przyjdzie stwierdzić, że analiza przeprowadzona przez lekarzy placówki odwoławczej jest prawidłowa i daje odpowiedź na wszystkie kluczowe pytania pojawiające się w przedmiotowej sprawie. Orzeczenie to z jednej strony zawiera pełną analizę stanu zdrowia skarżącej, jak również licznych badań u niej przeprowadzanych na przestrzeni ostatnich kilku lat, a z drugiej strony wskazuje w sposób nie budzący żadnych wątpliwości genezę występującego schorzenia. Nadto zwraca się uwagę na fakt, iż nawrót choroby nastąpił już po upływie okresu narażenia na jej powstanie, a tym samym jest to ewidentny dowód tego, że schorzenie to nie posiada zawodowej genezy. Przedstawione opinie uprawnionych placówek medycznych nie są dla organu administracji publicznej podejmującego rozstrzygnięcie bezwzględnie wiążące, jednakże organ administracji nie może podjąć rozstrzygnięcia abstrahując od treści otrzymanych opinii, inaczej mówiąc organ administracji może podjąć rozstrzygnięcie odmienne od tego, które jest sugerowane w przedłożonej mu opinii, jednakże zobligowany jest do wykazania jakimi kierował się motywami podejmując takie rozstrzygnięcie. Jak zostało to już zasygnalizowane wszystkie orzeczenia placówek medycznych zawierają identyczne stwierdzenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, przy czym pierwsze z nich z tego powodu, że nie rozpoznano przedmiotowej choroby, a kolejne pomimo rozpoznania omawianego schorzenia to wskazują w sposób nie budzący wątpliwości na pozazawodową genezę rozpoznanego schorzenia. W tym stanie faktycznym organy administracji nie były uprawnione do podjęcia rozstrzygnięcia wbrew stanowisku sformułowanemu w orzeczeniu uprawnionej placówki medycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonując kontroli decyzji wydanych w ramach przedmiotowego postępowania nie dopatrzył się takich uchybień, które pozwalałyby mu na uwzględnienie wniesionej skargi, albowiem argumentacja prezentowana przez organy administracji jest spójna i zbieżna z orzeczeniami uprawnionych placówek medycznych wypowiadających się w sprawie. W skardze do tutejszego Sądu skarżąca podniosła zarzuty dotyczące wadliwie przeprowadzonych badań. Zarzut ten nie może być na tym etapie kontroli badany, albowiem związany jest on z odczuciami skarżącej, a nie odnosi się do nieprawidłowości mających charakter prawny. Dostrzeżone nieprawidłowości skarżąca winna zgłaszać w trakcie prowadzonych badań i kierować je do kierownictwa placówek je wykonujących. Nadto podnoszone uwagi nie mają charakteru merytorycznego i nie wpływają na prawidłowość podjętych orzeczeń. Także nie mogą zostać uwzględnione zarzuty kierowane pod adresem organów administracji publicznej, a związane z wadliwym prowadzeniem postępowania dowodowego, ponieważ analiza przedłożonych akt administracyjnych nie daje podstaw do formułowania takich zarzutów. W tym miejscu należy odnieść się do jednej kwestii, która nie była podnoszona przez skarżącą, a która została dostrzeżona przez Sąd z urzędu. Otóż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wszystkim wymogom wynikającym z treści art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ brak jest w nim odniesienia się do wszystkich aspektów orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...]. Z uwagi na fakt, że orzeczenie to znajduje się w aktach i w sposób jednoznaczny wyjaśnia wszelkie mechanizmy związane z jego wydaniem, tym samym brak szczegółowego jego omówienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy uznać za wadę uzasadnienia kontrolowanej decyzji, jednakże uchybienie to nie daje podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem w następstwie nowo wydanej decyzji musiałoby zapaść analogiczne rozstrzygnięcie. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.