IV SA/Gl 991/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2008 r. sprawy ze skargi J.R. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Straży Pożarnej oddala skargę Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w G. zaświadczeniem z dnia [...] nr [...] zaświadczył, że J.R. pełnił służbę stałą w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w G. w okresie od dnia [...] do dnia [...] z zaliczeniem okresów innej służby uprawniającej do wysługi lat w jednostkach ochrony przeciwpożarowej od dnia [...] do dnia [...] oraz od dnia [...] do dnia [...]. Nadto zaznaczył, że wymienione powyżej okresy są z mocy art. 68 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej traktowane na równi z pracą wykonywaną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z FUZ. Zaświadczenie to wydane zostało na podstawie Świadectwa służby J.R. z dnia [...] sygn. [...]. Jednocześnie pismem z dnia [...] wyjaśnił motywy, którymi kierował się wydając przedmiotowe zaświadczenie jak również wskazał przyczyny nie wydania zaświadczenia w treści żądanej przez wnioskodawcę. Zażalenie na powyższe zaświadczenie do Ś. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. wniósł J.R. Zażalenie to umotywował tym, że nie zostało ono wystawione zgodnie z jego żądaniem zawartym we wniosku z dnia [...] i zgodnie z aktami osobowymi i danymi posiadanymi przez organ. W zażaleniu tym domagał się merytorycznego, wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia jego wniosku oraz zobowiązania organu pierwszej instancji do załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że jest ono obiektywnie błędne z winy organu pierwszej instancji oraz jest sprzeczne ze stanem faktycznym, ponieważ nie obejmuje wszystkich okresów służby. Ś. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 123 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził, że zaświadczenie z dnia [...] wystawione przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. jest zgodne z posiadanymi przez organ dokumentami i odzwierciedla aktualny stan sprawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił wpierw przebieg dotychczasowego postępowania. Następnie zaznaczył, że zaświadczenie wydane zostało na podstawie świadectwa służby z dnia [...], którego zasadność została potwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia [...] oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] oddalającego skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W konkluzji postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że zaświadczenie jest zgodne ze stanem faktycznym, a zgodnie z treścią art. 218 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zatem organ pierwszej instancji wystawił prawidłowe zaświadczenie albowiem oparł je o postanowienia świadectwa służby z dnia [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazane postanowienie wniósł J.R. W skardze tej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia bądź o stwierdzenie jego nieważności, o rozważenie wystąpienia w trybie art. 55 § 3 w związku z art. 155 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do Prezesa Rady Ministrów z informacją o istotnych naruszeniach prawa i o rażących przypadkach naruszania obowiązków przez organ administracji publicznej, jak również przeprowadzenie kontroli całego toku postępowania administracyjnego. Wskazanemu postanowieniu zarzucił oczywiste złamanie obowiązującego prawa, a w szczególności art. 123, art. 217 i art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniósł niedopełnienie obowiązku merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przez organ zażaleniowy oraz niedopełnienie przez ten organ obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i postępowania dowodowego. Zarzucił organom administracji podjęcie działań jedynie na wybranych przepisach prawa, a nie na wszystkich, nadto pozbawiły skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się przed wydaniem postanowienia do przeprowadzonych dowodów i ewentualnego złożenia istotnych wyjaśnień mogących mieć znaczenie dla sprawy, bądź zgłoszenia dowodów niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącego organy wydały w jego sprawie postanowienie, które niczego nie rozstrzyga, a winny wydać decyzję administracyjną. W motywach skargi podniósł, że organy administracji niesłusznie przyjęły, że świadectwo służby z dnia [...], jest prawidłowe, natomiast nie przeprowadziły niezbędnego postępowania dowodowego w sprawie, zmierzającego do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a tym samym organy administracji oparły się na domysłach a nie na konkretnych i istniejących oraz dostępnych dowodach procesowych. Skarżący nie podzielił ustaleń wynikających z wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę i zaznaczył, że są one badane przez Europejski Trybunał Praw Człowieka. Podniósł także, że zaświadczenie wystawione w ramach przedmiotowego postępowania diametralnie różni się od ustaleń i faktów stwierdzonych w zaświadczeniu wystawionym przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia [...] sygn. [...]. Tym samym brak jest podstaw prawnych i faktycznych do kwestionowania przez organy administracji nieprzerwanej, faktycznej służby pełnionej w okresie od [...] do [...] jako służby pełnionej we Wspólnocie A w W., polegającej na pozostawaniu J.R. w aktywnej dyspozycji Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty A w W. Z tego też powodu uznaje zaskarżone postanowienie za nietrafne i rażąco naruszające prawo. W odpowiedzi na skargę Ś. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Pismem procesowym z dnia [...] skarżący podtrzymał wniesioną skargę oraz wystąpił o przeprowadzenie dowodu przeciwko treści postanowienia z dnia [...] oraz treści zaświadczenia z dnia [...], które potwierdzą jego twierdzenia o wadliwości rozstrzygnięć podjętych w ramach rozpatrywanej sprawy, jak również nierzetelność prowadzonego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie naruszało wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że skarżący w niewłaściwy sposób traktuje przedmiotowe postępowanie, ponieważ przypisuje mu wszystkie te elementy, które związane są z wydaniem decyzji administracyjnej. Z tego też powodu należy wyraźnie zaznaczyć, że skarżący wnioskiem z dnia [...] wystąpił do organu pierwszej instancji o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez niego służby w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze z uwzględnieniem wszystkich okresów służby w tym i okresów równorzędnych ze służbą, jednocześnie zaznaczył, że wcześniejsze zaświadczenie z [...] oparte zostało o sporne świadectwo służby z dnia [...]. Oznacza to, że skarżący wskazanym wnioskiem uruchomił postępowanie regulowane działem VII Kodeksu postępowania administracyjnego "Wydawanie zaświadczeń". W tym, miejscu należy zaznaczyć, że wydanie zaświadczenia jest odrębną procedurą przewidzianą postanowieniami Kodeksu, a wynika to w szczególności z treści art. 1 pkt 4, w którym stanowi się, że akt ten normuje postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń. Wskazane umiejscowienie tej procedury w Kodeksie ma takie znaczenie, że przepisy zawierające zasady ogólne muszą być odpowiednio stosowane w ramach tego postępowania. Stosownie do postanowień art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie w tego typu przypadkach, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Natomiast odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z brzmienia przywołanych przepisów wynika, że wydane w przewidzianym trybie zaświadczenie nie może być kwestionowane, natomiast osoba ubiegająca się o jego wydanie może korzystać z instrumentów przewidzianych art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego tylko wówczas, gdy organ administracji wyda postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia lub odmówi wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się. W rozpatrywanej sprawie organ administracji nie odmówił wydania zaświadczenia, lecz takie zaświadczenie wystawił, jednocześnie pismem z dnia [...] poinformował skarżącego o tym, że nie wystawi zaświadczenia mu o żądanej treści. Wskazane pismo wyczerpuje wszelkie znamiona postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się, z tego też powodu możliwe było uruchomienie postępowania zażaleniowego przewidzianego przywołanym powyżej art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uznanie wskazanego pisma za postanowienie w znaczeniu materialnym daje podstawę do przyjęcia, że organ wyższego stopnia uprawniony był do wydania zaskarżonego postanowienia, a tym samym otwarła się możliwość jego sądowej kontroli. Organy administracji odmówiły wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, a jako motyw podały, że świadectwo służby z dnia [...] jest obowiązujące i wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest sporne. Ze stanowiskiem prezentowanym, przez organy administracji należy się zgodzić, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r. sygn. akt OSK 1887/04 oddalił skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu z dnia 30 sierpnia 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Ka 3463/01 oddalający skargę w przedmiocie wskazanego świadectwa służby. Oznacza to, że wyrok tutejszego Sądu jest prawomocny i do czasu jego zmiany jest wiążący dla wszystkich organów państwa, zatem organy administracji były związane jego treścią i nie mogły wydać skarżącemu zaświadczenia o treści żądanej we wniosku. Nie mogły zostać uwzględnione wszystkie zarzuty kierowane przez skarżącego pod adresem organów administracji, ponieważ nie znajdują one umocowania w przepisach prawa. Wadliwym jest zarzut dotyczący rozstrzygnięcia sprawy w drodze postanowienia a nie w drodze decyzji. Otóż przyjdzie przypomnieć skarżącemu, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym jest natomiast odrębną procedurą, w ramach której organ administracji jedynie potwierdza określony stan faktyczny lub prawny wynikający z dokumentów. Z tego powodu nie prowadzi postępowania dowodowego, a wskazana w art. 218 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego taka możliwość odnosi się do tych sytuacji, kiedy organ administracji w oparciu o posiadane ewidencje, rejestry bądź informacje znajdujące się w jego posiadaniu musi coś ustalić, ewentualnie wyjaśnić występujące rozbieżności czy niedokładności. Natomiast w rozpatrywanej sprawie organ dysponuje prawomocnym dokumentem określającym wszystkie elementy, które są objęte wnioskiem skarżącego, a tym samym nie wymaga to już prowadzenia postępowania dowodowego. Skarżący domagał się przeprowadzenia postępowania dowodowego, w ramach którego wyjaśniłby wszystkie sporne kwestie, otóż przyjdzie zauważyć, że sąd administracyjny powołany jest do kontroli rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji i z tego powodu nie przeprowadza postępowania dowodowego w sprawie, a ogranicza się do kontroli podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia. Zatem wniosek skarżącego o przeprowadzenie postępowania dowodowego nie mógł zostać uwzględniony. Nie mogły zostać uwzględnione zarzuty dotyczące nie zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, ponieważ organ administracji takiego postępowania nie prowadził, zatem nie mógł dopuścić się wskazanego naruszenia. W konsekwencji nie mogły zostać uwzględnione wnioski skarżącego o uruchomienie działań sygnalizacyjnych związanych z rażącym naruszeniem przez organy administracji przepisów prawa. Jak zostało to powyżej zaznaczone zaskarżone postanowienie nie jest wolne od uchybień, jednakże przesłanką uwzględnienia skargi jest takie uchybienie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i w rozpatrywanej sprawie Sąd nie zetknął się z tego typu sytuacją. Analogicznie sytuacja wygląda z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ naruszenie tych przepisów uzasadnia uwzględnienie wniesionej skargi jedynie wówczas, gdyby naruszenie to mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Analiza zaskarżonego postanowienia jak również postanowienia organu pierwszej instancji nie daje podstaw do uznania, że dostrzeżone naruszenie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. su.