IV SAB/Gl 118/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , , po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. w trybie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) uchylić pkt 3) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2014 r. o sygn. akt IV SAB/Gl 118/14; 2. zasądzić od Burmistrza Miasta i Gminy S. na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W pkt 3) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt IV SAB/Gl 118/14 zasądzono od Burmistrza Miasta i Gminy S. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd uznał bowiem, że na wyżej wymienione koszty składa się wyłącznie uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł. Pismem z dnia 26 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego – radca prawny wniósł zażalenie, w którym domagał się zmiany powyższego rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, gdyż nie uwzględniono w nim kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił punkt 3) wyroku z dnia 23 października 2014 r. i zasądził od Burmistrza Miasta i Gminy S. na rzecz P.K. kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie Sąd oddalił wniosek strony o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego uznając, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a." nie dają podstaw do uwzględnienia wniosku w tym zakresie w sytuacji uwzględnienia zażalenia w trybie art. 195 § 2 tej ustawy. Zażalenie na to postanowienie wniósł pełnomocnik skarżącego, zarzucając Sądowi naruszenie art. 200, art. 195 § 2, art. 209, art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 oraz § 2 ust. 1 i 2, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), dalej jako "rozporządzenie" i domagając się uchylenia pkt 3 zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sądu Administracyjny orzeczeniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OZ 340/15 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 16 stycznia 2015 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Zdaniem Sądu II instancji koszty postępowania zażaleniowego podlegają zaliczeniu do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i powinny być zasądzone w orzeczeniu kończącym postępowanie, stosownie do art. 209 P.p.s.a. Wobec tego Sąd I instancji powinien w zaskarżonym postanowieniu zawrzeć rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego, zaliczając je do kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 195 § 2 P.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym tut. Sąd związany jest więc stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. W tym orzeczeniu stwierdzono, że Sąd I instancji powinien koszty postępowania zażaleniowego zaliczyć do kosztów postępowania sądowego, jako kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wobec powyższego należy uznać, że zażalenie pełnomocnika skarżącego jest uzasadnione, gdyż w pkt 3) wyroku z dnia 23 października 2014 r. rzeczywiście nie uwzględniono kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów postępowania zażaleniowego, pomimo tego, że wniosek o zasądzenie tych kosztów został zawarty zarówno w skardze z dnia 14 sierpnia 2014 r., jak i piśmie procesowym z dnia 2 września 2014 r. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast w art. 205 § 2 P.p.s.a doprecyzowano, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W związku z powyższym orzekając o obowiązku zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania należy zauważyć, że na koszty te składa się uiszczony przez niego wpis od skargi oraz koszty zastępstwa prawnego, ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c. A zatem należy od organu administracji zasądzić zarówno kwotę 100 zł, czyli równowartość wpisu, jak i wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego w wysokości 240 zł za udział w postępowaniu przed sądem w I instancji oraz w wysokości 240 zł za udział w postępowaniu zażaleniowym (120 zł razy dwa) oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.