IV SAB/Gl 121/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 września 2018 r. sprawy ze skargi K.W. na bezczynność Rektora A w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 2) stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 20 kwietnia 2018 r. w terminie 14 dni; 4) w pozostałym zakresie oddala skargę. K. W. wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2018 r. skierowanym do Rektora A w S.- dr hab. M. K. (Rektor Uczelni), zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie pocztą na wskazany adres kserokopii dokumentów i informacji pisemnych w zakresie: - szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2015 r. (kopie sprawozdań i rozliczeń finansowych), - wstępnego wniosku do Ministerstwa o pozyskanie dotacji w 2015 r. (kopia wniosku) - szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2016 r. (kopie sprawozdań i ich indywidualnych rozliczeń finansowych), - szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2017 r. (kopie sprawozdań i rozliczeń finansowych). Wskazała dalej, że przekazany wnioskodawczyni ogólny raport z 2015 r. nie stanowi żądanej informacji. Pismem z dnia 7 maja 2018 r. Rektor Uczelni poinformował wnioskodawczynię, że wniosek z dnia 20 kwietnia 2018 r. nie mógł zostać załatwiony w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1764 ze zm.- dalej "u.d.i.p.") z uwagi na jego szeroki zakres merytoryczny oraz ze względu na przerwę w pracy Uczelni w okresie od dnia 30 kwietnia do dnia 6 maja 2018 r. Jednocześnie wskazał, że wniosek złożony przez stronę zostanie załatwiony w terminie określonym w art. 13 ust 2 u.d.i.p. W skardze z dnia 16 maja 2018 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K. W. (dalej: "skarżąca") zaskarżyła – na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – bezczynność Rektora A w S. w sprawie nieudzielenia informacji publicznej, wnosząc jednocześnie o zobowiązanie tego Rektora Uczelni do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni, orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podała, że w dniu 20 kwietnia 2018 r. (doręczonym za pośrednictwem Poczty Polskiej w dnium23 kwietnia 2008 r.) wystąpiła do Rektora Uczelni o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem stanowiącym załącznik do skargi, zaś wnioskowane informacje podlegają udostępnieniu, bowiem dotyczą zadań wykonywanych w tej Uczelni wyłącznie ze środków publicznych, tj. z dotacji Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Rektor Uczelni jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a wnioskowana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z jej nieudostępnieniem nastąpiła bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku. Stwierdziła, że pismo Rektora Uczelni z dnia 7 maja 2018 r. jest niezrozumiałe dla skarżącej bowiem treść wniosku jest mu znana od pięciu miesięcy. W odpowiedzi na skargę Rektor Uczelni wniósł o jej oddalenie w całości z uwagi na jej merytoryczną niedopuszczalność, odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność oraz o zasądzenia od skarżącej na rzecz organu kosztów sądowych według norm przepisanych. Wyjaśnił, że na złożony przez skarżącą wniosek organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 7 maja 2018 r., w którym poinformował ją o niemożności załatwienia wniosku w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz o tym, że zostanie on rozpoznany i rozstrzygnięty w terminie wynikającym z ust. 2 powołanego przepisu. Uznał za chybiony argument skarżącej, że treść wniosku jest znany Rektorowi Uczelni od pięciu miesięcy ponieważ skarżąca składała wniosek do Prorektora Uczelni. Wskazał dalej, że wniosek skarżącej z dnia 18 grudnia 2017 r. (do Prorektora Uczelni) został przekazany Rektorowi Uczelni i organ ten udzielił skarżącej odpowiedzi - w jej ocenie odpowiedzi niepełnej. Nadto zauważył, że skoro w dniu 20 kwietnia 2018 r. skarżąca złożyła kolejny wniosek, jest on procedowany odrębnie, a wobec istniejącej możliwości załatwienia go w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. zarzut bezczynności uznał za całkowicie bezzasadny. Wnosząc o odrzucenie skargi Rektor Uczelni zauważył, że skarżąca wniosła również skargę na bezczynność organu Prorektora Uczelni. W piśmie procesowym z dnia 26 czerwca 2018 r. skarżąca stwierdziła, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest zobowiązany do jej udzielenia w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od daty złożenia wniosku, a do 26 czerwca 2018 r. nie udostępniono jej informacji, o które wnosiła we wniosku z dnia 20 kwietnia 2018 r. Podkreśliła, że informacja o rozliczeniu finansowym projektu jest ważna dla skarżącej. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2018 r., będącym uzupełnieniem skargi skarżąca poinformowała, że nadal do dnia 17 sierpnia 2018 r. nie została jej udzielona wnioskowana informacja. Wskazała, że zgodnie z informacją Dyrektor Departamentu Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 lipca 2018 r. to Rektor Uczelni jest dysponentem dokumentów dotyczących szczegółowego finansowego rozliczenia i sprawozdań i z projektów finansowanych ze środków publicznych. Stwierdziła, że ma prawo do informacji o wydatkowaniu środków publicznych nie tylko jako dziennikarz, ale przede wszystkim obywatel, a Rektor Uczelni nie może pozostać poza kontrolą publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), kontrola, o której mowa powyżej, obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jednocześnie stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Przechodząc do zagadnienia dostępu do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.- dalej "u.d.i.p.") stanowi konkretyzację prawa dostępu do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - dalej k.p.a. - stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego, w przypadku gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Żądana informacja stanowi informację publiczną, wobec brzmienia art. 6 u.d.i.p. Walor informacji publicznej posiada także treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. W myśl art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Natomiast realizacja tego prawa spoczywa na określonych w tej ustawie podmiotach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Rektora A w S.- dr hab. M. K. W związku z tym rozważania należało także przenieść na grunt ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm.), w której art. 1 ust. 1 stanowi, że przepisy ustawy stosuje się do publicznych i niepublicznych szkół wyższych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy wynika, że uczelnią niepubliczną jest uczelnia utworzona przez osobę fizyczną albo osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną. W myśl art. 4 ust. 3 ustawy uczelnie, pełniąc misję odkrywania i przekazywania prawdy poprzez prowadzenie badań i kształcenie studentów, stanowią integralną część narodowego systemu edukacji i nauki. Na podstawie art. 15 ust. 1 powołanej ustawy władze publiczne udzielają pomocy uczelniom niepublicznym w zakresie i formach określonych w ustawie. Z kolei minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego sprawuje nadzór nad zgodnością działań uczelni niepublicznej z przepisami prawa i statutem oraz z treścią udzielonego pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej, a także nad prawidłowością wydatkowania środków publicznych (art. 33 ust. 1 ww. ustawy). Natomiast stosownie do art. 94 ust. 4-6, art. 94b Prawa o szkolnictwie wyższym uczelnia niepubliczna może otrzymać dotację na dofinansowanie kosztów realizacji zadań tam wymienionych. Ze wskazanych przepisów jednoznacznie wynika, że uczelnia niepubliczna, a taką jest A w S.., stanowi część państwowego systemu edukacji i nauki, a Państwo ustala warunki jej utworzenia i funkcjonowania. Ustawodawca umożliwił zatem wykonywanie zadań oświatowych również uczelniom niepublicznym, prowadzonym przez osoby prawne lub osoby fizyczne, tak więc zadania przez nie wykonywane mają charakter zadań publicznych (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 23 stycznia 2014 r. sygn. akt III SAB/Wa 311/13 dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że uczelnia niepubliczna, niebędąca organem administracji publicznej, jest jednostką, która powołana została do wykonywania zadań publicznych, jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjno-prawnych w zakresie określonym w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym, dysponuje także majątkiem publicznym w zakresie udzielanych jej dotacji z budżetu Państwa. Powyższe przesądza o tym, że jest ona podmiotem obowiązanym do realizowania postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy przy tym zauważyć, że uczelnia wyższa wykonuje zadania przez swoje organy, które są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz. W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że rektor uczelni niepublicznej jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.). Z tego względu należało uznać, że żądana przez skarżącą informacja w postaci dokumentów i informacji pisemnych w zakresie szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2015 r., wstępnego wniosku do Ministerstwa o pozyskanie dotacji w 2015 r., szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2016 r. oraz szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2017 r. ], jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Spełniony zatem został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nakłada na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Przepisy u.d.i.p. precyzują, że podmiot zobowiązany, rozpatrując wniesione do niego żądanie, winien zachować się w jeden z następujących sposobów: - przede wszystkim udzielić informacji publicznej pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia i znajduje się ona w jego posiadaniu, lub - poinformować wnioskodawcę w formie zwykłego pisma, że jego żądanie nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, gdyż nie dotyczy informacji mających charakter publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił lub podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia (art. 4 u.d.i.p.), bądź też zawiadomić stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), lub - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) albo odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) w formie decyzji administracyjnej z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy, a także w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc wówczas, gdy mimo wezwania strona nie wykaże, w jakim zakresie uzyskanie danej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że wniosek skarżącej z dnia 20 kwietnia 2018 r. powinien być rozpatrzony na podstawie u.d.i.p, dotyczy bowiem rozliczenia dotacji pochodzącej ze środków publicznych. Z analizy akt sprawy wynika, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu drogą pocztową w dniu 23 kwietnia 2018 r. Skarżąca we wniosku domagała się informacji dotyczących dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Jakkolwiek Rektor Uczelni w piśmie z dnia 7 maja 2018 r. poinformował skarżącą o powodach opóźnienia w udzieleniu wnioskowanej informacji to jednak co najmniej do dnia 28 sierpnia 2018 r. jej nie udzielił. Aktualnie z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że wniosek strony z dnia 20 kwietnia 2018 r. w dalszym ciągu pozostaje nierozpoznany. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że na dzień wyrokowania podstawą do oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania, czy też ściślej, w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym należało uznać, że Rektor Uczelni pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej, rozumianej jako niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., tj. 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Rektor Uczelni we wskazanym terminie nie udostępnił dokumentów, o które wnioskowała skarżąca, jak również nie załatwił jej wniosku w inny sposób, w szczególności poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. W konsekwencji Sąd uznał, że Rektor Uczelni dopuścił się bezczynności, a stwierdzona bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, o czym - na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzeczono w punkcie 1 i 2 sentencji niniejszego wyroku. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem mimo wskazania w piśmie z dnia 7 maja 2018 r., że udostępni informację w terminie późniejszym to do dnia wyrokowania takiej informacji nie udzielił. Organ pozostaje bezczynny w zakresie udostępnienia wnioskowanych w dniu 20 kwietnia 2018 r. informacji. Z urzędu jest wiadome Sądowi, że przed tutejszym Sądem toczyły się różne sprawy skarżącej w przedmiocie bezczynności organów uczelni. Na postawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało zobowiązać Rektora Uczelni do załatwienia wniosku skarżącej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, o czym orzeczono w punkcie 3 sentencji. Jednocześnie w pozostałym zakresie skargę należało uznać za niezasadną, w związku z czym - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzeczono jak w pkt 4 sentencji.