IV SAB/Gl 124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P.K. na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie; 2) zwrócić skarżącemu kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych 00/100) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W skardze z dnia 2 września 2014 roku skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – P. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności Wójta Gminy C. w zakresie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej 2) zobowiązanie Wójta Gminy C. do udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej przez niego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi. Jednocześnie zaznaczył, że w przypadku gdy po złożeniu skargi organ doręczy żądaną informację publiczną wnosi o uznanie, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności. Ponadto wniósł o obciążenie organu kosztami postępowania wobec norm przypisanych. Uzasadniając przedstawione wnioski skarżący wskazał, że w dniu 19 sierpnia 2014 roku przesłał pocztą elektroniczną do Wójta Gminy C. wniosek, w którym zwrócił się z pytaniem czy: Gmina w okresie od 2012 roku do chwili obecnej zawierała umowy dotyczące obsługi prawnej z kancelariami, zastępstwa procesowego z kancelariami, radcami prawnymi, adwokatami. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na postawione pytanie wniósł o udostępnienie treści umowy. Mimo potwierdzenia odbioru wniosku, do dnia złożenia skargi nie uzyskał odpowiedzi od adresata wniosku, który w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest jego zdaniem podmiotem zobowiązanym. W dalszej części skargi skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazać, że wnioskowana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej, gdyż zakresem informacji publicznej objęte są także umowy cywilnoprawne zawierane przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, gdy dotyczą spraw publicznych. Zapytanie jego dotyczyło umowy, jaką zawarto z jednostką samorządu terytorialnego stanowiącego jednostkę sektora finansów publicznych, a wynikające z umowy zobowiązanie realizowane być miało przy zaangażowaniu środków publicznych Gminy. Skarżący zauważył, że ograniczenie dostępu do takiego rodzaju informacji mogłoby nastąpić tylko wówczas, gdy stanowiłoby to naruszenie tajemnicy przedsiębiorcy. Do wniosku załączono kopię wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 19 sierpnia 2014 roku skierowanego do Gminy C. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy C. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w dniu 4 września 2014 roku żądanie skarżącego zostało spełnione. Podniósł, że w dniu 1 września 2014 roku przesłano skarżącemu pocztą elektroniczną 7 umów dotyczących obsługi prawnej i zastępstw procesowych zawartych z kancelariami prawnymi od 2012 roku. Natomiast w dniu 5 września 2014 roku wpłynęła do urzędu skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji. W piśmie z dnia 19 września 2014 roku skarżący oświadczył, że po złożeniu skargi organ doręczył mu żądaną informację. Zaznaczył jednak, że informację tę otrzymał dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność organu, Tym samym wniósł o umorzenie postępowania i zasadzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Następnie pismem procesowym z dnia 21 listopada 2014 r.– cofnął skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Wójta Gminy C. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r. W 14/94, (Dz. U., Nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która – zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 776/10, LEX nr 741676; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 358/10, LEX nr 670827). Zaznaczyć jednocześnie należy, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim stanowi art. 60 P.p.s.a., ze skutkiem określonym w art. 161 § 1 pkt 1 tejże ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 551/04, LEX nr 187112). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca – prokurator, w piśmie procesowym z dnia 21 października 2014 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, albowiem czynność ta nie zmierza do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Tym samym wykluczone jest kontynuowanie postępowania sądowego, jak i merytoryczne jego zakończenie. Jedyną możliwością pozostaje więc jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a, nakazującego podjęcie takiego rozstrzygnięcia w razie skutecznego cofnięcia skargi. Skądinąd cofnięcie skargi powoduje, że wspomniane postępowanie traci swój przedmiot i staje się via facti bezprzedmiotowe. W wyniku poczynionych wyżej rozważań, działając na podstawie art. 60 P.p.s.a. w związku z art. 161 § 1 pkt 1 tej ustawy, orzeczono o umorzeniu niniejszego postępowania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.