IV SAB/Gl 124/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R. G. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie finansowania kurateli postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 września 2015 r. R.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Burmistrza S. w sprawie braku wydania decyzji co do finansowania kurateli jego brata R.G. Do skargi skarżący załączył pismo z dnia 2 czerwca 2015 r., skierowane do wymienionego organu, wskazując na zawarty w nim punkt 4 dotyczący ww. sprawy. W punkcie tym skarżący stwierdził - "rozważa się pełnienie przy leczeniu odwykowym mojego brata funkcji kuratora w związku z tym w trybie kpa zmuszony jestem wnosić by Urząd wypowiedział się w formie decyzji kpa co do zobowiązań finansowych Gminy w tym kontekście. Proszę podać kwotę na m/c pełnienia funkcji - vide orzeczenie S.N. w tej kwestii". W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta S. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, że odniósł się do przedstawionego w piśmie z dnia 2 czerwca 2015 r. wniosku skarżącego w pismach z dnia 15 czerwca 2015 r. (odebrane 17 czerwca 2015 r.) oraz z dnia 5 sierpnia 2015 r. (nieodebrane – dwukrotnie awizowane). Podniósł, że w tym ostatnim piśmie wskazano na okoliczność braku zgody R.G. co do pełnienia funkcji kuratora swojego brata w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w C. Wydział III Rodzinny i Nieletnich – sygn. akt [...]. Jednocześnie w wymienionym piśmie organu, znajdującym się w aktach przekazanych Sądowi, wskazano także, że Gmina nie dysponuje informacjami co do wysokości wynagrodzenia kuratorów osób częściowo ubezwłasnowolnionych, gdyż są one każdorazowo ustalane przez sąd na wniosek ustanowionego kuratora. Wskazano, że w tym zakresie Kodeks postępowania administracyjnego nie znajduje zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W ramach tej wstępnej kontroli Sąd dokonuje przede wszystkim badania swojej właściwości biorąc pod uwagę treść art. 3 § 2 P.p.s.a. Z tego przepisu wynika, że do właściwości sądów administracyjnych należy orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organu administracji publicznej w zakresie wydania decyzji administracyjnej (pkt 1), postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z określonymi włączeniami (pkt 3), innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V,VI ustawy Ordynacja podatkowa (pkt 4). Ponadto do właściwości sądów należy orzekanie na bezczynność organów w sprawach dotyczących innych niż określone w punkcie 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.) Zatem w przypadku stwierdzenia, że brak jest podstaw do realizacji żądania w jednej z form działania organów administracji określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 podlegających kontroli sądów administracyjnych, oraz aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a, to tym samym skarga na bezczynność kontroli takiej również nie może być poddana. Jest to więc kwestia oceny czy przedmiot skargi mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi R.G. jest bezczynność Burmistrza S. w zakresie w jakim organ ten nie wypowiedział się w formie decyzji administracyjnej w kwestii zobowiązań finansowych Gminy w związku z rozważaniem pełnienia przez skarżącego funkcji kuratora. Przede wszystkim należy stwierdzić, że sprawa w powyższym zakresie nie mieści się w procedurze administracyjnej. Przedmiotem postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze z.) są bowiem sprawy rozstrzygane decyzją administracyjną. Przy czym pod pojęciem "sprawy" należy rozumieć konkretyzację praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego dokonaną przez organ, który jest do tego w przepisach prawa umocowany. Tymczasem wniosek skarżącego nie dotyczy konkretyzacji takich praw czy obowiązków. Skarżący występuje bowiem do organu administracyjnego "o wypowiedzenie się", w kwestii zobowiązań finansowych gminy w sytuacji, gdyby został on ustanowiony kuratorem swojego brata (a więc w sytuacji hipotetycznej). Zatem żądanie "wypowiedzenia się", w tak sformułowanym przedmiocie jest w istocie żądaniem udzielenia informacji. W związku z tym nie zachodzą podstawy do stosowania przepisów wymienionego Kodeksu, a tym samym do wydania decyzji administracyjnej czy postanowienia. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w kwestii przyznania wynagrodzenia dla kuratorów właściwy jest sąd powszechny, który ustanowił kuratora (art. 179 § 1 i 2 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy – k.r.o.). Natomiast zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2014 r. sygn. akt III CZP 6/14, w razie braku podstaw do pokrycia wynagrodzenia kuratora osoby częściowo ubezwłasnowolnionej na podstawie art. 179 § 1 k.r.o. wynagrodzenie to jest pokrywane ze środków publicznych na podstawie przepisów o pomocy społecznej (art. 162 § 3 w zw. z art. 178 § 2 k.r.o. i art. 53a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.). Stosownie do treści art. 53a ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wynagrodzenie za sprawowanie opieki (kurateli), wypłaca się w wysokości ustalonej przez sąd. Wypłatę realizuje gmina, jako zadanie zlecone. Udzielenie świadczenia w postaci wynagrodzenia nie wymaga wydania decyzji administracyjnej (art. 53a ust. 2 ww. ustawy). Tymczasem skarżący nie został ustanowiony kuratorem dla brata, stąd kwestie dotyczące ustalenia wysokości wynagrodzenia dla kuratora i jego wypłaty ze środków publicznych nie mają do niego zastosowana. Dlatego też wniosek skarżącego skierowany do organu, jak już wskazano, należało rozpatrywać wyłącznie jako prośbę o udzielenie informacji, do której nie ma zastosowania procedura administracyjna. Nie jest to także akt lub czynność o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Skoro więc przedmiotowa skarga nie mieści się w zakresie spraw określonych art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a, i w związku z tym nie podlega kontroli sądów administracyjnych, to tym samym nie stanowi skargi na bezczynność postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a, Nie zachodzi także przypadek bezczynności określony w art. 3 § 2 pkt. 9 P.p.s.a. W związku z tym należało stwierdzić, że przedmiotowa skarga nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, a tym samym, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co orzeczono w sentencji postanowienia.