IV SAB/Gl 13/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.B. na bezczynność Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2014 r. złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres Biura Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. B. B. na podstawie art. 61 Konstytucji RP zwrócił się o udostępnienie wszystkich orzeczeń wydawanych w ramach postępowań dyscyplinarnych za lata 2012 i 2013. Następnie w piśmie z dnia 26 stycznia 2014 r. B. B. wniósł skargę na bezczynność "Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej" wnosząc o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak zdolności sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. DZ. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej strona skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Z kolei w świetle art. 25 p.p.s.a. zdolność sądową posiadają osoby fizyczne, osoby prawne, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej, inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a ponadto organizacje społeczne, choćby nie posiadały osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Dziekan Okręgowej Izby Radców prawnych nie należy do żadnej z wyżej wymienionych kategorii. Nie jest również organem samorządu zawodowego, którego ustawodawca w myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 z późn. zm.), zobligował do udostępniania informacji publicznych. Zgodnie z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych nie ma osobowości prawnej, nie posiada również zdolności sądowej i nie może być stroną w sprawie sądowoadministracyjnej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej czy też bezczynności w tej sprawie. W osobowość prawną, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t. j. Dz. U. z 2010 r. nr 10, poz. 65 z późn. zm.), wyposażone są natomiast okręgowe izby radców prawnych i Krajowa Izba Radców Prawnych, które działają przez swoje organy. Działalnością okręgowej izby radców prawnych kieruje rada okręgowej izby radców prawnych (art. 52 ustawy o radcach prawnych) i tylko ona jest upoważniona do reprezentowania okręgowej izby radców prawnych w stosunkach zewnętrznych i wewnętrznych. Dziekan zaś wraz z wicedziekanem, sekretarzem, skarbnikiem i członkami stanowi prezydium, które jest organem wykonawczym okręgowej izby radców prawnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 43/13). Niewłaściwe określenie podmiotu, którego dotyczy skarga nie stanowi braku formalnego skargi lub takiego braku w zakresie zdolności sądowej, który podlegałby uzupełnieniu w trybie art. 31 p.p.s.a. Obliguje zaś Sąd do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji postanowienia.