IV SAB/Gl 132/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2017r. sprawy ze skargi "A" w W. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. We wniosku z dnia 24 lutego 2017 r., skierowanym elektronicznie do Urzędu Gminy O., Stowarzyszenie A domagało się udostępnienia informacji publicznej w postaci kopii zapisu dźwięku rejestrującego obrady XXVI sesji Rady Gminy O. z dnia [...] r. W piśmie z dnia 9 marca 2017 r. Wójt O. odpowiedział wnioskodawcy, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i powołał się na dwa wyroki tut. Sądu o sygn. akt IV SAB/Gl 110 i 115/16. W skardze na bezczynność Wójta O. wnioskodawca zarzucił mu naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 3 i art. 19 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), dalej w skrócie: ustawa o dostępie, oraz art. 116 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 446), w zakresie, w jakim przyjęto, że prawo wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej, pochodzących z powszechnych wyborów i udostępnienia materiałów dokumentujących te posiedzenia, nie obejmuje udostępnienia informacji w postaci nagrania z posiedzenia rady gminy. Skarżący domagał się zobowiązania organu do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od doręczenia mu akt. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wyraziło pogląd, że w przypadku sporządzenia nagrania z posiedzenia rady gminy, nie można go uznać za dokument pomocniczy, który nie posiada charakteru informacji publicznej. Zdaniem skarżącego w tym zakresie w orzecznictwie występują rozbieżności i dlatego postulował poddanie tego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, że zapis dźwięku z obrad Rady Gminy nie stanowi informacji publicznej. Wskazał przy tym na § 36 ust. 4 statutu Gminy, który przewiduje nagrywanie sesji celem ułatwienia sporządzenia protokołu, a zapis przechowuje się przez okres 30 dni od dnia przyjęcia protokołu. Z tego przepisu oraz z § 34 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, § 36 ust. 1 i 4 statutu wynika, że zapis dźwiękowy ma jedynie charakter pomocniczy i służy do opracowania protokołu. W tych warunkach udzielenie skarżącemu pisemnej odpowiedzi na wniosek oznacza brak bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do postawionego w skardze wniosku o przedstawienie zagadnienia prawnego Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Otóż wniosek też nie ma oparcia normatywnego, gdyż z pytaniem prawnym w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej może jedynie wystąpić właśnie Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej (art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej ppsa). Brak jest przepisu przewidującego taką kompetencję dla wojewódzkich sądów administracyjnych, w związku z czym powołany w skardze art. 15 § 1 pkt 3 ppsa dotyczy uchwał podejmowanych wyłącznie z inicjatywy składów NSA. Niezależnie od wskazanej formalnej przeszkody należy podnieść, że skarżący sformułował pytanie prawne nie oddające istoty niniejszej sprawy. Mianowicie polega ona na tym, że statut Gminy O. nie przewidział utrwalenia przebiegu obrad Rady Gminy w formie zapisu dźwiękowego, a jedynie w § 36 ust. 4 postanowił o nagrywaniu obrad dla ułatwienia sporządzenia protokołu z ograniczeniem czasowym przechowywania zapisu dźwiękowego. Tym samym statut wprost nadał temu zapisowi charakter pomocniczy, a więc - a contrario - nie stanowi on odpowiednika pisemnego protokołu, odzwierciedlającego, według przepisów statutowych wymienionych w odpowiedzi na skargę, przebieg obrad Rady i podlegającego udostępnieniu (§ 36 ust. 3 ). Stan prawny w omawianym zakresie, w odniesieniu do statutu Gminy O. był już przedmiotem prawomocnych rozstrzygnięć tut. Sądu w wyrokach przytoczonych w odpowiedzi na skargę. Sąd w niniejszym składzie całkowicie podziela wyrażone w nich stanowisko, że nagrania przewidziane w § 36 ust. 4 tego statutu mają charakter pomocniczy i wewnętrzy, służą jedynie do sporządzenia protokołu w formie papierowej lub elektronicznej, a zatem nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie. Należy przy tym poczynić zastrzeżenie, że skarżący nie żądał informacji o przebiegu obrad Rady Gminy lecz udostępnienia kopii zapisu dźwięku rejestrującego te obrady, który z podanych wyżej przyczyn nie może być zakwalifikowany do materiałów, o jakich mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o dostępie. Nadto należy dopowiedzieć, że gdyby statut przewidywał zapis dźwiękowy jako równorzędną z protokołem pisemnym formę rejestracji przebiegu obrad, to żądanie skarżącego mogłoby zostać uwzględnione. Jednakowoż przepis art. 19 ustawy o dostępie nie nakłada obowiązku sporządzania materiałów audiowizualnych lub teleinformatycznych. Bezzasadny jest w tych warunkach zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, skoro przewidziany dla wymienionych w tych przepisach informacji tryb ich udzielania został określony w ustawie o dostępie, która nie nakłada obowiązku udostępniania materiałów pomocniczych, o jakich wyżej była mowa. Materiały te jedynie służą do przygotowania informacji publicznej, podobnie jak notatki, czy zapiski poczynione przez określone osoby (urzędników, protokolantów itp.). W obecnych czasach wachlarz możliwości poszerzył się wraz z postępem techniki i obejmuje też zapisy dźwiękowe, czy komputerowe, ale ich natura jest zbliżona. Zmuszenie organów do udostępniania tych materiałów prowadziłoby jedynie do większego kamuflowania owych materiałów pomocniczych, a nie poszerzałoby sfery uprawnień obywatelskich w zakresie dostępu do informacji publicznych. Skoro więc przedmiotowe nagranie nie podlegało udostępnieniu w trybie odnoszącym się do informacji publicznych, to zajęcie przez organ negatywnego stanowiska nie wymagało wydania decyzji administracyjnej. Prawidłowo natomiast udzielił on pisemnej odpowiedzi w dniu 9 marca 2017 r., co czyni chybionym zarzut bezczynności. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji. mr