IV SAB/Gl 143/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.W. na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie zasiłku stałego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia 26 lipca 2016 r. I.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. w zakresie wydania decyzji w sprawie zasiłku stałego. Ponadto w piśmie nadanym w dniu 19 sierpnia 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosła odwołanie od decyzji w sprawie zasiłku stałego. W odpowiedzi na skargę organ opisał przebieg postępowania w sprawie przyznania zasiłku stałego oraz podał, że strona nie wniosła odwołania od decyzji z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zasiłku stałego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z dnia 4 października 2016 r. wezwano skarżącą do wskazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zażalenie w trybie art. 37 K.p.a. oraz do nadesłania odpisu tego zażalenia. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona skarżącej w dniu 14 października 2016 r. W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 21 października 2016 r., skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Sądu. Natomiast w piśmie nadanym w dniu 25 października 2016 r. skarżąca zawarła zarzuty wobec pracowników OPS M. oraz opisała swoją trudną sytuację zdrowotną, rodzinną i finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.) - dalej - P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Takim środkiem zaskarżenia, stosownie do art. 37 § 1 K.p.a. jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Zażalenie to strona składa do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu przysługuje stronie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych wniesienie skargi na niezałatwienie sprawy w terminie jest dopuszczalne wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. Uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1449/13, LEX nr 1346815). Zdaniem Sądu skargę z dnia 26 lipca 2016 r. należało odrzucić z uwagi na fakt, iż skarżąca nie dopełniła warunku stanowiącego o dopuszczalności skargi tj. nie wykazała, by obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi został spełniony. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do wykazania, czy skarżąca przed wniesieniem skargi wniosła zażalenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. zawarła ona zarzuty wobec pracowników organu. Natomiast nie wypowiedziała się w kwestii zażalenia oraz nie nadesłała jego odpisu. Jednocześnie powyższą odpowiedź nadesłała po upływie siedmiodniowego terminu wskazanego w wezwaniu Sądu. W ocenie Sądu tym samym skarżąca nie wykazała obowiązku wyprzedzenia skargi zażaleniem do organu wyższego stopnia na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. w zakresie wydania decyzji w przedmiocie zasiłku stałego. Należy także wskazać, że w ocenie Sądu pismo skarżącej nadane w dniu 19 sierpnia 2016r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. stanowi odwołanie od decyzji z dnia [...]r. nr [...] w sprawie zasiłku stałego i powinien mu zostać przez organy nadany bieg zgodnie z przepisami K.p.a. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.