IV SAB/Gl 143/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.F. na bezczynność Burmistrza Miasta C. w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej zasiłku stałego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia 23 kwietnia 2017 r. M.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora A w C. w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej zmieniającej wysokość zasiłku stałego bądź odmawiającej zmiany w tym zakresie. W wykonaniu zarządzenia z dnia 15 maja 2017 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) poprzez wskazanie, czy przed złożeniem skargi wniósł zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie oraz nadesłanie dowodu wniesienia zażalenia wraz z jego odpisem. W związku ze zmianą adresu skarżącego powyższe wezwanie zostało ponowione w dniu 29 czerwca 2017 r. Skarżący w piśmie z dnia 10 lipca 2017r. podał, że nie pamięta, aby przesłał zażalenie, czyli ponaglenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarżący w treści skargi podał, że dotyczy ona bezczynności Dyrektora A w C. w zakresie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej zasiłku stałego. Organem właściwym w zakresie wydania decyzji w tym przedmiocie jest w świetle ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1769) Burmistrz Miasta C. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga dotyczy bezczynności tego organu i w ten sposób go oznaczył. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2017r., poz. 1369 ze zm.) - dalej - P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak na przykład zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Takim środkiem zaskarżenia, stosownie do art. 37 § 1 K.p.a. (w stosunku do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych przed 1 czerwca 2017 r.), jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Zażalenie to strona składa do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu przysługuje stronie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie takim organem wyższego stopnia jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wniesienie skargi na niezałatwienie sprawy w terminie jest dopuszczalne wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. Uprzednie złożenie zażalenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1449/13, LEX nr 1346815). W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący w piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. podał, że nie pamięta, aby składał takie zażalenie. Jednocześnie w nadesłanych Sądowi aktach administracyjnych znajduje się skarga strony z dnia 22 grudnia 2016r. złożona do Rady Miasta C. w trybie przepisów działu VIII K.p.a., a zatem nie stanowi ona zażalenia wnoszonego w trybie art. 37 K.p.a. na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego należy uznać, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia, czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.